Hij vertelt dat hij geen kinderen wil en waarom niet:
Dan moet ik mezelf voor honderd procent wegcijferen.

Nou, dat hoeft niet, hoor.

O, nee?

Welnee, 95 procent is wel genoeg.

(Zichzelf een beetje wegcijferen, dat zouden meer mensen moeten doen!)

De limit:

(Novum/AP) – Een Australische vrouw die na een reageerbuisbevruchting een tweeling ter wereld bracht, wil de kosten van het grootbrengen van het extra kind op haar arts verhalen. Ze eist ruim 400.000 Australische dollar (243.000 euro).

De 40-jarige vrouw vertelde dinsdag voor de rechtbank in Canberra dat ze de arts had laten weten dat ze maar één kind wilde. Maar een embryoloog die onder supervisie van de arts werkte, plaatste twee embryo’s in haar baarmoeder, waardoor een twee-eiige meisjestweeling werd geboren.

Ze zei dat zij en haar partner er kapot van waren toen ze hoorden dat er een tweeling op komst was en zelfs hadden overwogen een van de meisjes ter adoptie af te staan. Het was kennelijk vooral een financiële kwestie voor het paar, dat een gezamenlijk inkomen heeft van ruim honderdduizend Australische dollar (60.000 euro).

De vrouw zei dat zij van sommige aspecten van haar zwangerschap, zoals de inrichting van de babykamer, had genoten, maar dat andere dingen haar angstzweet hadden bezorgd. “Om honderden dollars uit te geven aan een kinderwagen was voor ons wel zo’n beetje de limit”, zei zij.

(gekopieerd van www.trouw.nl)

Goed nieuws uit de rijksbegroting:

Salaris van de koningin stijgt 4 procent
(naar 792 duizend euro)

Eentje was er, die zei dat ze zin had om weer te gaan werken. Maar die heeft net een nieuwe baan. Voor de rest was het een geach en gewee van jewelste, toen wij terugkwamen van vakantie, en voor iedereen in onze omgeving het normale werkende leven weer begon of net was begonnen.

Wel een beetje gek, want vorig voorjaar bleek uit een onderzoek in opdracht van uitzendbureau Randstad dat ruim zestig procent van de werkenden tevreden is met zijn baan en dat ruim zeventig procent positief is over de samenwerking met collega’s. Zeven van de tien mensen voelt zich bovendien gewaardeerd.

Dat kun je allemaal lezen in NRC Handelsblad, dat zaterdag een themanummer over werken uitbracht (‘Loopbaan’), in het bijzonder in een artikel dat gaat over de vraag wat je moet doen als je je werk niet meer leuk vindt.
Niet gillend weglopen, luidt samengevat het advies van deskundigen.
Vaak blijkt dat mensen slechts bepaalde aspecten van hun baan niet leuk vinden (de werktijden of de baas, bijvoorbeeld).
Wat je moet doen is: Die zaken aan de kaak stellen, de relatie met leidinggevenden of met bepaalde collega’s minder belangrijk maken, zelf de accenten in je werk zo leggen dat je vooral doet wat je het leukste vindt en wat je de meeste voldoening geeft, zo weinig mogelijk tijd besteden aan werkzaamheden die niet inspirerend zijn.

,,Ergens anders gaan werken is meestal geen oplossing”, staat in het artikel. Een professional organiser zegt: ,,Je neemt jezelf mee naar je volgende baan. Er zijn mensen die elke twee jaar iets anders doen en steeds tegen dezelfde problemen aan lopen. Dan kun je je beter afvragen hoe dat komt. Het kan bijvoorbeeld aan jou zelf liggen. De consequentie kan zijn dat je je gedrag moet veranderen. Dat doet pijn en het kost veel moeite, maar het kan natuurlijk wel.”

1. Mama??? Mag ik wat lekkers? 87 keer.
2. Nee!!!! Die is van mij!!!! 61 keer.
3. Ik heb een snottebel. 60 keer.

(Resultaat van een weeklang goede gesprekken met dochter van 3 turven)

Nu heb ik mezelf deze week al twee keer horen verkondigen dat geld minder belangrijk wordt als je ouder wordt.

En ineens vraag ik me af:
a) welke bewijzen heb je daarvoor
b) praat je nog steeds zo als je ineens veel minder te besteden hebt
c) denken mensen die in armoede leven er ook zo over

De nieuwe stelilng luidt:
Ik hoop dat geld minder belangrijk wordt als je ouder wordt.

Het schijnt zo te zijn dat je tegenwoordig heel brutaal en zelfverzekerd jezelf steeds maar weer onder de aandacht moet brengen bij het bedrijf waar je wilt werken.
Afgewezen? Opbellen, en zeggen dat je toch denkt dat jij de beste kandidaat bent.
Een maand of wat later weer bellen en zeggen dat je goede ideeen hebt voor het bedrijf en dat je die graag wilt komen toelichten.
Of gewoon langsgaan, en vertellen dat je graag eens met ze rond de tafel wilt gaan zitten.
Dat soort dingen dus.
Schijnt overgewaaid te zijn uit de VS.
Schijnt al door veel (jonge) mensen hier zo gedaan te worden.

Maar er schijnen ook nog altijd mensen te zijn die wachten tot er iemand aanbelt met een bod dat ze niet kunnen weigeren.
Bij die groep hoor ik.
Heb ik weer.

Beroepshalve was ik vandaag bij een school die nieuwbouw had gekregen.
Mooie, ruime, lichte lokalen met elk vijf computers en een digitaal schoolbord.
De directeur vertelde enthousiast over de ongekende mogelijkheden die de computer biedt.
Met een geschiedenisverhaal over de Romeinse tijd kun je hedentendage niet meer aankomen, het is geweldig dat je nu een filmpje daarover via internet kunt laten zien aan de kinderen. Want die zijn visueel ingesteld, en hebben een korte spanningsboog. Afwisseling moet je ze bieden, want lang concentreren kunnen zij zich niet.
Ik vroeg waarom je je als school eigenlijk moet aanpassen aan de kinderen. Zou het niet beter zijn om ze te leren zich langer te concentreren (ondertussen bedacht ik dat kinderen kennelijk helemaal geen concentratieproblemen hebben als ze gamen, msn’en of televisie kijken).
De directeur keek me aan en zei: ‘Jij houdt zeker niet zo van nieuwe dingen?’
Nou, ik vind het vooral irritant dat kinderen in een restaurant nog geen vijf minuten stil kunnen zitten, zei ik, en verder ben ik een soort verslaafd aan mijn computer.

Ach, dacht ik, de goede man is waarschijnlijk niet gewend dat er uberhaupt vraagtekens worden gezet bij de nieuwste snufjes en ontwikkelingen. Waarschijnlijk is er geen leerkracht die in een vergadering kritische vragen durft te stellen over de modernste onderwijsmethoden. Voor je het weet word je in de hoek gezet bij de mensen die niet van nieuwe dingen houden.
Maar dat was allemaal voordat de directeur me knock out had geslagen.
,,Je hebt zelf zeker geen kinderen meer in de basisschoolleeftijd?”, vroeg hij.
Onze jongste is drie.
Zij zit nog niet eens op de basisschool.

Ik fietste terug en voelde me 65.
De deun in mijn hoofd werd een dreun die bij elke trap luider klonk.
Bo-tox!
Bo-tox!
Bo-tox!

Lachen op de zaak!

Een meter of vijftien bij mij vandaan leest een collega iets voor aan een andere collega.
Dit is iets grappigs, dat hoor je direct aan zijn stem en toon.
Er zijn nog plaatsen vrij bij de cursus voor vrouwen die zich te afhankelijk opstellen in een relatie!
De collega tegen wie hij dit uiterst komische nieuws vertelt vindt het ook ontzettend leuk.
Ha! Ha, buldert hij. Een cursus voor vrouwen die zich te afhankelijk opstellen in een relatie! Whaaa ha ha!

De leukste reden die ik kan bedenken voor hun geginnegap is dat het pure zenuwen zijn omdat ze wanhopig uitzien naar een cursus voor mannen die zich te afhankelijk opstellen in een relatie.

Ik kijk om me heen en zie mensen zitten die al twintig jaar hetzelfde werk doen, zo ongeveer. Ze kregen een nieuwe stoel, een nieuw bureau, een nieuwe computer, nieuwe collega’s en geregeld een nieuwe baas maar daarmee veranderde de basis niet, van wat ze denken, doen, verwachten, willen. Op maandag gaan ze misschien met wat minder plezier dan op dinsdag, maar daar staan ze niet bij stil. Het wordt vanzelf weer weekeinde.
Ik zie hun zitvlees en ik denk: over twintig jaar zitten ze hier nog.

Ze hebben niet dat ongedurige, dat onrustige, dat snel verveelde, dat altijd maar denken dat er meer is, meer moet kunnen, meer moet zijn dan deze ruimte, deze collega’s, dit bedrijf, dit werk.
Ze zijn te benijden.