Het archief van juni 2007

zaterdag, juni 30th, 2007

Zijn adapter was kapot. Hij ging naar de winkel waar bleek dat het goedkoper was om een nieuwe adapter plús telefoon te kopen. Met extra beltegoed.

Onlangs was zijn koffiepot stuk. In de winkel bleek een nieuwe pot bijna net zo duur als een heel nieuw koffiezetapparaat, inclusief pot.

Wij wierpen onze kinderen in een wegwerpmaatschappij waar alles van waarde snel waardeloos is.

En dat is een armoedige gedachte.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 231 user reviews.

donderdag, juni 28th, 2007

Het zijn allemaal gewone mensen vermoedelijk, maar op papier worden het zonder uitzondering ontieglijk romantische dichters. Ze zeggen zinnen als ‘Ik ben waar ik zijn wil’ en ‘Ik ben niet bang meer, ik ben steviger geworden’, of ‘De vertrouwdheid zit ‘m in de herkenning’.

Dit stukje gaat over de rubriek ‘Van 2 kanten’ in het wekelijkse Volkskrant Magazine. Twee mensen die veel van elkaar houden komen erin aan het woord, de ene helft op de linkerpagina en de wederhelft op de rechter. In het begin waren het vooral verliefden die net aan een nieuwe relatie waren begonnen. Die relatie was natuurlijk in alle opzichten veel en veel beter dan de vorige, ze hadden eindelijk en nu echt het grote geluk gevonden. Praat over tien jaar nog eens met ze, dacht ik dan altijd, en sprong weer verder van een mooie romantische zin naar een nog mooiere romantische zin.

De aflevering van afgelopen zaterdag gaat over twee dertigers die verliefd werden (‘Allebei schudden we die avond de laatste resten van onze eerste huwelijken van ons af’), gingen samenwonen (‘Was hij een vlucht? Misschien heel even. Maar dan wel een vlucht die al snel veranderde in een doel’) en na zes weken zwanger waren (‘We hebben weinig tijd gehad voor onze moeilijke en onzekere momenten’).

Over naar de man des huizes, vader van twee kinderen inmiddels. Hij zegt:

, , Ik kom thuis, ga stoeien met de jongens en vlucht niet in het weekend naar de cafes waar mijn vrienden zitten. Maar ik moet wel wennen aan een leven zonder feestjes. Vroeger had ik overal vrienden, nu zijn we met zijn vieren in het weekend. We wonen in een jaren-zeventig-wijk in een snelgroeiend dorp. Er is hier een speeltuin waar je andere ouders ontmoet en een praatje maakt, maar veel verder gaat het niet. Het zou zo leuk zijn als je andere ouders kent met wie je praktische kwesties kunt bespreken. Of bij wie je je kinderen eens kunt laten logeren.”

(…)

, , Vorige week had ze lekker gekookt, iets met witlof en CelaVita-aardappelen. Samen eten is mooi, ik leer van haar frisheid, van de dingen die ze zegt. Ik kijk haar aan, knuffel haar. Voordat ik Julia leerde kennen, had ik alleen dromen. Nu leef ik met beide benen op de grond. Dat geeft een rust, en een leven dat ik met geen ander leven ooit zou willen ruilen.”

Nooit meer een feestje, nooit meer met zijn vrienden naar het cafe, sterker nog: hij heeft geen vrienden meer, alleen maar oppervlakkige speeltuinkennissen en een frisse vrouw die witlof kookt. Waarom gaan sommige mensen zo vreemd doen als ze kinderen krijgen?

Over vijf jaar komt de witlof met CelaVita-aardappelen zijn neus uit, en die vrouw ook.

Of ik begrijp niets van echte liefde, dat kan natuurlijk ook.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 181 user reviews.

woensdag, juni 27th, 2007

Van mij mag iedereen van adoptie vinden wat hij of zij wil, maar ik vond het schokkend, vandaag, om te lezen dat een procedure tegenwoordig ACHT tot TIEN jaar duurt.

En dat komt dat in de meeste gevallen bovenop een andersoortige kinderwensgeschiedenis.

Erg. En bijna niet te doen, lijkt me.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 278 user reviews.

dinsdag, juni 26th, 2007

Psychologie zit overal in, zeg ik wel eens wijsgerig. In de opvoeding, op je werk, in je relatie, in de omgang met je familie, je vrienden, de buren. En in voetbal natuurlijk. Ooit was ik op bezoek bij Foppe de Haan, ik zal eens even met wat beroemdheden strooien hier, u weet wel, de Foppe die zaterdag Europees kampioen werd, en die had echt een hele boekenkast vol psychologieboeken staan. Toen dacht ik al, met mijn boerenverstand, de man is goe-oe-oed, die heeft door dat je het met een beetje verstand van voetbal alleen niet redt. En geef me eens ongelijk!

Psychologie zit overal in, maar nu is het ineens ook overal. Nou ja, in de tijdschriftenschappen dan, let maar eens op. En in al die bladen en ook in andere bladen kom je allerlei tips tegen voor een beter leven, psychologisch gezien. Altijd ruzie met je baas? Dat komt omdat je je zo arrogant opstelt. Problemen met eten? Dat komt omdat je moeder ze ook had. Altijd ruzie met je man over dat hij te veel weg is? Dat komt omdat je bang bent dat hij voor altijd weg gaat.

Gelukkig staan er ook altijd rijtjes tips over hoe het allemaal beter kan. Over hoe jij het beter kunt doen. Niet meer denken dat je beter bent dan je baas, he! Eten is geen bedreiging maar een genot! Je hoeft niet bang te zijn dat je man weggaat, als er al iemand weggaat, dan ben jij het!

Van die dingen. Zo ongeveer.

Het zijn allemaal stapjes op de weg naar perfecte mensen. Voor het perfecte uiterlijk hebben we de botox, de laserapparaten en de liftende doktoren. Voor het perfecte innerlijk hebben we de psychologiebladen, de coaches en de zelfhulpboeken.

En als we ons dan allemaal perfect in ons perfecte vel voelen zitten, met onze perfecte partner, onze perfecte kinderen en perfecte vriendschappen – o jee, wat dan?

Dan hebben we niks meer om over te tobben, dan is er niks meer om urenlang over te praten. Dan is er alleen nog maar het perfecte grote zwarte gat.

Lang leve de imperfectie.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 276 user reviews.

maandag, juni 25th, 2007

Mijn moeder is een topschoonmaakster. Ze werkt als een razende en je kunt bij haar in huis van de grond eten. Altijd. Het zit in de genen, want mijn oma was ook zo, totdat ze dement werd.

Het is alleen een beetje jammer dat er ergens iets mis is gegaan met die genen.

Ik hou erg van schoon, maar weet niet zo goed hoe je moet schoonmaken. Ik kan het helemaal niet. Het duurt ook allemaal zo lang.

Knopen aanzetten, kan ik ook niet. Schoenen poetsen, geen idee. Na een half uur hannessen met een overhemd achter de strijkplank ziet het er nog steeds niet echt gladgestreken uit. En waarom blijft het zelfgemaakte deeg altijd aan de deegroller plakken?

Mijn moeder heeft het me uitgelegd. Zij moest thuis altijd zo veel doen, dat ze dacht: zo wil ik absoluut niet dat het bij mijn kinderen gaat. Dus hoefden wij alleen maar af te drogen, en onze eigen kamer op te ruimen, wat al een hele opgave was.

Hadden we maar een half jaar verplicht naar de huishoudschool gemoeten, om andijvie te leren koken en sokken te leren stoppen en linnen broeken te leren strijken.

Maar nee, die kans heeft de emancipatie ons ontnomen.

Nu tobben wij voort.

Gelukkig zijn er werksters. Gelukkig is er het grote Hoemoetikschoonmakenboek van de Margriet. Ik lees er wel eens in. Gelukkig strijkt mijn moeder als ze hier is, ook al heb ik haar dat officieel verboden.

Ik ben veertig-plus, en ik ben net een klein kind.

Average Rating: 5 out of 5 based on 295 user reviews.

zondag, juni 24th, 2007

Ze zijn bij ons maar ze zijn niet alleen. Ze sturen berichtjes en ze krijgen berichtjes, die ze elkaar dan weer laten lezen.

Ze zijn niet alleen hier, ze zijn overal. En nergens.

Ze zijn 14.

Wat moet dat worden met onze dochter van bijna 3, die voor haar verjaardag een prinsessentelefoon wil. Die het echt doet.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 224 user reviews.

zondag, juni 24th, 2007

´Vrouwen moeten ophouden met zeuren over oneerlijke verdeling zorgtaken`

Bijna de helft van de mannen vindt dat vrouwen moeten ophouden met zeuren over een oneerlijke verdeling van zorgtaken. Dat komt naar voren uit een enquête van Intermediair onder ruim zeshonderd hoogopgeleide vaders. Uit diverse cijfers blijkt dat mannen in de laatste jaren meer werk in het huishouden zijn gaan verrichten. Zo blijkt uit gegevens van het SCP dat mannen met jonge kinderen sinds 2000 ruim drie uur extra zijn gaan besteden aan zorg en huishouden (van 19, 8 uur per week naar 23, 1 uur). Uit diezelfde SCP-cijfers komt naar voren dat mannen het inmiddels drukker hebben met verplichtingen (werk, zorg- en huishoudelijke taken) dan hun parttime werkende vrouwen. Mannen verrichten tegenwoordig gemiddeld een derde van de uren onbetaald werk in huis. Dat is een aanzienlijk deel, zeker omdat vrouwen gemiddeld maar een kwart van de betaalde arbeid van het gezin voor hun rekening nemen. Uit de enquête van Intermediair komt onder meer naar voren dat bijna 60% van de vaders zijn kinderen naar school brengt, circa 40% zijn kind begeleidt naar bijvoorbeeld zwemmen of vioolles, 70% boodschappen doet en ruim 50% kookt. De helft neemt vaker of net zo vaak vrij als de partner als een kind ziek is.

Had ik het toch goed gezien, dat er meer vaders dan moeders zijn die de kinderen naar school brengen en dat er in de supermarkt tegenwoordig veel meer mannen rondlopen dan vrouwen! Als dat maar goed gaat!

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 223 user reviews.

vrijdag, juni 22nd, 2007

Woensdag had ik vooral erg veel medelijden met de dader. Die heeft vast een veel minder leuk leven dan wij, en is ongetwijfeld een stuk ongelukkiger. Het had bovendien allemaal veel erger kunnen zijn. Dus toen de fijne agenten die bij ons aan tafel zaten (wat is dat toch met uniformen, kan iemand daar eens wetenschappelijk onderzoek naar doen) de gebruikelijke vraag stelden of we slachtofferhulp wilden, toen lachte ik een beetje en dacht aan ònze slachtofferhulp, die in de koelkast koud stond te worden.

Maar de volgende dag, toen eerst de technische recherche kwam, en er geen timmerman bleek te vinden die direct een nieuwe voordeur kon maken, en ik naar het politiebureau moest om de aangifte te ondertekenen,  en met jongste dochter die ‘hommer’ had uiteindelijk bij de computerwinkel stond, en snel een nieuwe laptop kocht, die thuis zo zwaar bleek te tikken als een vrachtwagen rijdt, en toen ik er bovendien achterkwam dat het niet een kwestie is van even inpluggen en alles doet het weer, omdat je nu eenmaal allerlei instellingen nodig hebt, zoals bijvoorbeeld de inlogcode en het wachtwoord van deze website, toen, ja toen had ik niet meer zo veel medelijden.

Toen had ik vooral veel zin om de inbreker die woensdag op klaarlichte dag de voordeur uit ons huis beukte en twee laptops wegnam te kielhalen, te vierendelen, in het kolenhok te stoppen. Of zoiets.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 265 user reviews.

dinsdag, juni 19th, 2007

Collega tegenover me, jong en kinderloos, vraagt zich af waarom kinderen van 2 cadeautjes moeten krijgen.

Om mee te spelen, zeg ik.

Een kind van 2 speelt daar toch allemaal niet mee, zegt hij. Hij had zelf toen hij wat ouder was twee plastic bakken met speelgoed, een met Lego en een met auto’s. En nu was hij pas bij vrienden met een zoontje van 2 die, schat hij, wel vijftien dozen met speelgoed heeft.

Waar is dat goed voor, vraagt hij.

Ik weet het niet zo goed, zeg ik een beetje afwezig want in gedachten tel ik (heel veel) bakken.

Dat kan toch niet goed zijn, vraagt hij.

Ik haal mijn schouders op, ik schud een beetje van nee, ik weet het niet, het is nu eenmaal zo.

Maar hij heeft wel gelijk. Om me heen zie ik heel veel verwende kinderen. Ze hebben heel veel en ze willen altijd nog meer en als er een keer iets is dat ze niet of niet meteen kunnen krijgen dan zijn zij boos en verontwaardigd en meestal meteen ook erg zielig. En als het niet gaat zoals zij willen dat het gaat, dan gaan ze dreinen en zeuren en anderen de schuld geven.

Ze zijn dertig of veertig of vijftig en hadden vroeger speelgoed dat in twee bakken paste.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 252 user reviews.

maandag, juni 18th, 2007

Onlangs stond er in dagblad Trouw een opinie van een hoogleraar over het gegeven dat er te weinig vrouwen carriere maken en fulltime werken. Logisch, vond deze mevrouw, want het is nu eenmaal heel moeilijk om de zorg voor kinderen te combineren met een topbaan. Velen kiezen er daarom voor om qua werk een stap terug te doen: ze willen geen promotie maken en werken drie of vier dagen in de week.

Deze mevrouw stelde voor om het probleem eens wat vaker anders op te lossen. Meer vrouwen zouden moeten kiezen voor een carriere en niet voor kinderen.

Ik zie ze al zitten met een bloemetje in de wei, blaadjes van de steel trekkend: kinderen, carriere, kinderen, carriere, kinderen, carriere.

Heel vaak gaat het in het leven niet om keuzes, dit wel, dat niet. Sommige dingen overkomen je, zoals bij veel vrouwen de onverklaarbare en onberedeneerbare maar onweerstaanbare wens om kinderen te krijgen. En dat een carriere dan minder belangrijk wordt, of praktisch lastig en zwaar, dat is vaak ook geen keuze maar iets dat gebeurt of je overkomt. Zoals het ook kan gebeuren dat de behoefte om carriere te maken zo sterk is dat moeders ondanks alles daar toch werk van maken.

Kiezen, dat doe je in de supermarkt, als je bedenkt wat je gaat eten. En verder valt er vaak helemaal niet zo veel te kiezen.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 213 user reviews.