Het was ongeveer in de middeleeuwen dat een vriendin en ik in een hotel in Cairo om ons heen keken en allerlei stelletjes zagen, die ieder in hun eigen reisgidsje waren verdiept en nauwelijks een woord met elkaar wisselden.

Zooo, wat vonden wij die mensen saai zeg. Zo zouden wij echt nooit willen worden.

Jaren later zat ik met man aan de ontbijttafel in een hotel. We lazen allebei in een reisgids. Er werd niet veel gesproken. Het was goed zo.

Daar moest ik aan denken bij het lezen van een onderzoek naar contactadvertenties op internet. De meest voorkomende woorden zijn leuk, lief en gezellig.

Dat viel me eigenlijk mee. Toen de kranten nog vol stonden met contactadvertenties zag ik altijd alleen maar hoogdravende verwachtingen van lange strandwandelingen, goede gesprekken bij de open haard, veel goede glazen wijn, verre reizen, museumbezoek, kaarslicht, diepgang, nou ja van die woorden die je in het dagelijkse huis- tuin- en keukenleven niet zo vaak tegenkomt. Dan ben je al blij als het een beetje leuk, lief en gezellig is.

Dat lijkt saai.

Maar beter kun je het niet treffen.

Het is vandaag een mooie dag. Mijn nichtje wordt 1. Onze kinderen gaan ‘s middags al, met mijn ouders. Ik ga uit mijn werk. Ga daarom ‘s ochtends met ‘nieuwe auto’, waar we nog maar een halve tank benzine mee hebben gereden en die toch al bij de garage is geweest vanwege ongelooflijke herrie wat een gebroken beugel bleek te zijn.

Er branden twee lampjes. In het boekje staat: auto onmiddellijk aan kant zetten en garage bellen. Het heeft met een band te maken. Stop bij benzinepomp. Moet erg lang wachten op meneer voor me bij bandenoppompapparaat. Daar moet vijftig cent in. Zit niet in mijn portemonnee. Het is al laat, dus ik rij verder naar werk.

Daar vervang ik de chef. Na tien minuten is een collega al woedend omdat ik zijn voorstel “wegproest” zoals hij het zegt. Drie keer sorry zeggen maakt het niet direct goed. Er is tulband maar ik doe aan de lijn. Bel halverwege de dag mijn moeder, die oppast. Dochter, net weer beter en voor het eerst weer ochtend naar kinderdagverblijf, heeft diarree.

Na de werkdag naar een benzinepomp. Oppompapparaat defect. Naar andere benzinepomp door veel te drukke stad. Moet druk band instellen. Heb geen idee. Neem druk over die er nog ingeprogrammeerd staat. 1.8 bar. Zegt me niets. Lucht gaat in band. Pomp moet gaan piepen. Pomp piept niet. Nog meer lucht. Kijken of lampjes nog branden. Lampjes branden nog. Nog meer lucht. Rij verder met brandende lampjes. In file man gebeld. Gescholden op garage. Gezegd dat hij weet hoe het komt als ik een ongeluk krijg.

Bij mijn broer zitten onze twee dochters al de hele tijd bij opa en oma op schoot uit angst voor de hond. Ik pak mijn nichtje op, die keihard en ontroostbaar begint te huilen. Cadeautje 1, schoentjes, zijn te klein. Cadeautje 2, telefoontje, heeft ze al. Verder is het gezellig. Mijn andere broer kijkt naar de lampjes en naar de band en zegt: niets aan de hand. Ik eet per ongeluk taart. We komen weer veilig thuis. Het was een mooie dag.

Vrouwen zijn somber over de emancipatie, blijkt uit krantenbericht over een nieuw onderzoek.

Ook somber? Lees de reacties, die zijn best grappig.

Vroeger zei men altijd,vrouwen hebben 1 recht en dat is de aanrecht.Was niet terecht maar er waren dacht ik niet zoveel huwelijks problemen.Dus wat is beter.

Terwijl ik me op advies van iemand verdiep in het boekje Dromen Durven Doen van Ben Tiggelaar, komt er zomaar een praktijkgeval langsgefietst.

Een zakelijk contact, laat ik het zo maar noemen, vertelde vanochtend (tijdens een werkoverleg op een zonnig terras, mij hoor je niet klagen) hoe zij aan haar huidige baan was gekomen.

Ze had een baan, die best interessant klonk. Die deed ze vier jaar en toen vroeg ze zich af: hoe lang ga ik dit werk nog doen. Ze liep door de stad, kwam ergens langs, en dacht: hé dit ken ik niet, dit is nieuw, dit lijkt me gaaf. Ze belde en kreeg te horen dat het complex al een half jaar draaide maar dat ze desalniettemin toch best langs mocht komen voor een gesprek.

Inmiddels werkt ze er een halfjaar.

Vanochtend zei ze dat ze er nog heel, heel lang wil blijven werken.

Weg met de dromen!

Durven! Doen!

Hij vraagt hoe het met me gaat.

Heel goed, zeg ik.

Ik heb een leuke man, leuke kinderen, een leuke sociale omgeving, we zijn gelukkig en gezond en daarom begrijp ik niet dat het zo erg voor me is dat ik het niet zo naar mijn zin heb op mijn werk.

Dat is toch niet zo gek, zegt hij. Werk is toch altijd heel belangrijk voor je geweest?

Ja ja, zeg ik. Maar ik dacht altijd dat dat niet meer zo belangrijk zou zijn als je kinderen hebt. Dat je dan zo gelukkig bent en elke dag wel een doel hebt of een uitdaging, dat je dat dus allemaal niet meer uit je werk hoeft te halen. Maar dat valt ook alweer tegen.

Dat laatste was een grapje.

Maar ik heb het wel verkeerd gedacht.

En aarzel of daar het woord Helaas achter moet.

En dan wordt de derde dochter geboren en dan vinden de vaders (ja, vaders) het maar gek dat mensen dan vragen of ze niet liever een jongetje hadden gehad.

Dat is ook gek.

Die vraag, bedoel ik.

Die leidt tot een geforceerd antwoord.

Het is gewoon hartstikke logisch dat ouders het liefst kinderen van beide geslachten krijgen. Anders weet je nooit hoe het is om vader of moeder te zijn van een jongetje of meisje. Een jongetje wensen na twee meisjes is een heel legitieme wens. Dat betekente heus niet dat je niet van het derde meisje zou houden of genieten. Een meisje wensen na twee jongetjes is een heel legitieme wens. Een meisje wensen en een jongetje, ook dat is een heel legitieme wens.

Maar vragen of iemand niet liever…dat is niet legitiem. Dat is een stomme vraag, die verboden moest worden.

Buiten bestaat niet meer, alles is openbare ruimte.

In de openbare ruimte speel je niet, ben je niet, zit je niet. De openbare ruimte is niet van jou, die is van iedereen, van niemand. De openbare ruimte is veel kleiner dan buiten.

Daarom maar lekker binnen blijven, zolang het nog kan. Want voor je het weet bestaat binnen niet meer en is alles particuliere ruimte.

Het is natuurlijk wel heel erg dat je na een dag met een ziek en zielig kind met waterpokken en overal jeuk en met badolie tegen jeuk en met maizena in je bed en met zalf tegen jeuk en met blazen tegen jeuk en met wrijven tegen jeuk en met afleiden van jeuk, nou na zo’n dag dus, dat je dan ook een beetje met jezelf te doen hebt, als moeder zijnde.

Ooit mocht ik naar een cursus leidinggeven voor beginners, of zoiets. Er kwamen ingewikkelde diagrammen en andere figuren aan te pas om onszelf en onze collega’s in allerlei hokjes te stoppen met bijpassende aanpak.

Vlak daarna dacht ik nog wel eens aan die cursus. Bijvoorbeeld in een gesprek met een collega die klaagde over de slechte sfeer in ons team. Hij was type zus en dacht zo en zei a en nu moest ik b zeggen. En wat doe je er zelf aan om de sfeer te verbeteren?

Je hebt zeker op een cursus geleerd dat je dat nu moet vragen, was zijn schampere reactie.

Toen heb ik maar besloten dat ik niet zo in de wieg ben gelegd voor allerlei communicatie- en managementtrucjes, als ik ze al kan onthouden. En dus accepteer ik het maar dat ik hard schreeuw tegen de kinderen als ik boos op ze ben, terwijl alle opvoedboeken en -programma’s zeggen dat je dat vooral niet moet doen. Maar alles is beter dan dat ze schamper zeggen: Er staat zeker in een boek dat je gewoon moet blijven praten en niet moet gaan schreeuwen als je boos bent op ons.

Er is een prinses geboren, dat is nieuws, we zijn allemaal blij. En bij Nova – toch een serieus programma dacht ik altijd – zijn ze kennelijk gek geworden van blijdschap want ze zenden een interview uit met een als Juffrouw Ooievaar verklede toerist die naast meneer De Uil staat bij het Bronovo Ziekenhuis. Het gaat over een baby dus we doen maar fijn infantiel.

Daar word ik nou gek van.