Dat er een hele berg administratie in een doos boven op mijn kamer staat te wachten om te worden uitgezocht, okee.
Dat er een hele la vol met foto’s ligt te wachten om te worden ingeplakt, okee.
Dat ik daar ‘s avonds meestal geen zin in heb, okee.
Dat ik liever andere dingen doe, okee.
Dat ik mezelf stiekem wijs maak dat ik het al druk genoeg heb, okee.
Dat ik de zin van het nietsdoen in zie, okee.

Maar dat ik nu al avondenlang een computerspelletje doe, dat vind ik niet zo okee.
Vooral omdat het niet een of ander kekke game is waar je de blits mee kunt maken in een hippe omgeving.
Vooral omdat het een spelletje is dat al 25 jaar bestaat.
En dat ik nog nooit eerder heb gedaan.
Maar vooral vooral omdat het maar niet lukt om level 4 te halen.

Ouders die hun peuter van nog geen twee jaar oud zonder luiers afleveren bij het kinderdagverblijf en die aan de leidsters vragen of ze het kind elk half uur op de wc willen zetten, want het moet zindelijk worden.
Ouders die tegen de leiding van de creche zeggen dat ze het kind ‘s middags maar niet naar bed moeten doen, dan kan het ‘s avonds eerder gaan slapen.
Ouders die hun kind tegen elke prijs op het vwo willen laten zitten, en vinden dat de leerkrachten er maar voor moeten zorgen dat het gaat lukken, terwijl het kind het niveau niet aan kan.

Voorbeelden uit een artikel in het Volkskrant Magazine van vandaag, met als kop ‘Die vreselijke ouders’. Een leidster op een kinderdagverblijf, een onderwijzer van een basisschool en een docent uit het middelbaar onderwijs vertellen, onder pseudoniem, hun verhaal.

Zij onderscheiden twee soorten ouders:
- de nonchalante ouders, die het zelf veel te druk hebben om zich ook nog met de opvoeding van hun kinderen bezig te houden en die eigenlijk willen dat de creche en de school die taak op zich nemen.
- de overbezorgde ouders, die hun kinderen eigenlijk niet los kunnen laten, die er bovenop zitten, vaak hoge verwachtingen hebben en ‘misschien wel te goed kijken en luisteren naar hun kinderen’.

Het is niet bepaald een verhaal waar je vrolijk van wordt.

Een huisje in een bos heeft natuurlijk ook zo zijn charme.
Maar met kinderen vind ik een huisje in het park leuker, een park met een speeltuin, en zo.

Vriendin zonder kinderen kijkt verbaasd.
Kinderen kunnen toch ook met stokken en steentjes in het bos spelen, zegt ze.
Wij gingen vroeger nooit naar een speeltuin.

Ik begrijp het wel, hoor, zegt ze. Zo wordt er natuurlijk tegenwoordig tegen kinderen aan gekeken, dat ze altijd met anderen moeten spelen en naar een speeltuin moeten en zo.

Grappig, denk ik nu, dat je dan zelf ook zo kijkt, en daar verder nooit bij stilstaat.
En dat dat bij heel veel dingen zo is.

En andere redenen om thuis te blijven!

Om tien voor half tien moeten we bij het consultatiebureau zijn en hoe het kan, kan het, maar we hebben weer eens ongelooflijke haast. Een laars staat op de gebruikelijke plek bij de achterdeur, de andere laars kunnen we niet vinden. We zoeken overal, onder de bank, in haar slaapkamer, in de badkamer, in de kamer van haar zus, in de gang, boven, beneden, de laars is niet te vinden.
Dan roept ze blij en opgetogen: Mama, hier is mijn laars!
Daar staat -ie, inderdaad.
Voor de open haard.
Symbool van kinderlijk optimisme, dat ze hopelijk nog heel lang houdt.

Het reclamebureau heeft puik werk afgeleverd want de boodschap van de billboard laat me niet los.

‘Carriere of leuke baan?

Luister naar de vrouw in jou’

Jammer dat die vrouw in mij zo twijfelt.
Altijd, over alles.

Heb ik weer.

Vet nieuws.

Het is niet te geloven maar ik ben weer vergeten mijn paspoort mee te nemen. Het secretariaat heeft voor een of ander iets een kopie ervan nodig. Vandaag is de laatste dag dat ik die kan inleveren. Terug naar huis, er zit niets anders op. Tegen de collega tegenover me zit ik te zuchten en te steunen want het kost me in totaal bijna drie kwartier. ,,Ga dan met de bedrijfsauto”, suggereert hij.
Even later kijkt hij me vragend aan. ,,Heb je eigenlijk wel een rijbewijs?”
Ik zucht nog dieper en steun nog harder. Het is niet de eerste keer dat een man denkt dat ik geen rijbewijs heb omdat ik bijna alles op de fiets doe.

Onderweg naar huis rijd ik door de smalle straten van de binnenstad. Een grote auto komt me tegemoet, en moet stoppen voor een vrachtwagentje dat aan het uitladen is. De man achter het stuur blijkt een collega van een andere afdeling die ik even daarvoor bij de deur tegen was gekomen. Hij drukt op een knopje en het raam gaat naar beneden. ,,Je had beter met mij mee kunnen rijden!”, roept hij.

Ik zie zijn grote auto stilstaan in de smalle straat, achter de kleine vrachtwagen die uitgeladen wordt. Ik ruik de uitlaatgassen, ik weet dat de deeltjes fijnstof door de lucht vliegen. Ik denk aan de parkeerplaats die hij zometeen moet gaan zoeken. ,,Je had beter ook op de fiets kunnen gaan”, denk ik, maar ik heb hem al ver achter mij gelaten.

De wind waait door mijn haren, de zon doet net alsof het zomer is, er is alle tijd om na te denken, maar er komt geen antwoord op de vraag die mij kwelt – wat is dat toch, tussen mannen en auto’s?

Een plaatje kan ik er niet van vinden, zo nieuw zijn ze, de nieuwe Adidassen uit de Sleekserie die ik gistermiddag kocht.
Ze werden thuis niet met gejuich ontvangen, de man in huis is niet meer zo opgetogen over welke Adidasaankoop uit welke Adidasserie dan ook. Hij vindt het allemaal meer van hetzelfde Adidas.
Maar wie betaalt die bepaalt.

Een van de redenen waarom het zo fijn is om een werkende moeder te zijn, is dat je zonder schuldgevoel of bezwaard gemoed bij het pinapparaat kunt staan, als je iets leuks koopt voor jezelf, en op andere momenten trouwens ook. Met het geld van een ander had ik me misschien toch verplicht gevoeld om andere schoenen te kopen, of geen schoenen.

Als je zo in elkaar steekt is het moeilijk om je voor te stellen dat andere vrouwen er geen moeite mee hebben dat ze zelf geen of een klein inkomen hebben. Dat lijtk mij toch altijd pinnen met de pas van je partner.

Maar misschien ben ik wel een beetje raar.

Ik vind het namelijk ook onzin en belachelijk en eigenlijk zelfs bijna een belediging dat veel mannen menen te moeten betalen als ze met een vrouw uit eten gaan.

Mam! Mama! Mama! Maa-aam!

Ja, wat is er?

Weet je, ik moet je iets heeeeeel leuks vertellen.
De volgende keer als ik weer bij opa en oma ga logeren mag ik ook een grotemensenbord.

Wat een geweldig leuke mededeling!
Om half vier!
‘s Nachts!