Het archief van augustus 2007

Rust

zaterdag, augustus 11th, 2007

De komende drie weken is het rustig hier, en hopelijk ook in de tent van dewerkendemoeder.

En zelfs thuis zou het rustig kunnen zijn, kijk hier.

En voor wie een beetje actie wil: je mag een mailtje sturen naar dewerkendemoeder@gmail.com, met tips en adviezen voor deze site en je mening: hoe vaak kom je hier, welke berichten spreken je het meest aan, wat is er goed, wat kan er beter, wat is er niet goed, waarom lees je mee, als de site wordt uitgebreid, wat zou je er dan graag op willen hebben, raad je de site aan aan anderen, aan wie dan, waarom wel, waarom niet. Je hoeft niet alle vragen te beantwoorden, stel je voor, dan is het meteen gedaan met de rust in huis, dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

Wij gaan op vakantie. Au revoir!

Kennis

vrijdag, augustus 10th, 2007

Mocht u zich wel eens afvragen waarom u deze site bezoekt, dan ga ik u dat nu vertellen.
Dankzij dewerkendemoeder bent u vier handdrukken verwijderd van Bill Gates. En vijf van George Bush. Of van Bill Clinton, een idee dat u waarschijnlijk een stuk prettiger vindt.
Het zit zo.

U kent mij (1 handdruk)
Wij kennen Paul en Carroll in Eugene, Portland (2)
Zij kennen de schoonzoon van hun goede vriendin Bettina (3)
Haar schoonzoon is de derde man van Microsoft, dus een naaste medewerker van Bill Gates (4)
Bill Gates kent George Bush. En Bill Clinton. En wie u maar wilt (5).

Vijf handdrukken. Dat is toch helemaal niets.
U hoeft zich nooit meer af te vragen waarom u deze site bezoekt.

Bord op schoot

donderdag, augustus 9th, 2007

Onze kinderen logeren bij hun opa en oma.
En dus zat ik vanavond met een bord op schoot te eten voor de tv.
Dat was lang geleden maar ik heb het kennelijk zo vaak gedaan dat het al snel gewoon voelde.
Als het echt nog gewoon was geweest, omdat we geen kinderen hadden gekregen, hoe zou het dan met mij gaan vroeg ik me af.
Ik wist het antwoord meteen.
Ik zou me heel, heel, heel erg op mijn werk storten.

(waarna de vraag zich opdringt: doe ik dat nu dan niet. best wel, als ik daar ben. maar ik ben niet heel veel meer beschikbaar dan afgesproken. dat heeft te maken met praktische zaken, kinderen opgehaald worden en eten om maar wat te noemen, maar ook met het feit dat zij belangrijker zijn)

Been

donderdag, augustus 9th, 2007

been2.JPG
Heb jij dat plekje op haar been gezien?
Nee, laat eens kijken.
Wat is dat dan?
Ik weet het niet.
Sinds wanneer heeft ze dat?
Dat weet ik ook niet, ik zag het gisteren pas.
En was het toen ook al zo groot?
Ja.
We moeten het maar even in de gaten houden.

Het koffiekleurige plekje bleef.
Op een dag was het weg.
Toen zat er een ander plekje.
Iets groter.
Ook koffiekleurig, maar met een wit stukje papier.
De laatste restjes van een My-Little-Ponysticker waarmee onze jongste dochter haar benen graag versiert.

Begrip

dinsdag, augustus 7th, 2007

Ze hebben twee kinderen, de derde is op komst.
Samen gaan ze een weekje op vakantie.
Oppassers zijn ingeschakeld.
Ze zijn er zooo aan toe om samen weg te gaan.

Ze hebben drie kinderen, kort op elkaar.
Ze komen terug van vakantie.
Een oppas wordt ingeschakeld.
Ze heeft echt even tijd nodig voor zichzelf.

Ik begrijp het allemaal wel. Een vakantie komt voor mij nooit ongelegen en van tijd voor mezelf krijg ik nooit genoeg.
Maar dat iedereen er altijd begrip voor heeft en dat niemand zegt: je doet het allemaal zelf, je wilt te veel, je wilt eigenlijk alles, en dit zijn nu eenmaal de consequenties, dat begrijp ik niet zo goed.

Maar het is wel heel fijn dat het zo is natuurlijk.
Waar zouden we zijn zonder begripvolle helpende handen.

Ouderen

maandag, augustus 6th, 2007

Collega tegenover me was naar een feestje geweest van het werk van zijn vriendin. Het was hem opgevallen dat zij zoveel jonge collega’s heeft, veel meer dan hij.
En waar zijn de ouderen dan gebleven, vroeg ik.
Die zijn bij elkaar gezet op een afdeling met een enorm waterhoofd, zei hij.

Later sprak ik de baas.
Die sprak zijn zorgen uit over de hoge gemiddelde leeftijd van sommige afdelingen binnen het bedrijf.
En je ziet meteen hoe anders het is als er ook jongeren in een team zitten, zei hij.
Jongeren doen alles, die willen alles uitproberen, die staan overal voor open.

Ik knikte ja en soms nee.
En bedacht me hoe erg het is dat er zo negatief tegen oudere collega’s wordt aangekeken.
En dat onze generatie nog zo lang mee moet.

En dat de baas gelukkig een stuk ouder is dan ik.

Erg

zondag, augustus 5th, 2007

Sommige dingen blijven mooi en verrassend. Hoe vaak je ze ook ziet.
De eerste blik op de zee bijvoorbeeld, als je bovenaan de strandopgang staat.
Daar is het oneindige water, elke keer weer anders, steeds verrassend, maar altijd dezelfde zee.

Twee jaar geleden hadden we ook al in de strandtent in Castricum gegeten.
Nietsvermoedend stonden we bovenaan de strandopgang.
Dat er een groot milieuprobleem is dat weet ik. Dat we er iets aan moeten doen dat besef ik ook.
Maar dit is heel erg.
Het bestaat echt.

skyline-met-windmolens_tcm50-35539.jpg

Zoet

zaterdag, augustus 4th, 2007

caramel.jpgcaramel.jpgcaramel.jpg
Het komt omdat moeders niet meer opvoeden, zei een van de werkende moeders in het gezelschap. Daarvoor zijn ze te druk en te moe. Ze houden alleen nog maar zoet. Letterlijk. En daar krijg je dikke kinderen van.

De citroentaart bij de koffie na de heerlijke barbecue was op. Ik pakte een chocolaatje van de grote schaal op tafel, en daarna een caramelsnoepje, en dacht: ze heeft vast gelijk.

Verdriet

vrijdag, augustus 3rd, 2007

Er zijn veel relativeringen te verzinnen bij het bericht dat je opa van 88 jaar is overleden.

Dat hij een mooi leven heeft gehad. Dat hij erg gelovig was. Dat hij bijna nooit ziek was. Maar wel helder van geest, tot het moment dat hij werd geopereerd en niet meer bijkwam uit de narcose.

En ook: dat hij als eerste ging van zijn gezin. Eerder dan zijn vrouw, zijn zes kinderen, zes aangetrouwde kinderen, zijn veertien kleinkinderen en twaalf achterkleinkinderen.

Als het dan moet gaan, laat het dan maar zo gaan, dat de oudste als eerste gaat.

De oudste ging als eerste, maar niet als laatste.

Wij krijgen nog veel verdriet, zei een leeftijdsgenoot een tijdje geleden.

Carpe diem – pluk de dag.

Ouder

donderdag, augustus 2nd, 2007

Collega A zegt: Ik ben rustiger geworden, ik hoef niet zoveel meer van mezelf.
Collega B zegt: Mijn vriendschappen zijn stabieler.

Toen was ik aan de beurt. Maar ik kon echt niets positiefs verzinnen, over ouder worden.

Dat lijkt behoorlijk deprimerend.
Maar uiteindelijk valt dat wel mee.
Misschien verandert er wel niet zo veel.
En blijf je uiteindelijk wie je bent.
Of dat altijd zo prettig is valt te bezien, maar laten we het maar als iets positiefs beschouwen.