1. Zeg zo vaak mogelijk nee.

2. Bedenk op momenten dat je je opgejaagd voelt door de klok, of dat je eet omdat het etenstijd is, dat de klok is uitgevonden door de mens en dus niet meer is dan een hulpmiddel.

3. Vul de tijd die je bespaart niet met iets anders maar dwing jezelf om tijd te verlummelen.

4. Tijd is niet iets wat je had, of wat je kwijt bent. Het is het moment waarin je leeft.

(Tips om de versnelling van de tijd tegen te gaan, uit het boek Faster: the acceleration of just about everything van James Gleick, die worden genoemd in een artikel in het nieuwe Mind Magazine, leuk blad trouwens)

Viel vanavond al zappend in een film, die ik zeker een keer maar vermoedelijk al wel vaker had gezien. Het was het laatste deel, en ik probeerde te bedenken hoe het ook alweer afliep. Ik had werkelijk geen idee.

Dat is toch gek, voor iemand die volgens haar man zich alles kan herinneren wat hij ooit heeft gezegd. Die zonder agenda door het drukke leven van een werkende moeder gaat. Die precies weet op welke datum in haar leven wat gebeurde.

Maar die film. Die film lijkt een beetje op de weg, die ik ook pas na de tiende keer ken (of was het nou de 31ste keer). Of op de wedstrijd, die ik zo moeilijk kan navertellen. (Over dat laatste maakte ik me echt zorgen, tot een korfbalverslaggever ooit eens vertelde dat het hem opviel dat mannen uit het team een wedstrijd zo veel beter kunnen navertellen en analyseren dan de vrouwelijke speelsters).

Hoe die film heette dat was ik ook al vergeten. Maar dat kon ik opzoeken. Mij Best Friend’s Wedding, was het. En wat staat er verder in de krant? De film is ‘minder voorspelbaar dan de gangbare romantic comedy’. Even dacht ik dat het toch niet helemaal aan mij lag. Even maar.

Benieuwd hoe ik de volgende keer denk dat -ie afloopt.

Het prettige van een bedrijf zonder hierarchische lagen zou zijn dat niemand meer met de beschuldigende vinger naar boven kan wijzen als er iets fout gaat.

De achterbuurman zat ooit op de lagere school van onze oudste dochter. Hij vertelde dat hij nog steeds een warm gevoel krijgt als hij langs het gebouw fietst. Maar op een reunie bleek dat sommige oud-klasgenoten helemaal niet zulke goede herinneringen hebben aan hun lagere-schooltijd. Ze zaten in dezelfde klas, hadden dezelfde onderwijzers, kregen dezelfde lessen en kijken daar toch heel anders op terug. Vreemd is dat, zeiden we.

Of misschien ook niet. Broers en zussen kijken soms ook heel verschillend terug op hun jeugd. Iemand kan vinden dat hij uit een warm nest komt, terwijl zijn zus of broer nog jaren last heeft van de zere plekken op zijn ziel, opgelopen door een opvoeding waar van alles aan mankeerde.

Waarschijnlijk, zei de buurman, heeft het toch te maken met hoe je in het leven staat. De een is altijd optimistisch en positief, terwijl de ander van nature pessimistisch is en negatief.

De zon scheen nog, het was een mooie avond, onze glazen waren half vol, we prezen onszelf gelukkig.

Wat vreemd dat een van de leidsters naar de deur kwam en naar buiten stapte. Ze keek een beetje verschrikt. Stond mijn fiets ergens waar het niet mocht, had ik iets laten vallen?

Studiedag, zei ze. We zijn vandaag gesloten.

Voorzichtig keek ik om me heen of er misschien ook andere ouders waren die het briefje niet hadden zien hangen in de gang van het kinderdagverblijf, of die zich niet konden herinneren dat er iets over was gezegd. Maar ik was de enige moeder op het plein.

Zoals ik onlangs ook de moederziel allenige moeder was tussen halve en hele families met goede buren en verre vrienden in de lange rij wachtenden in het theater waar onze oudste dochter haar debuut maakte als balletdanseres (sort of). Wij waren te laat voor kaartjes. Dankzij de juf konden we er nog eentje krijgen.

En misschien was ik ook wel de enige moeder die niets begreep van een mailtje over het afscheid van iemand, dat refereerde aan iets dat je moest inleveren als herinnering. Daar kon ik me helemaal niets van herinneren.

Ik heb echt dringend behoefte aan, ik bedoel aan een personal assistent, die mij uit alle situaties kan redden.

 

Kijk, je moet het gewoon zo doen. Ja ja, ik kijk voor de honderdvierentachtigste keer. Kijken, kijken maar niet kunnen. Wel knungelen, knoeien.

Maar vandaag blijk ik ineens veel meer te kunnen dan gisteren en alle dagen daarvoor.

Hallo schroefdop. Dag onmogelijk ding.

En toen streek er een groot gezelschap Limburgers naast ons neer. Alle beschikbare tafels en stoelen werden uit alle tenten gesleept en in een grote kring neergezet. Ze aten en ze dronken en ze kletsten en ze lachten. “Kijk”, zei man, toen het al bijna donker was, “nu zijn alle vrouwen aan het afwassen.”

De mannen waren samen achtergebleven in de kring, waar ze eerder borden eten hadden aangereikt gekregen, bekers koffie, met vlaai, en openers (“wachten jullie tot die flesjes vanzelf opengaan, of zo?”).

De volgende ochtend waren alle vrouwen bij het overdekte zwembad om te kijken of het wel goed ging met de kinderen. De mannen waren aan het tennissen.

Hoe het verder ging met dit gezelschap, dat weten wij niet, want wij gingen naar huis. Maar de mannen hebben ongetwijfeld de barbecue verzorgd. Stoer achter hun vuurtje, trots op hun vleesje. Zo was het, zo is het en zo zal het altijd blijven. Van deze mannen hóeft er helemaal niets te veranderen, en geef ze eens ongelijk.

De vrouw in de tent tegenover ons was ongeveer drie keer zo dik als ik. Haar dochtertje van bijna drie dronk cola uit een fles met een speen. Echte cola. Naar het zwembad op de camping gingen ze met de auto. Naar de supermarkt ook. En naar het restaurant. Bij de tent aten zij Chinees of patat. En dochter at een potje babyvoeding. En als ze dat op had kreeg zij een koetjesreep.

Dochter werd gruwelijk verwend. Overladen met niets anders dan aandacht en, o ja, cadeautjes. Het is zó’n moeilijke leeftijd, zei de vader tegen mij.

Man zag in kerk in nabijgelegen dorpje twee stenen staan. Schandstenen waren het, waar vrouwen mee moesten gaan lopen als zij zich schuldig hadden gemaakt aan kwaadsprekerij.

Dit is geen kwaadsprekerij, zei ik. Dit zijn feiten!

Benieuwd welke feiten onze overburen thuis over ons te vertellen hebben.

Het loopt gesmeerd, zegt hij.

Ik knik ja.

Voor mijn gevoel loop ik al de hele ochtend heen en weer, van kamer naar kamer, van boven naar beneden, van binnen naar buiten. Ik was, ik vouw, ik strijk, ik maak stapeltjes, ik pak in, ik pak weer uit, want een apart tasje voor vanavond en morgenochtend, dat is toch eigenlijk wel een goed idee, wat zeg ik, een briljant idee, ik denk hieraan, ik denk daaraan en o ja, dat moet ik niet vergeten.

En volgens mij ging het gisteren precies hetzelfde.

Bijna vijftien jaar ging het zo: Ben je nu al klaar? Wat ben je dan allemaal aan het doen? Je gaat toch niet strijken, we gaan kamperen? Wat neem je dan allemaal mee? We gaan geen jaar weg, hoor! Ja, zeg, moet dat allemaal mee?

En nu loopt het gesmeerd.

Ik geloof niet dat het gesmeerder loopt dan anders.

Ik denk dat alles went, ook voor een vent.

Tot over een week, dan pakt dewerkendemoeder weer uit.

Geknipt en geplakt van www.nos.nl: 

Het kabinet trekt vijf miljoen euro extra uit voor het ontwikkelen van nieuwe vormen van buitenschoolse kinderopvang. Dat is bijna een verdubbeling van het huidige budget. Het geld is bedoeld om instellingen te prikkelen om goede ideeën te ontwikkelen, bijvoorbeeld door samen te werken met sportverenigingen of scoutingclubs. Initiatieven die makkelijk te kopiëren zijn door anderen. 

Ik vraag het me af. In een land waar heel veel vrouwen niet fulltime willen werken, willen ze ook hun kinderen niet fulltime naar de kinderopvang brengen. Misschien dat het bij een volgende generatie wel gaat werken? En wie weet, is het Zweedse model tegen die tijd wel achterhaald, en werken daar vrouwen ineens bijna allemaal parttime. En willen wij dat ook weer.