Een van de nadelen van ouder worden is dat zoveel dingen hun glans verliezen.
Je haar, bijvoorbeeld.
En de manier waarop je naar dingen kijkt. Steden, natuurschoon, mensen – been there, done that
En de manier waarop je dingen beleeft. Verjaardagen, reizen, werk.

Een van de cadeautjes van kinderen is dat zij zoveel dingen van een nieuwe glans voorzien.

Er hangen glimmende kerstballen in de boom en als je er in kijkt dan heb je bloemkooloren.
Kerstkaarten hebben al hun plichtmatige oubolligheid verloren als twee kleine meisjes verrukt een stapeltje uit de brievenbus halen.
Lelijke lampjes van rendieren aan huizen zijn zo mooi geworden dat je er even bij stil blijft staan.

Nog even en je hebt voor de gootsteen ook geen chloor meer nodig!

Ik lees net dat je heel gelukkig wordt als je gootsteen glimt en glanst.
Dat moet met bleekwater!

Bleekwater????
Is dat chloor?

Zie je, simpel geluk is al snel te moeilijk voor mij.

Je neemt ouderschapsverlof, je werkt daardoor drie dagen in plaats van vier, dat vinden ‘ze’ te weinig voor iemand die leiding geeft en dus ga je terug naar het werk in uitvoering, wat ook wel eens met zich meebrengt dat je ‘s avonds iets moet doen.

Zoals vanavond dus.

Er was een andere vrouw die zei dat ze dit werk nog maar twee maanden doet.
O, zei ik, ik doe het al twintig jaar.

Twintig jaar hetzelfde werk, wat ben je dan al oud.
En twintig jaar hetzelfde werk, wat ben je dan al die jaren weinig opgeschoten.

Eigenlijk is het een beetje zielig.
Als ik dit twintig jaar geleden had geweten, dan had ik het vreselijk gevonden.

Maar het voelt helemaal niet alsof het vreselijk is.
Het kan me eigenlijk niet zoveel schelen.

Dat krijg je zeker als je ouder wordt.

Als je 65 jaar getrouwd bent, dan krijg je de felicitaties van koningin Beatrix herself.
Dat weet ik, want mijn opa en oma vierden gisteren hun 65-jarig huwelijk.
Ergens op de Utrechtse Heuvelrug, in een boerderijachtig restaurant langs een lange donkere tweebaansweg. Die heb je daar heel veel. Veel meer dan hier. Boerderijachtige restaurants én lange, donkere tweebaanswegen.

Onderweg bedacht ik me dat ze in de oorlog zijn getrouwd en dat ik eigenlijk nooit had gevraagd hoe dat nou was. En dat ik al helemaal nooit had gevraagd wat het geheim is van hun huwelijk.

Tijdens het eten vroeg ik of ze 65 jaar geleden ook zo lekker hadden gegeten. O nee!, zei mijn oma. Daar hadden we helemaal geen geld voor. We gingen gelijk naar huis.

Dat weet ik dan maar weer.

De hele familie was uitgenodigd. Dat vond mijn oma leuk, zei ze, maar ze vond ook wel dat er erg veel vreemden waren.

Er waren zes kinderen, alle zes vergezeld van de enige man of vrouw met wie zij ooit trouwden.
En er waren dertien van de veertien kleinkinderen. Van die veertien kleinkinderen zijn er drie gescheiden, vaders van kinderen die toen 0 en 2 en 3 jaar oud waren.

In mijn herinnering waren mijn opa en oma altijd en overal samen. Ik geloof niet dat ik ze wel eens apart heb gezien, of zelfs maar apart van elkaar heb zien lopen en vermoedelijk hebben ze alleen gescheiden geslapen als een van de twee in het ziekenhuis lag, wat niet vaak het geval is geweest.

Misschien is dit het geheim van een 65-jarig huwelijk.
Altijd dicht bij elkaar blijven en rustig door blijven ademen.

Er viel een beetje salade van de vork van mijn opa, op zijn broek. Mijn oma, zo dement als een deur, pakte een servetje om het schoon te maken.
Klein gebaar, grote liefde.

De 22-jarige verdachte van de moord in de Brabantse school blijft negentig dagen langer vast zitten. Er is cameratoezicht, hij mag geen contact met de buitenwereld hebben, zijn advocaat praat vanachter glas met hem. Hoe zouden zijn (pleeg-stief)ouders zich voelen?
Hoe kun je leven met de gedachte dat…
Praten de buren nog wel met ze?
Worden ze niet stapelgek van schuldgevoel?
Zijn ze ervan overtuigd dat hij onschuldig is?
Huilen ze de hele dag?
Durven ze de deur nog wel uit?
Wie troost ze, steunt ze, helpt ze, luistert naar ze?

Naast mijn bed ligt nog altijd het boek Te vroeg oud, te laat wijs van Gordon Livingston. Hij schrijft onder meer dat ouders graag publiekelijk trots zijn op de prestaties van hun kinderen, alsof zij zelf een geweldige taak hebben volbracht. ,,We eigenen onszelf een deel van het succes toe dat rechtmatig onze kinderen toekomt.” Ouders van kinderen die het niet goed doen, kampen juist met een enorm schuldgevoel. ,,De strijd van hun kind stelt hun verrichtingen in een ongunstig daglicht.”

Een narcistische mythe noemt hij het dat ouders zich voorstellen dat ze als enige of als eerste verantwoordelijk zijn voor het succes of falen van hun kinderen.
Kinderen zijn autonome mensen, zij slagen of falen vanwege de goede of slechte beslissingen die zij zelf nemen.

Zijn conclusie is dat het de voornaamste taak is van ouders om kinderen te leren dat de wereld een onvolmaakte plaats is waar je ondanks alles wel gelukkig kunt zijn. En dat voorbeeld geven is volgens de Amerikaanse psychiater veel nuttiger dan alles wat je als ouders zegt.
,,Het vermogen om gelukkig te zijn met elkaar is het nuttigste voorbeeld dat we onze kinderen kunnen geven.”

En verder moet je er maar het beste van hopen.

Ze moet ophouden met klieren maar ze gaat gewoon door.
Ze wordt de klas uitgestuurd maar ze blijft gewoon zitten.

Misschien is een heropvoedingskamp wat voor meisjes als Rietje V.

Kinderen zijn een goede vrijetijdsbesteding, zei Midas Dekkers, want je houdt geen vrije tijd meer over.
Het is zo prettig om te beseffen dat Midas Dekkers, bewust kinderloze man, heel erg ongelijk heeft.

Ik heb genoeg vrije tijd.

Een extra vrije dag gekregen, het afgetobde gevoel kwijtgeraakt.

Iedereen heeft het druk druk druk en niemand heeft ergens tijd voor maar ik wel.

Of is dat niet zo? Zou ik het eigenlijk heel druk moeten hebben omdat er hier in huis – om maar wat te noemen – lades vol liggen met achterstallige administratie, niet ingeplakte foto’s en nog te bewerken filmpjes?

Vandaag vertelde een andere werkende moeder dat haar therapeute ooit zei dat zij zich erbij neer heeft gelegd dat er honderden foto’s los in dozen liggen als zij dood gaat.

Morgen heb ik geen tijd, maar overmorgen ga ik foto’s inplakken.

Vanmiddag gebeurde het volgende.

Er stond een man voor een groep mensen.
Het was een nogal onbekende man voor deze groep mensen.
Hij vertelde wat hij en andere mannen en een vrouw hadden bedacht voor deze groep mensen.
Die andere mannen en die enkele vrouw waren ook nogal onbekenden voor deze groep mensen.
Het was niet zo leuk, maar het moest, zei hij.
De groep mensen gaat met een kleinere groep mensen hetzelfde werk doen.
Dat was anderhalf jaar geleden ook al eens gezegd tegen deze groep mensen, die toen nog iets groter was.
En anderhalf jaar daarvoor ook.
Dit was dus de derde keer.
Hij zei ook hoe het moest gebeuren: hetzelfde werk doen en dan nog iets erbij en nog iets beter, met minder mensen.
De groep mensen om wie en over wie het ging had er verder niets over te vertellen.
Zo gaat het gebeuren, zei hij.

De groep verliet de zaal.
De man verliet het pand.

Vanavond gebeurde het volgende.

Ik werd heel boos.

Drieendertig jaar geleden zaten we bij elkaar in de klas, vrijdagavond zaten we samen aan een tafel te eten. Twee vrouwen uit L, een man uit A en een man uit D. Het duurde wel even voordat we er daadwerkelijk met z’n vieren waren want man uit D kwam anderhalf uur te laat. Hopeloos verdwaald en verregend.

Het was niet erg want we zaten droog en we waren in goed gezelschap en we hadden echt helemaal geen honger en de wijn was heerlijk en het was ook al niet erg dat hij zijn mobiele telefoon niet bij zich had, want nu hadden we constant het gevoel dat hij elk moment kon binnenstappen.

Toen man uit D er om negen uur was waren we extra blij om hem te zien en wij vrouwen waren vol begrip want wij zijn de weg ook wel eens een beetje kwijt.

Zelf ben ik bijvoorbeeld heel goed in verdwalen. Mijn grootste prestatie op dat gebied was het missen van de huwelijksceremonie van een vriendin in Zeeland, gevolgd door het ontwaren van borden met Duitse plaatsnamen op weg naar het westelijk deel van Friesland, maar die middag dat ik drie collega’s vanuit de auto heb gebeld omdat ik Capelle aan den IJssel niet kon vinden, die mag er ook wezen.

Onlangs is het me zelfs gelukt om met de trein te verdwalen. Onderweg naar een vestiging van ons bedrijf bij het station van Haarlem, zat ik te bellen met een vriendin, de trein stopte, ik stapte uit, liep naar beneden en stond ineens stil van verbazing want er was helemaal geen busstation. En ik moest aan de kant van het busstation het station uit. Echt geen bus te zien daar. Het was station Heemstede-Aerdenhout.

Weer naar boven, naar het perron en daar stond ik, vrouw van de wereld, op dat kleine stationnetje op de trein naar Haarlem te wachten.

Op het Haarlemse kantoor het avontuur verteld aan een mannelijke collega die verbijsterd uitriep: Dat vertel je toch niet!
Een dag of wat later dacht ik een grappig verhaal te hebben aan de lunchtafel op ons eigen kantoor maar toen reageerden twee mannelijke collega’s al even verbaasd dat iemand zoiets doms durfde te vertellen.

De moraal van dit verhaal:
- mannen verdwalen ook
- ze praten er alleen niet over
- ook niet over hun andere blunders
- ze kunnen er slecht tegen als wij over onze stommiteiten vertellen
- ze hebben liever dat we op ons voetstuk blijven staan
- dat komt omdat ze zoveel van ons houden

Leven met kinderen, dat is één laaaange oe-fe-ning in ge-duld.