BNN komt met een nieuw programma. Baby te huur. Jonge, verliefde stellen die ‘later’ een gezin willen, gaan in drie weken samenwonen, zwanger worden, en ouders worden.
Dat is allemaal nep, behalve het kind dat ze verzorgen in een speciaal huis in Rotterdam met allemaal camera’s. Die baby die is levensecht.
In NRC Handelsblad staat vandaag een artikel over het nieuwste programma en de directeur televisie van BNN legt uit wat ouders over de streep trok om hun kinderen uit te lenen.
,,Dat we geen sensatiebelust programma maken, maar laten zien hoe het is om als jong mens in een laboratoriumsituatie te komen.”
Tja, dan twijfel je natuurlijk geen seconde meer als vader of moeder om je baby een weekje bij volstrekt onbekende jongeren onder te brengen. In een huis met camera’s. Tv-camera’s.

Ze is verkouden.
Ze heeft eng gedroomd.
Ze kan niet slapen.

Als ze voor de vierde keer wakker wordt (weeeehhhhh) laten we haar liggen. Het duurt niet lang of we horen kleine voetjes over de vloer, een deur gaat open, ze staat naast ons bed en zuchtend maak ik plaats voor haar. Even later voel ik een zachte vinger op mijn wang. Mama. Lief, fluistert zij en ik heb me weer geheel en al verzoend met mijn lot.

De opvang is goed geregeld, de oudste gaat naar school, man werkt vier dagen, ik werk vier dagen, de kinderen zijn niet meer zo heel klein, ‘s ochtends vroeg gaat alles op rolletjes volgens een bepaald schema en een zekere taakverdeling, ik geniet van het moederschap, ‘s avonds heb ik tijd voor leuke dingen, op het werk gaat het lekker, ik voel me goed, uitgerust, energiek, blij, vrolijk, misschien zelfs wel fantastisch, en dan lees ik dit: werkende moeders zijn moe, voelen zich opgejaagd, zwaar ondergewaardeerd, en meer van dat soort narigheid.

Volgens mij ben ik een werkende moeder.

Volgens mij gaat dit over mij.

Volgens mij gaat dit helemaal niet over mij.

Ben ik een uitzondering, wil ik het niet zo voelen, of praten werkende moeders en anderen zichzelf allerlei zorgen, vermoeidheden, drukte en moeilijkheden aan?

Meestal vaar ik een beetje met de grote stroom mee, maar in dit geval blijk ik tot een duidelijke minderheid te behoren. Wat me verbaast. En geen windeieren legt. Schijnt. Het is moeilijk voor te stellen dat het werkelijk zo is, dat je kunt verdienen aan het behoud van je eigen naam. Nog moeilijker is het om je voor te stellen dat je jezelf na vijfentwintig of dertig of vijfendertig jaar een andere naam geeft. En nog moeilijker is het dan weer om je voor te stellen dat vijf op de zes vrouwen dat weer helemaal niet moeilijk vindt.

What’s in a name?

Veel wat mij betreft, je eigen zelf, je eigen identiteit.

Maar kennelijk zien heel veel vrouwen dat heel anders.

Een collega heeft een fout gemaakt, die tijdens zijn vakantie wordt hersteld door een andere collega.
Bij terugkomst komt de collega-van-de-fout verhaal halen bij de andere collega, die het in zijn ogen helemaal verkeerd heeft gedaan.
Dat is niet zo.
Hoe kan iemand zo’n grote mond opzetten, terwijl hij zich stilletjes in een hoekje moet gaan zitten schamen?
Fouten maken we allemaal, maar een fout toegeven is slechts weinigen gegeven.

Een persbericht

Mannen willen meer aandacht

Tempo-Team geeft werkgevers duidelijkheid over het boeien en binden van werknemers

Om werknemers aan je te binden moet je als werkgever weten wat ze boeit. Daarom startte Tempo-Team in 2007 met het onderzoek ‘Boeien & binden’, uitgevoerd door onderzoeksbureau Synovate/Interview NSS, en ging op zoek naar de verschillende wensen en verwachtingen van werkgevers en werknemers. Vanwege het grote succes en de nog onbeantwoorde vragen komt Tempo-Team nu met het vervolg: ‘Boeien & binden II’. Een onderzoek dat antwoord biedt op de vraag hoe werkgevers en werknemers vinden dat opleiding en begeleiding in hun bedrijf of organisatie geregeld zou moeten zijn. Goede communicatie blijkt in vrijwel alles het sleutelwoord.

Net als vorig jaar blijkt in ‘Boeien & binden II’ dat werkgevers en werknemers vaak niet op een lijn zitten. Voor beiden is aandacht voor opleiden en begeleiden heel belangrijk, maar over de invulling en uitvoering lopen de meningen vaak uiteen. Zo vinden werkgevers dat werknemers vaker het initiatief moeten nemen als ze een opleiding willen volgen terwijl werknemers dat juist precies andersom zien. Op de vraag wat het belangrijkste kenmerk is van goede begeleiding scoort bij werkgevers betrokkenheid heel hoog terwijl volgens werknemers begeleiding veel motiverender en duidelijker zou moeten zijn. Het belangrijkste kenmerk is goede communicatie. Daar zijn beide groepen het wél over eens.

Opvallend zijn de verschillen in antwoorden per branche. Daarom is in het boekje ‘Boeien & binden II’ per branche – Horeca en Catering, Teleservice, Logistiek en Groothandel, Financiële Dienstverlening, Food, Overheid en Zorg – een apart hoofdstuk opgenomen met de belangrijkste resultaten.

Nieuwsgierig?

In het boekje Boeien & binden staan nog veel meer wetenswaardigheden. Zo blijken demografische factoren als geslacht, leeftijd en opleidingsniveau ook een grote rol te spelen:

Voor vrouwen is een ideale manager betrokken, duidelijk, motiverend en bereikbaar. Mannen willen vooral meer aandacht;

Meer dan vrouwen zien mannen hun partner als belangrijkste loopbaanbegeleider;

Werknemers zeggen naarmate ze ouder worden, minder goed terecht te kunnen bij hun leidinggevende voor hulp terwijl de behoefte om bij een manager een luisterend oor en betrokkenheid te vinden alleen maar groter wordt;

Hoger opgeleide fulltimers zijn het meest positief over opleidingsmogelijkheden en het meest proactief ten aanzien van de invulling hiervan.

Ze zit op het randje van de bank en ik zeg: kijk uit dat je niet valt.
Zij valt.

Ze wil gaan zitten op een krukje in de badkamer en ik zeg: kijk uit dat je je hoofd niet stoot tegen de wastafel.
Zij stoot haar hoofd.

Zij loopt met een open kralendoos naar de tafel en ik zeg: kijk uit dat de kralen er niet uitvallen.
De kralen vallen eruit.

Volgens mij doe ik iets verkeerd.

Bij de supermarkt komen we een vriendin tegen, we kletsen wat, onze 3-jarige dochter doet vrolijk mee en bij alles wat ze zegt denk ik: wat ben je schattig.
We zijn net thuis of we moeten haar grote zus van school halen en ze zegt dat ze het niet leuk vindt, dat halen en brengen, de hele dag.
Weet je wat ik daarvan krijg, mama? Hoofdpijn.
Ik denk: wat ben je grappig.
Tijdens de lunch zegt ze tegen haar zus: Wij blijven vrienden voor altijd, toch, en ik denk: wat ben je lief.
Later op de middag vraagt ze aan mij of ik het een mooie dag vind. Ik denk: wat ben je bijzonder.

Er zijn tijden geweest van erg grote ergernis over moeders die hun eigen kinderen zo leuk, schattig, lief, grappig en bijzonder vonden.
Ik ben zelf vele malen erger.

Een vriendin die als freelancer van de ene baan naar de andere hopt vertelde dat ze daarmee van de ene verbazing in de andere valt over hoe de mensen werken en de dingen zijn georganiseerd.
Vooral bij de overheid natuurlijk, zei ik.
Welnee, zei ze. Bij bedrijven is het net zo erg.

Sindsdien loopt alles bij ons op de zaak stukken beter, ik zou bijna zeggen: op rolletjes.

Schrijver Arnon Grunberg zat enige tijd voor NRC Handelsblad bij de Nederlandse militairen in Afghanistan.
Onlangs vertelde hij in een interview of in een column, dat weet ik niet meer precies, dat hij aan soldaten had gevraagd wie zij het meest misten, hun partner of hun kinderen.
Een beetje teleurgesteld zei hij dat niemand een keuze had gemaakt.

Als iemand een keuze had gemaakt, dan ging hij dat natuurlijk niet aan de schrijver vertellen.
Vrouw leest ‘s avonds in de krant dat man meer van zijn kinderen houdt dan van haar.
Tja, dat wil je niet weten van de liefde van je leven, of zoiets.
En kennelijk willen we ook niet weten dat er geen liefde zo onvoorwaardelijk en groot en voor het leven is als die van een ouder voor een kind.
Maar dat is natuurlijk wel zo.
Alsof dat niet iets heel moois is.
Wat dan ook weer veel verdriet kan opleveren.