Op het schoolplein vertelde een moeder dat haar partner al vijf jaar niet meer drinkt. Toen hij veel ging sporten merkte hij dat hij er last van had, van de alcohol in zijn bloed. Zij vindt het jammer. Ongezellig. Hij vindt dat onzin. Zij denkt dat je toch wat losser bent als je wat op hebt. Hij denkt van niet. ,,Maar ik trek gewoon een flesje voor mezelf open, hoor.”

Er kwam een vriend langs. Hij wilde alleen maar thee. De avond ervoor had hij te veel gedronken op een nieuwjaarsreceptie en daar had hij de hele dag last van gehad. En waarom? Zoveel gezelliger werd hij er niet door. ,,Ik denk dat ik er maar helemaal mee stop.”

Bij de kapper had een kapster een gesprek met een klant over mensen die zeggen dat het ongezellig is als je niet drinkt. Zijzelf had het gelukkig niet nodig, een wijntje of een biertje om een leuk gesprek te voeren op een verjaardag. De klant ook niet, gelukkig. ,,Ik ken veel mensen die heel ongezellig worden als ze hebben gedronken.”

Een vriendin vertelde over een feestje waar een vrouw was die bij iedereen slecht lag. Veel mensen hadden haar nooit eerder gezien. ,,Maar ze kwam al dronken binnen.”

Was het toeval dat het de hele week over drank ging, net nu ik dinsdagochtend wakker werd met een zwaar hoofd en een man naast me die bromde “dat ging weer lekker gisteravond, he”, omdat ik op een nieuwjaarsreceptie weer eens geen maat had kunnen houden? Toen de bar toe was en er ook na veel zeuren geen nieuwe fles witte wijn meer openging, werd er een groot glas bacardi-cola voor me besteld. Dat was echt lekker maar thuis bleek dat het niet echt lekker was gevallen, zal ik maar zeggen.

Met de nodige zelfspot vertelde ik dit verhaal een dag of wat later tegen een gezelschap vrouwen, allemaal moeders met jonge kinderen. Net zoals ik. Maar halverwege vroeg ik me ineens af hoe dit verhaal viel, want ik bedacht me dat de meeste anderen waarschijnlijk nooit dronken zijn of aangeschoten. Dat bleek ook te kloppen. Of ze mij raar vinden, of misschien wel een beetje gek, of ze me beschouwen als een halve alcoholist of wellicht een hele, of minstens als een slechte moeder die het slechte voorbeeld geeft, dat weet ik allemaal niet. Misschien dachten ze wel helemaal niets. Misschien was ik wel de enige die dacht dat het misschien niet zo normaal is dat ik als 41-jarige moeder van twee kinderen geregeld naar huis zwalk.

Nou ja, verder ben ik gelukkig echt heel erg keurig.

Bijna had ik hier geschreven hoe gelukkig ik vandaag was met het nieuwe paarsachtige satijnen dekbedovertrek en met het nieuwe satijnen fuchsia hoeslaken en met de nieuwe wcborstel voor boven en met de nieuwe wcborstel voor beneden.

Stel je voor, dan had ik mooi genomineerd kunnen worden voor het truttigste weblog van 2007.

Er staat niet wat er staat.

Er staat:
een schone geest
in een schoon lichaam
in een schoon huis

En er staat
een schone wcborstel
in het toilet

Maar dat laatste staat er natuurlijk niet.

Hij verwisselt de vuilniszakken.
Zij doet de was in de wasmachine.

Hij draait nieuwe lampen in de lampen.
Zij legt de kleren klaar voor de kinderen.

Hij maait het gras.
Zij strijkt.

Hij regelt de klusjesmannen.
Zij regelt de oppassers.

Hij hangt de schilderijtjes op.
Zij pakt de tassen in van de kinderen.

Hij rijdt.
Zij leest de kaart.

Hij hakt het hout.
Zij maakt de badkamer schoon.

Hij loopt voorop.
Zij dacht dat ze geemancipeerd waren.

Volgens tellingen zijn er tot nog toe in Irak 2974 of 2975 Amerikaanse militairen gesneuveld. Het Amerikaanse ministerie van Defensie houdt dat aantal vooralsnog op 2957.
(bron: Nu.nl, eind december 2006)

Waar fouten zijn gemaakt, ligt de verantwoordelijkheid bij mij”, aldus Bush vanuit de bibliotheek van het Witte Huis. Hij verklaarde meer dan 20.000 manschappen extra te zullen sturen om rust te brengen in Bagdad en de opstandige provincie al-Anbar.
(bron: Trouw, 11 januari 2007)

Het zal je kind maar wezen.

Na de kassa stond er een groot rek met kerstkransjes.
Gratis mee te nemen
Ik zocht een pak met extra veel roze kransjes en stopte die in mijn tas. Toen keek ik even achterom om te zien of er geen bekenden waren.

Achter me liep een stel en de vrouw zei tegen de man:
Nou, dat geeft toch niet. Ze líggen er toch voor.

Vanmiddag kwam er een vriendinnetje van de oudste spelen en zij gaf het kransje na een minuscuul hapje terug. Een gegeven paard dat een gegeven paard is mag je vast wel in de bek kijken. Hier geldt de regel van de dubbele ontkenning, maar dan andersom, of zoiets.

Ondertussen kunnen die kransjes me gestolen worden.
Sinds vanmiddag denk ik nog maar aan
één ding.

Onmisbaar voor een hebberige werkendemoeder met een weblog, dacht ik zo.

Jammer dat ze niet in een rek achter de kassa liggen.

Onze oudste heeft de broek vaak aan maar onze jongste is meer van de rok en de jurk.
Het was dan ook nogal merkwaardig dat ze gisterochtend heel moeilijk begon te doen toen haar vader haar aankleedde – onder hevig protest moest hij de rok over haar billen trekken.

Vanochtend dreigde dit tafereel zich te herhalen. Alleen was ik nu de pineut.

Waarom ze die rok dan niet aan wilde, vroeg ik.

Dat is een vierkante rok, zei ze.
En ik wil een ronde rok!

Een ronde rok??? Waarom wil je een ronde rok?

Anders ben ik toch geen prinsa-as?

Het kwartje viel en even later draaide ze helemaal blij rondjes in een zwierige rok en was ik alweer de prins (zo snel kan het gaan meester Pieter van Vollenhoven!).

Zoals het een goede moeder betaamt ben ik op mijn vrije dag meteen de stad in gegaan om een ronde jurk en een ronde rok voor haar te kopen.

Een prinsas verdient tenslotte een koninklijke behandeling.

Wij stapten over naar Surfen en Bellen van Het Net want dat was goedkoper en dan konden we meteen draadloos internet nemen.

Het was even een geregel maar toen kwam er een monteur de homevox vervangen door de experia. Hij was tweeenhalf uur bezig maar toen hadden we ook wat: boven en beneden telefoon en overal internet.

Een week of wat later begon de telefoon beneden te kraken en op een gegeven moment deed -ie het helemaal niet meer. Het toestel boven deed het boven nog wel maar beneden niet meer, dus het lag aan de verbinding. We bekeken de kabels en de aansluitingen en de experia eens goed maar konden geen rare dingen ontdekken.
We belden de 0900-hulplijn van Het Net en kregen het advies om het vanwege de grote drukte later nog eens te proberen.

Toen deed ook de telefoon boven het niet meer.

Met mijn mobiele telefoon van de baas lukt het niet om 0900-nummers te bellen en dat kan ook niet met het mobieletelefoonpakket (‘brons’) dat mijn echtgenoot van de zaak heeft gekregen.

Een email gestuurd naar de helpdesk van Het Net en het probleem uitgelegd.

Vijf dagen later kregen we antwoord.

Geachte heer/mevrouw ,Hierbij ontvangt u het antwoord op de door u gestelde vraag.

Het is inderdaad een stuk goedkoper, Surfen en Bellen van Het Net.

Na goedkopere kinderopvang is er een nieuw lokmiddel gevonden om meer vrouwen (meer uren) te laten werken: flexibele werktijden, dus niet meer verplicht van negen tot vijf, en meer mogelijkheden om thuis te werken.

Eerlijk gezegd denk ik dat ook dit niet veel zal helpen.

Het is voor veel vrouwen economisch niet noodzakelijk om te gaan werken, of om meer te gaan werken.

Het werk moet concurreren met thuis, waar in het geval van de werkende moeder ook de kinderen zijn.
Meer werken betekent dus minder thuis zijn, minder tijd hebben voor de kinderen, maar ook voor huishoudelijke klusjes, sporten, winkelen en andere hobby’s, voor allerhande schoolactiviteiten, voor vrienden, familie en kennissen.
Meer werken betekent ook meer stress door de combinatie van werk en zorg.
Meer tijd doorbrengen met collega’s en de baas.

Daar moet dus heel wat tegenover staan.
Voldoening, energie, een goede sfeer, leuk werk, uitdagingen, inspraak en geld, bijvoorbeeld.

Eindelijk die salarissen van mannen en vrouwen maar eens gelijktrekken, zou ik zo zeggen. Of liever nog: vrouwen meer laten verdienen, het is lang genoeg andersom geweest.
En zorgen dat vrouwen evenveel Рach waarom niet m̩̩r Рkansen hebben als mannen binnen een organisatie.
En vrouwen een belangrijkere stem geven bij allerlei belangrijke beslissingen.
Een einde maken aan dat mannetjesgedoe.

Eerder deze week zijn we, nou ja, bent u, want ik tel zelf niet mee, samen door de duizendpageviewsgrens heen gegaan.
Gefeliciteerd!

In blogosphere is het natuurlijk helemaal niks, duizend pageviews in twee maanden, maar ik ben er blij mee.

Er kwamen hier sinds 9 november jongstleden 559 unieke bezoekers, gemiddeld 9 per dag, van wie er 393 (7 per dag) al eerder het weblog hadden bezocht.
En als ik de bezoekersteller moet geloven, dan is dat goed, als veel mensen nog eens terugkomen.

Hoopvol zijn ook de leuke reacties, maar er zijn ook mensen die het helemaal niks vinden.

Ondertussen weet ik het verder niet zo goed. Ik zie het zelf vooral als een sport, een vingeroefening, een hobby, om elke dag een stukje te schrijven dat van mezelf minstens een zes krijgt.
Aan de ene kant wil ik dat die stukjes gelezen worden, aan de andere kant vind ik het moeilijk om erover te vertellen.

Nou ja, wat ik eigenlijk wil vragen is dit

Met glinsterende oogjes en een gelukzalige glimlach op haar gezicht vertelt ze wat hij allemaal kan. En dat is veel.
Hij is de sterkste van de klas, hoor, en ook de ondeugendste, en als hij haar omver duwt dan vindt ze dat niet erg, dan moet ze daar om lachen – ze giechelt – en hij durft ook zoveel, hij zingt: hij vloog naar de maan/de maan was te heet/toen liet hij een scheet.

Of ik het geluid van de lachzak uit wil zetten. Ik kan het knopje niet vinden.
Of haar vader het geluid van de lachzak uit wil zetten. Hij zegt dat er geen uitknopje op zit.
Zij zegt dat ze de lachzak meeneemt naar school. Guus kan ‘m wel uitzetten.

Er is iets mis met de sleutel van een zolderkast. Ik krijg de deur niet open.
Zij zegt dat ze zal vragen of Guus een keer komt spelen. Dan maakt hij de deur wel open.

Bestaat er misschien een Opzij voor 4-jarigen???