Het is wel heel erg fijn dat je altijd kunnen zeggen dat scherven geluk brengen, als er scherven zijn.

Vanavond waren er scherven, aan het einde van de afscheidsborrel van een geliefde collega.
Glasgerinkel.
Glasplaat in stukken.
Vergrote foto beschadigd.

Tot zover het afscheidscadeau.

Scherven brengen geluk, ja! daar is -ie weer!

Erben Wennemars, de schaatser, zat bij Pauw en Witteman.
Vanuit de andere kant van de kamer ving ik het volgende op.

Hoe gelukkig is jouw vrouw?
Nou, ze scoort denk ik wel een 7,8 (dat bleek het gemiddelde cijfer dat de Nederlandse vrouw geeft voor haar mate van gelukkig zijn)

Werkt ze?
Nee, ze werkt niet.
Of nee, dat moet ik niet zeggen. Ze werkt natuurlijk wel. Ze voedt de kinderen op.

Wat ik me afvroeg was dit:
- als je werkt voed je je kinderen dan niet op?
- voedt zij de kinderen alleen op?
- is je kinderen opvoeden ook werken?
- was het een heel normaal antwoord?
- en zo ja, waarom komen deze vragen dan bij me op?

Bij ons thuis zit een ambtenaar, die werkt op een groot ministerie.
Hij vertelt hoe weinig van zijn collega’s bereid zijn om iets te veranderen in hun werk, hun werkwijze, hun aanpak.
Niet alleen ambtenaren zijn weinig veranderingsgezind, hoor, zeg ik.
Waarop mijn man zegt: Mensen willen helemaal niet veranderen.
Ik hou wel van verandering!, roep ik.
Ja, zegt man. Als het veranderingen zijn die je zelf hebt voorgesteld.
Als iemand anders ze bedenkt dan zeg je ook: ja, zeg, daar heb ik geen zin in.

Daar moest ik even over nadenken.

“Waarom moeten kinderen naar school?”

Niemand is bezig met deze fundamentele vraag, stelt onderwijsdeskundige Rob Knoppert zaterdag in een interview in NRC Handelsblad.

Waarom moeten kinderen naar school.

Interessante vraag.

Er zijn meer fundamentele vragen die zelden of nooit worden gesteld.

Waarom moeten vrouwen meer werken?
Waarom willen mensen graag kinderen krijgen?
Waarom zou je carriere willen maken?
Waarom zijn er zo weinig huismannen?
Wat is echt belangrijk?
Waarom zijn wij bij elkaar?

Waarom moeten kinderen naar school?

,,Onderwijs moet aansluiten bij de natuurlijke ontwikkeling die jonge mensen naar volwassenheid doormaken. Het gaat om hun persoonlijke ontplooiing (vorming) en om voorbereiding op hun rol in de samenleving (socialisering). Het derde doel is selectie: een oordeel over de kennis en vaardigheden van leerlingen.”

Voldoet het Nederlands onderwijs daaraan?

,,Nee. Ik zie geen brede ontplooiing, alleen het keurslijf van het curruculum, gevoed door de exameneisen.”

Tot zover het antwoord van Rob Knoppert in NRC.
Nu de andere antwoorden nog.

Negen jaar lang belde ik mobiel met een telefoon van de baas.
Nu moet ik er zelf een kopen.
Dat is een lang en traag proces.

Je moet een winkel kiezen.
Een netwerk.
Een abonnement.
En een telefoon.
In alle winkels is het heel erg druk (wat doet iedereen hier?).
De mogelijkheden zijn eindeloos.

Na een orientatieronde kom ik terug in winkel a.
Ik ben nog lang niet aan de beurt en sta voor de wand met toestellen.
Een vader en dochter die wel aan de beurt zijn twijfelen tussen twee modellen.
Volgens de verkoper is er weinig verschil.
Deze is veel langer standby, zeg ik, bemoeiallerig of behulpzaam.
Dat is een goeie, zegt het meisje, haar keuze is gemaakt.

De mijne ook.
De verkoopster loopt naar achteren en komt met lege handen terug. Zij vraagt iets aan een collega en vertelt dat het laatste toestel net is verkocht.
Ik weet aan wie.

En slof naar winkel b.

Veel later sta ik blij weer buiten. Mijn nieuwe telefoon is mooi! En hij kan zoveel!

Thuis heb ik na een paar minuten al geen zin meer om verder uit te zoeken hoe alles werkt.
Met de eenvoudige telefoon van de zaak was het leven een stuk eenvoudiger.

Ben ik morgen vrij?

Ja, schat, morgen ben je vrij.

O, waarom dan?

Morgen is het zaterdag, en dan zijn we allemaal vrij.

Ben ik vandaag vrij?

Nee, vandaag ga je naar de creche.

Ben ik morgen vrij?

Ja, morgen ben je vrij.

Hoef ik dan niet weg?

Nee, morgen ben je vrij.

Ben ik vandaag vrij?

Nee, vandaag ga je naar de creche.

Ben ik morgen vrij?

Ja, schat, morgen ben je vrij.

Ga ik dan niet weg?

Nee, dan ga je niet weg.

Ben ik morgen vrij?

Ja, schat, dat heb je al tien keer gevraagd.

Ben ik morgen vrij?

JA! Morgen Ben Je Vrij!!!!

Mama, waarom praat je zo hard?

Hoe de bank heet, wil de verkoopster weten.

‘Corfuuu’, zegt de mevrouw.
‘Ik hoop dat ik het goed uitspreekt.’

En dan soms, op een grijze dag, dan denk ik:

Hebben we alles gehad, krijgen we straks ook nog De Overgang!

We zijn niet te benijden, echt niet.

De dag ligt voor me en kijkt me lachend aan. Hij is van mij, net als het huis, dat stil is en leeg.

Het is mijn dag, mijn huis.

Een jaar geleden begon mijn ouderschapsverlof. Dat betekende: elke dinsdag vrij. Man aan het werk, de jongste naar het kinderdagverblijf, de oudste naar school en na school met haar naar zwemles.

Het waren dagen die niet zomaar voorbij gingen. Ik vulde ze met huishoudelijke klusjes (te weinig), helpen op school (soms), stadten (heel vaak), niks doen (geregeld), boodschappen (altijd), moederen (bij ziekte en in vakanties), lunches (af en toe), nadenken (bijna doorlopend), genieten (voortdurend).

Het verschil tussen een jaar geleden en nu is groot. Toen had ik best een lastige baan, die ook ‘s avonds thuis de nodige tijd en aandacht vroeg. Man kwam thuis om half negen, als de kinderen zo’n beetje op bed lagen. De kinderen waren kleiner. Nu ze ouder worden, wordt de zorg minder intensief. Man heeft baan met kantooruren, zoals hij zelf zegt. Ik heb minder veeleisend werk. Het kwam allemaal samen met die extra vrije dag, die helemaal voor mezelf was.

Het maakte me lichter in mijn hoofd, energieker, creatiever, uitgeruster. Ik voel me geen ploetermoeder, ik ben niet voortdurend moe, ik heb tijd voor een sociaal leven, ik had tijd voor iets nieuws (deze website). Ik durf zelfs te zeggen dat drie dagen werken heel makkelijk te combineren is met het moederschap.

Ik lees dit en denk: tijd voor zichzelf, dat zouden meer mensen moeten (durven, kunnen, mogen) nemen.

Vanaf volgende week telt mijn werkweek weer vier dagen. Het is goed, zo.

Dag, dag!

De halve gewone wereld gamet, schijnt, meer vrouwen zelfs dan mannen. Ik ken niemand die gamet, niemand die helemaal opgewonden was omdat Halo 3 in de winkels lag, terwijl dat voor heel veel mensen een bijzondere dag schijnt te zijn geweest. (Of is iets met een Wii doen ook gamen? Mijn broer heeft een Wii, dan ken ik toch iemand die gamet.)

Hyves dat is het, maar wat is het, en voor wie, het is iets voor stagiaires geloof ik, want dat zijn de enige mensen die ik er wel eens over hoor.

Toen was het ineens Twitter. Ik op Twitter. Geen idee wat je daar moet doen. Ken verder ook helemaal niemand op Twitter.

Op een feestje heb ik een keer gesproken met iemand die zich had geregistreerd voor second life. Dat was al zo veel gedoe dat het daarbij was gebleven.
Dichterbij dan iemand die zich aanmeldde voor second life ben ik nooit bij dat fenomeen gekomen.
Niemand, helemaal niemand ken ik die woont op second life, of er iets anders doet.

Er klopt iets niet.
Maar ik weet nog niet wat.