Het archief van november 2006

Te laat wijs

zondag, november 19th, 2006

Het boek dat ik lees is geschreven door Gordon Livingston, een Amerikaanse psychiater.
Het heet Te vroeg oud, te laat wijs – Dertig dingen die je nu zou moeten weten.

Er staat onder meer dit in. Voor alle ouders en iedereen die ouders heeft of had.

,,Als kind hebben we het recht op de onvoorwaardelijke liefde van onze ouders. Maar slechts een enkeling van de mensen met wie ik praat, heeft het gevoel dat hij die ook heeft gekregen. De meeste jeugdherinneringen zijn juist zelfs belast met het gevoel van een onuitgesproken verplichting om “mijn ouders trots te laten zijn” door succesvol te zijn op school, niet in de problemen te raken, een geschikte huwelijkspartner te vinden en kleinkinderen te verwekken. Er zijn veel manieren waarop ouders hun kinderen een gevoel van verplichting bijbrengen. Door het leven en de koesterende zorg te aanvaarden neemt een kind kennelijk ook een schuld op zijn schouders die alleen kan worden ingelost door aan de ouderlijke verwachtingen te voldoen.

Er wordt veel aandacht geschonken aan de druk van het ouderschap. Het begint met de pijn van de bevalling, het gebrek aan slaap tijdens de zuigelingentijd, de eindeloze ritjes die nodig zijn voor georganiseerde activiteiten, de stress van conflicten in de pubertijd, uitmondend in de kosten van een studie.

Over elke fase in de opvoeding wordt door ouders veelvuldig geklaagd, alsof het een soort martelaarschap betreft. Is het dan verbazingwekkend dat kinderen een gevoel van verplichting jegens hun ouders hebben?

De vraag “Wat ben ik mijn ouders veschuldigd?” vervormt het leven van kinderen vaak tot ze volwassen zijn, en dan soms nog steeds. Onze kinderen zijn ons helemaal niets verschuldigd. Het was onze beslissing om hen op de wereld te zetten. Als we van hen hielden en hun behoeften vervulden, was dat onze ouderlijke taak en niet een onbaatzuchtige daad. We wisten vanaf het begin dat we ze opvoedden opdat ze ons weer zouden kunnen verlaten, en het was steeds onze verplichting om hen daarmee te helpen, zonder ze op te zadelen met een gevoel eeuwig dankbaar te moeten zijn of voor altijd bij ons in het krijt te staan.

Goed functionerende gezinnen kunnen hun kinderen goed loslaten.
Slecht functionerende gezinnen hebben de neiging hen vast te houden.”

Verbale wezens

zaterdag, november 18th, 2006

We zijn verbale wezens die ervan genieten uiting te geven aan onze onbeduidendste gedachten.

Dit is een citaat.
Uit een boek dat ik lees.
Het ligt niet op de tafel met opvoedboeken.

Het is een mooi boek.
Er zijn 150.000 weblogs.

Later meer beduidende gedachten.
Uit dit boek.
Op dit weblog.

Geen tijd

vrijdag, november 17th, 2006

En dan nog dit, over al die opvoedboeken, tijdschriften voor zwangeren, internetfora voor jonge ouders, weblogs voor werkende moeders, krantenartikelen met feiten en tvprogramma”s met nanny”s:

Ze zijn bedoeld voor een doelgroep die helemaal nergens tijd voor heeft!

Is dat dan het probleem, dat al die bijkans overspannen vaders en moeders in hun vrije tijd ook nog eens proberen te achterhalen hoe ze moeten opvoeden, hoe ze zorg en werk moeten combineren, hoe ze de opvang van hun kinderen moeten regelen en hoe ze tussen het opvoeden, zorgen, werken en regelen door ook nog een beetje leuke mensen blijven.

Geen wonder dat ze het allemaal niet meer weten.
Dat hun hoofd omloopt.
Dat ze over niets anders meer kunnen praten.

Stop ermee!
Ga onkruid wieden, borduren, vrijwilligerswerk doen, foto”s inplakken of een rondje hollen.

Maar vergeet niet om minstens een keer per dag hier te kijken.

Waanzinnig origineel

donderdag, november 16th, 2006

Moet je eens bij een willekeurige boekhandel kijken hoeveel boeken er liggen over moederschap en opvoeden (en, nou vooruit, vaderschap).

Moet je op internet eens zoeken naar sites, weblogs en discussieforums over moederschap en opvoeden (en, nou vooruit, vaderschap).

Je kunt geen krant openslaan of er staat wel een artikel in over creches, de combinatie van werken en zorgen of over opvoedingszaken.
Op de tv zap je van de ene nanny naar de volgende en val je van de ene discussie over kinderopvang in de volgende.

Het is echt een waanzinnig origineel idee, dit weblog.

Oma

woensdag, november 15th, 2006

Wat ze leuk vinden, onze twee kinderen, is moeder met baby spelen.
En dan kan het gebeuren dat de jongste tegen de juf zegt: Opa komt mij zo ophalen.
Nog even en het schalt door de supermarkt: Oma!!!!

Alsof we het al niet moeilijk genoeg hebben.
Wij oude jonge ouders.

Hij heeft een affaire nodig

dinsdag, november 14th, 2006

Hoe komt het toch dat Wouter Bos niet populair is?     

Hij komt niet betrouwbaar over, zeggen vrouwen in mijn omgeving.

Wouter Bos niet betrouwbaar???
Zelden zo”n keurige huisvader gezien. Weet van geen smet op zijn blazoen.

Nee, dan Jan Marijnissen. SP-Leider met dictatoriale trekjes. Ouder, kaler, maar toch veel populairder bij de vrouwen. Zal wel met foutere uitstraling te maken hebben.     

Bill Clinton, door Wouter Bos zeer bewonderd, won zijn eerste presidentsverkiezingen in 1992 dankzij het grote aantal vrouwen dat op hem stemde. De democraat was vooral populair bij de zogeheten soccer moms in de suburbs. Het was nog lang voordat Monica Lewinsky stagiair werd op het Witte Huis, maar de affaire Gennifer Flowers was al tot volle bloei gekomen.

Wouter Bos gaat de aanval openen op het CDA, staat vandaag in de krant.

Wat Wouter Bos nodig heeft is een goede affaire.

Pom pie dom pie dom

maandag, november 13th, 2006

Hij maakte al een tijdje een raar geluid, en soms deed -ie ook raar.
Naar de fietsenmaker? Te veel gedoe.

Nog geen tweehonderd meter onderweg van werk naar huis stond -ie ineens in versnelling nul.
Ketting eraf. Denk ik. Want zit kettingkast voor.

Moest nog ergens langs.
En langs een fietsenmaker.
Toen met de bus.
En met nog een bus.

Een fietstocht van 18 minuten werd een lang verhaal van een uur en een kwartier.

De ANWB, is dat niet de Algemene Nederlandse Wielrijders Bond?

Fiets is natuurlijk niet meteen gemaakt. Maar gelukkig hebben we nog een bakfiets.
Is erg onhip, zegt vriendin in hip restaurant bij Amstel Station.
(Onhippe bakfiets in hip restaurant maakt kleurloze werkende moeder).

Gevolgen fietsleed vielen verder mee, ook al had werkende vader avonddienst, want oppas kon gewoon langer blijven.

Fietsleed was eigenlijk een beetje fileleed.
Dacht even aan al die mensen die dagelijks een uur doen over een ritje van 18 minuten.

Vroeger zaten vaders in hun luie stoel de krant te lezen als moeder de vrouw stond te koken in de keuken.
Nu zitten de vaders onderuitgezakt in de comfortabele autostoelen van hun grote leasebakken, in hun warme cocon, met hun eigen muziekje, pom pie dom pie dom te wachten tot de bofkont voor ze weer gaat rijden.

Thuis staat de werkende moeder te koken, terwijl dreinerige want vermoeide kinderen de boel afbreken, elkaar de hersens in slaan of alweer een snottebel afvegen aan hun broek.

Een man weet wel wat hij mist.

Ineens begrijp ik waarom bijna geen enkele politieke partij het autoverkeer echt wil terugdringen.

Stress

zondag, november 12th, 2006

Eindelijk het artikel in de Volkskrant gelezen. Je vindt het hier: http://www.martinedevente.nl/385/images/VOK-20061108-01011001.pdf

Als de kostenberekening van het kinderdagverblijf kost, dan kun je je afvragen waarom sommige politieke partijen zeggen dat het nog goedkoper moet:
2 kinderen, 3 dagen kinderdagverblijf kost volgens de auteur 1372 euro
overheid en twee werkgevers betalen 1184 euro
blijft er 188 euro over
per maand!

Een citaatje voor wie geen zin heeft in het hele artikel:
,,Zijn wij en al die andere ouders dan wonderen van efficiency? Of hebben we het gewoon goed geregeld door bijvoorbeeld dichter bij huis te werken of (tijdelijk) iets minder hoge carriere-eisen te stellen? Ik ken geen moeder een ook geen vader die met een burn out thuis zit vanwege de hoge zorg- en werkdruk.”

Dat laatste zegt niets, lijkt me.
Het een- en twee-na-laatste wel.

Kiepwagen

zaterdag, november 11th, 2006

Toen onze oudste dochter haar eerste pop had gekregen, heb ik er hoogstpersoonlijk zelf voor gezorgd dat ze ook snel haar eerste auto had. Een rode kiepwagen. Zelden een auto gezien (gezien? heb ik “m ooit nog wel eens gezien?) die zo weinig kilometers heeft gemaakt.

Weken geleden lag er al een speelgoedgidsje voor de open haard. Met kruisjes bij alle cadeautjes die ze wil hebben. Dat wil zeggen: alles waar roze in zit, ook al is het maar een beetje.

Vroeger, ja vroeger dacht ik dat moeders meisjes van dochters maakten.

Nu zit ik elke zaterdagochtend om kwart voor tien bij ballet, met een dochter die dol is op speldjes en haarbanden, op lippenstift en nagellak en die nooit vader wil zijn in de poppenhoek.

Dat moet je aan je vrouw overlaten

vrijdag, november 10th, 2006

Vanochtend zei een collega-werkende moeder dat wij vrouwen thuis altijd alles maar naar ons toe trekken.

Tussen de middag aan de lunchtafel zei een collega-werkende vader dat zijn puberdochter een wenkbrauwpiercing wil en is gaan roken.
Ga discussies daarover nooit aan, zei hij tegen een collega-werkende vader met een iets jongere puberdochter.
Dat moet je aan je vrouw overlaten!

Mannen en vrouwen, ze vullen elkaar zoo goed aan.