Er staat een flesje nagellak in de keuken. Dochter ziet het staan en vraagt of ze nagellak op mag. Ja, dat mag, straks als ik ergens mee klaar ben.
Even later loopt ze met het flesje door de kamer. De dop is er af. Ik denk aan de terracotta badkamervloertegels die glimmen en glanzen en glinsteren sinds ik er een flesje nagellak op liet vallen, krijg visioenen van roze/rood visgraatparket en zeg bozig dat ze de nagellak moet laten staan en dat ze het flesje zeker niet zelf mag openmaken.

Een dag later ben ik aan het koken als ik zie dat ze de nagel van haar duim aan het bij-lakken is.
Ik word boos.
Zij zegt meteen sorry.

Het parket is nog steeds niet roze/rood. En die afschuwelijke nagellak op mooie meisjesvingers, die maakt je zo vrolijk.
Toch blijf ik nog even boos want ze heeft niet geluisterd en dat moet ze wel doen.
Maar ik ben helemaal niet boos meer en ik wil eigenlijk ook helemaal niet meer boos doen.

Was er toch heus even sprake van een opvoedkundig dilemma.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 185 user reviews.

Laat een reactie achter