14 maart 2018

Er was iets raars met mijn haar.
Ik dacht het steeds.
Wat is er met mijn haar, vroeg ik aan mijn dochter.
Is het vet of zo?
Een beetje wel, zei ze.
Wat gek, zei ik. Ik heb het gisteren gewassen en ik heb nooit vet haar.
Een paar dagen later zei mijn moeder dat mijn haar raar zat.
Ze was de eerste die het zei.
O, ik heb het net gewassen, zei ik.

Met conditioner in plaats van shampoo.
Maar dat wist ik toen nog niet.
Dat wist ik zeker twee weken lang niet.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 288 user reviews.

6 maart 2018

‘Er is vanavond ouderavond. Eerst komt de GGD en dan zijn er workshops over mobiele telefoons en een goed ritme van slapen, eten, leren en sporten en zo. Ik denk dat ik wel ga, want ik verdiep me al te weinig in de opvoeding van pubers.’

‘Je kunt er netwerken.’

‘Nee, ik bedoel dat het nuttig is omdat ik te weinig nadenk over dit soort dingen, veel minder dan andere ouders.’

‘Dat hoorde ik wel.’

‘O.’

‘Het enige dat kinderen nodig hebben is aandacht en liefde.
En dat krijgen ze van jou.’

Nu heb ik niet een vraag meer maar twee vragen. Moet ik naar de ouderavond gaan? En waarom denk ik dat ik moet gaan?

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 256 user reviews.

5 maart 2018

Omdat ik eh..nogal gehecht ben aan mijn telefoon heb ik allerlei apps verwijderd. En nu check ik de hele tijd mijn mail en de ING-app. Dan krijg je meldingen zoals ‘twee minuten geleden bijgewerkt’.
Ik hoop niet dat er iemand bij gmail de mobiele mail-checkscore bijhoudt.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 272 user reviews.

18 februari 2018

Mama?
Ik weet het al. Er komt nu een vraag. En dan niet de vraag hoe laat het is, of of of haar lievelingstrui al is gewassen.
Dit wordt iets in de trend van of we sushi gaan eten, of ze mag kamperen met een paar vriendinnen, of nou ja, iets wat lijkt op de vorige bijzondere vraag. Dat was of we een Falabella in de tuin mochten.
Ik heb toen nog opgezocht of het kon. Kon best, zo’n Argentijns minipaardje in de tuin. Alleen die mest, wat doen we met de mest. En de buren, wat doen we met de buren. Voor je het weet zit je bij de Rijdende Rechter, dat wil je ook niet.
We hebben geen Falabella in de tuin.
De vraag was: Mag ik met de Ramadan meedoen.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 262 user reviews.

31 januari 2018

Met zo’n prachtige titel kan het al bijna niet misgaan. Call me by your name.
Langzaam worden we meegevoerd op het ritme van de muziek, met de prachtige beelden van Italie, de mooie lijven, de herinneringen uit de jaren tachtig, de sensualiteit die de lucht zwoel maakt – ik probeer poetisch te zijn, maar ik ben het niet, de film is het.

Er had iets meer diepgang in de gesprekken kunnen zitten, in de karakters meer ontwikkeling, maar misschien is het wel zo mooi omdat het is wat het is.
Of misschien is het karakter van de vader en de moeder genoeg. Ouders die hun kind zo zichzelf kunnen laten zijn, hem op gepaste afstand steunen, hem zijn eigen weg laten gaan, zonder oordeel, met zoveel liefde.
Die karakters.
En dat gesprek van die vader.

Onthoud – onze lichamen en harten zijn ons maar een keer gegeven. En voor je het weet is je hart versleten, en kom je op het punt waarop niemand meer naar je lichaam kijkt, laat staan er dichtbij wil komen. Nu heb je verdriet. En pijn. Doe niet net alsof het er niet is, want daarmee doe je alsof ook de vreugde die je hebt gevoeld er nooit is geweest.

De zoon – Elio, call me by your name – doet niet alsof het verdriet er niet is, de hele lange aftiteling lang.
Achter me hoor ik iemand huilen.
Ik denk alleen maar: zo’n ouder wil ik worden, zijn, blijven.

Average Rating: 5 out of 5 based on 231 user reviews.

27 januari 2018

Dit lees ik ergens. ‘How to be trusted, respected and admired by your kids’.
Toevallig ken ik degene die het heeft opgeschreven.
Ze woont buiten Europa.
Ik weet niet of het een language-ding is, mail ik haar, of iets cultureels, of iets persoonlijks. Maar ik geloof niet dat het mijn streven is dat mijn kinderen mij bewonderen.

Zij mailt terug dat het in haar cultuur heel belangrijk is, dat je kinderen je bewonderen. En ze is heel benieuwd waarom ik dat niet wil.

Ik weet het ook niet precies, het heeft iets benauwends.

‘Vind jij het goed als kinderen hun ouders bewonderen’, vraag ik aan mijn jongste dochter.
‘Bewonderen’, zegt ze. ‘Nee, iemand als Obama of zo, die bewonder je.’
‘O ja’, zeg ik. ‘Iemand die iets bijzonders heeft gepresteerd. En je kinderen opvoeden is op zich best een prestatie, maar dat doen zoveel mensen.’
‘Dat zeg ik’, zegt ze.
She is always right.

‘Vind je het wel leuk als ik jou bewonder?’
‘Neeeeeee.’

Ik zal mailen dat het in onze genen zit.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 178 user reviews.

23 januari 2018

De meeste mensen op mijn nieuwe opleiding zijn een stuk jonger dan ik.
Soms vertellen ze over gebroken nachten.
Over een zoontje dat middenin de nacht door het huis loopt omdat hij even iets wil pakken.
En de vader die tot zijn eigen schrik zijn woede dan niet kan beheersen.
Over een dochtertje dat nog niet kan praten en dus niet kan vertellen wat er is als ze middenin de nacht ineens hard begint te huilen en vervolgens lang ontroostbaar is.
En hoe lastig dat is voor een moeder.

Toen onze oudste dochter nog maar een paar dagen oud was, zei onze kraamhulp dat het alleen maar leuker zou worden. Daar lag ik op mijn kraambed, dat een grote roze wolk was geworden. Ik geloofde er helemaal niets van. Ik wilde het ook niet geloven. Het beste was als het altijd zo zou blijven. Mijn dochter, ik, alles.

Heel vaak heb ik gedacht hoe waar haar woorden zijn.
En dat ze nog steeds waar zijn, ook al blijft dat moeilijk te geloven.
En ook al voelde ik een klein beetje heimwee of weemoedigheid toen de moeder vertelde hoe fijn het later was, toen haar dochtertje rustig was geworden, en ze daar lag, dat kleine, warme lijfje tussen hen in.

Average Rating: 5 out of 5 based on 151 user reviews.

16 januari 2018

Er stond een interview met Louis van Gaal in Volkskrant Magazine.
‘Ik ben eigenlijk soft en Truus is hard’, zegt hij. Truus is zijn vrouw. Ik geloof het.

Louis van Gaal draagt altijd een stropdas. ‘Hoeveel mensen lopen er nog met een stropdas rond? Ik loop met een stropdas rond.’

Een mens mag zelf beslissen hoe hij zich kleedt, vindt Van Gaal, en met grote tatoeages van voetballers heeft hij geen probleem. Memphis Depay heeft een grote leeuw op zijn rug – ‘helemaal niet erg’.

En als uw dochters ineens een enorme tatoeage zouden laten zetten, vraagt de interviewster. ‘Meteen: Dat doen ze niet. Dat komt door hun opvoeding. Daar geloof ik heilig in.’

Een tijdje geleden vertelde mijn jongste dochter dat ze een tatoeage op haar enkel wil, een papieren vliegtuigje misschien, dat staat voor vrijheid. Inmiddels is ze van gedachten veranderd, ze wil liever de tekst I am not afraid. Ik smolt een beetje. Misschien gaat ze nooit een tattoo nemen, maar het is nu al de mooiste die ik ooit heb gezien.
I am not afraid.

Liever een kind met zo’n tattoo dan een man met een stropdas, dacht ik toen ik het interview had gelezen.

Ik denk dat Louis mij ook best hard vindt.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 237 user reviews.

13 januari 2018

We staan lang in een enorme file en de vrouw die naast mij zit pakt haar telefoon.
Haar kinderen zijn ongeveer net zo oud als de mijne.

Typ jij je berichtjes met een of met twee vingers, vraag ik.
Met een, zegt ze, maar ik probeer het steeds vaker met twee.

Wij zitten in dezelfde auto, wij gaan dezelfde weg.
We hoeven er verder niets over te zeggen.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 184 user reviews.

11 januari 2018

We zitten zwijgend naast elkaar aan de tafel.
Zij heeft haar oortjes in en kijkt op haar telefoon.
Ik weet niet waar ze naar kijkt, ze kijkt naar iets.
Af en toe grinnikt ze even.
Ik denk dat het iets grappigs is.

Omstandig legde ik mijn kantoorgenoten uit dat ik voor de borrel die zij straks geven en de eetafspraak die ik heb nog even naar huis ga, waar mijn dochters zijn. Die eten straks bij hun vader en zijn daar het weekeinde ook en ik zie ze pas maandagavond weer. Ze knikten. Ze vonden het vast een lang verhaal maar ze begrepen het misschien wel.

Had je een tussenuur?
Wat viel er uit?
Hoe was het.
Is er nog iets bijzonders gebeurd?
Koud is het, he.

Van alle vragen die ik stel is er eentje met een lang antwoord.

Het is deze vraag:
Ik geloof niet dat je zin hebt om te praten he.

En het is dit antwoord:
Nee, sorry mam.

Een lang antwoord is een antwoord van drie woorden.

Ik troost me met de gedachte dat as we speak ergens op de wereld een hippe #blogmama een fotootje post op Instagram met een citaat dat ongeveer zegt dat in silence you can hear the love whisper loudly.
Of zoiets.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 261 user reviews.