Collega tegenover me, die zonder kinderen, vraagt of ik na het ouderschapsverlof weer vier dagen ga werken.

Ja, zeg ik, wat afwezig.

Ha, zegt hij. Lekker werken, dat is toch veel leuker dan zo´n hele dag met kinderen.

Wat ik heb geantwoord, dat weet ik niet meer, en ik weet het antwoord ook niet.

Lekker werken, dat is wat anders dan werken.
En een dag met kinderen, dat is wat anders dan een dag met je éigen kinderen.
En twee dagen met je eigen kinderen, dat is wat anders dan een dag met je eigen kinderen.
En drie dagen werken, dat is wat anders dan vier dagen werken.

In een restaurant weet ik ook nooit wat ik moet kiezen.
En de overkant van de tafel kiest altijd beter.

Absurd dus

Besloten tot de actie Dikker Mogen We Niet Worden.
Bedachten dat het beter was om geen wijn meer te drinken als water.
Beloofden om keurig van ons glas te nippen.

Constateerden aan het einde van de avond tevreden dat het heel goed was gegaan met het nippen.

Van het waterglas.

If you love something, set it free -

a tip from Alison Willcocks

If you love something, set it free.
If it comes back to you, it’s yours.
If it doesn’t, it never was.
We do not possess anything in this world, least of all other people. We only imagine that we do. Our friends, our lovers, our spouses, even our children are not ours; they belong only to themselves. Possessive and controlling friendships and relationships can be as harmful as neglect.

Alison Willcocks adds: This ancient Chinese proverb articulates a powerful truth about the importance of letting go. It had a profound effect on me when I first heard it, and it has guided me in both my private and professional life ever since. I have often quoted it as an excellent model for parenthood, which is a gradual, wonderful – and sometimes painful – process of letting go. It begins with the cutting of the umbilical cord and ends when you hand over the keys of your car. They will fly the nest, but if you freely and willingly let them go then they will always come back.

Alison Willcocks is hoofd van een middelbare school in Hampshire in de VS, die bekendstaat om de progressieve opvattingen over het onderwijs aan tieners. Ze zit in diverse besturen en schrijft en geeft lezingen over opvoedkundige kwesties. De citaten komen van www.globalideasbank.org

En niet meedoen aan alle hulpmoederactiviteiten, hoor, zei een oudere collega tegen me toen onze oudste dochter naar de basisschool ging. Dat moeten de moeders maar doen die geen baan hebben.

Klinkklare onzin vond ik dat en dus was ik op de jaarlijkse schoonmaakavond.
We sopten honderden puzzelstukjes, de Chinese vader en ik.
Hij is hier tijdelijk vanwege een EU-project.
In China woont hij in een middelgrote stad met 15 miljoen inwoners.
Hier vindt hij het erg stil op straat, vooral ‘s avonds.

Wat doen alle mensen dan ‘s avonds, vroeg hij aan mij.
Televisie kijken, zei ik. Of misschien dvd’s kijken. Of naar een voetbaltraining of een fitnesscentrum.
Verder wist ik het niet zo goed.

Wat doen we eigenlijk, ‘s avonds?

Het gebeurt niet elke dag maar vanavond hadden wij zes Amerikanen in de tuin. Onder wie een jongen van 14 die net als al zijn leeftijdgenoten vrij is van 15 juni tot 1 september. Dat is lang, terwijl de vakantie van de ouders juist kort is, vaak maximaal veertien dagen. Gedurende het schooljaar is er verder alleen een kerstvakantie van twee weken.

In dit geval is het probleem niet groot omdat een van de ouders geen baan heeft. Andere kinderen gaan wekenlang op zomerkamp. Maar verder?

Hoe ze het regelen is mij een raadsel en waarom ze het zo regelen ook.

Dan zijn we hier toch (weer) beter af.

Ze had luiers bij zich die voor haar eigen dochter al te klein waren.
Wat waren ze groot.
O, zei de kraamhulp geruststellend, die past ze zo, hoor.
Maar dat wil ik helemaal niet! Ze moet altijd zo blijven!
Het wordt alleen maar leuker, zei de vriendin met de luiers en de vier maanden oudere dochter al even geruststellend.
Dat kon natuurlijk niet waar zijn.
Maar het was waar.

Daar hadden we het over, vrijdag, toen de derde verjaardag van onze jongste dochter me weemoedig stemde. Of het nog steeds steeds leuker wordt.

Wordt het steeds leuker totdat ze vervelende pubers zijn of bijna-twintigers die alleen nog maar thuis komen om de was te dumpen? Of tot ze dertig zijn en de in jouw ogen verkeerde man kiezen? Of tot ze veertig zijn en zeuren over ouderdom, over dikheid en over weemoedige gevoelens omdat hun eigen kinderen alweer een jaartje ouder worden?

Onder het middageten gaat de telefoon.

Met iemand van Intermediair PW.

Even denk ik dat het een headhunter is met een droombaan.

Maar het is een mevrouw met een vraag.
,,Heeft u of uw man een persoonlijke lening of een doorlopend krediet?”

Het gebeurt zo vaak, zoiets, maar toch ben ik weer verbijsterd over zoveel brutaliteit.
,,Ik heb helemaal geen interesse”, zeg ik, maar ik bedoel geloof ik wat anders.
,,Waarin, mevrouw?”, vraagt zij.
Ik smijt de telefoon terug in de houder.
Wedden dat zij vindt dat ik onbeschoft ben?

Al jaren werk ik liever met mannen dan met vrouwen en nu weet ik zo ongeveer waarom.

Mijn gevoel wordt bevestigd. Leuk!

Leuk? Helemaal niet leuk.

Die andere vrouwen, dat zijn wij.

Asbest, giftige verf, schadelijke drijfgassen in spuitbussen die de ozonlaag aantasten. De generatie voor ons gebruikte het gewoon allemaal, wisten zij veel.

Zal het echt gebeuren dat onze kinderen later ook zo’n lijstje maken, maar dan anders:

Vliegtuigen, wasdrogers, auto’s op benzine en diesel. De generatie voor ons gebruikte het gewoon allemaal, wisten zij veel.

Zaterdag tijdens Live Earth – ik loop een beetje achter, ik weet het – zeiden Sophie H en Giel B (wat zegt het dan dat de bekendste, populairste en meest gezaghebbende Nederlanders jongachtige tv- en radiopresentatoren zijn?, dat ik oud word zeker), goed zij zeiden tegen elkaar, of Sophie zei tegen Giel om precies te zijn, dat het toch fantastisch was dat het hun generatie was die nu eindelijk eens wat ging doen aan het milieuprobleem op de wereld. Toen schakelden ze weer over naar wereldreizigster Floortje Dessing aan de andere kant van de wereld, maar daar mag je het dan weer niet over hebben geloof ik, dat ze zoveel vliegt, en hoe gingen Sophie en Giel dan naar huis? Met de trein?

Dat dacht ik allemaal totdat ik mezelf zondag hoorde vertellen dat wij tegenwoordig de was veel vaker weer gewoon ophangen. Ik zei er nog net niet bij dat het zo tof is dat het onze generatie is die iets doet aan de milieuvervuiling en energieverspilling.

Maar desalniettemin hoop ik toch wel (snel) op dat rijtje. Vliegtuig, wasdroger, auto op benzine of diesel, weg ermee. Of in elk geval, weg met het gemak, de vanzelfsprekendheid en de frequentie waarmee we die dingen gebruiken.