Slapen op het strand, Senseokoffie zetten, luisteren naar een in boxen ingebouwde I-pod die ons eerst willekeurig liedjes laat horen en later onze favoriete nummers afspeelt.

In het weekeinde van de nieuwe dingen denken we aan vroeger, toen we plaatjes draaiden. Hoe ging het ook alweer, dat nummer dat ik toen zo prachtig vond?

De vriendin in het strandhuisje weet het nog. Zij neuriet de melodie en zingt de woorden.

So please don’t go
Don’t leave me here all by myself
I get ever so lonely from time to time
I will find you anywhere you go
I’ll be right behind you
Right until the ends of the earth

Heel mooi, zeg ik. Maar eigenlijk vind ik de tekst onzin. Als iemand weg wil dan wil ik hem helemaal niet meer zoeken.

Ze knikt en zegt: Dat zei je toen ook al.

Voelt dat even goed, zoveel standvastigheid door de jaren heen.

Maar ineens zie ik voor me hoe het zal zijn.

I’ll get no sleep until I find you
To tell you that you just take my breath away

Het verstand komt met de jaren, zeggen ze. En wat nog meer dan? Gevoel voor realiteit? Afhankelijkheid? Of is het gewoon hebberigheid?

Dat zal het wel zijn. Want ik wil ook een Senseo. En een I-pod. En een strandhuisje.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 159 user reviews.

Laat een reactie achter