Na een heel verhaal over wat zij heeft bedacht om een bepaald en vaak terugkerend probleem op te lossen, vraagt de man naast haar: ‘Wat zeg je?’
‘Laat maar’, luidt haar antwoord.

De ze in dit verhaal is onze dochter van drie die tegen de man in dit verhaal, haar vader, vertelde dat zij voortaan ‘domme droom, ga weg’, gaat zeggen als ze ‘s nachts wakker wordt. ,,En dan ga ik een boekje lezen, en dan zeg ik tegen de droom: ik bel je nooit meer op.”

En de moraal van dit verhaal is natuurlijk dat mannen een beetje moeten opletten als er een vrouw tegen ze praat.
En dat je als moeder nooit moet nalaten om het goede voorbeeld te geven aan je dochter, ook al is zij nog maar drie.

En dat boer zoekt vrouw, dat zogeheten kijkcijferkanon, dat is toch gewoon heel erg saai?

En toen stond er ook nog deze ingezonden brief in NRC Handelsblad, een reactie op de kwestie of vrouwen als zij trouwen de naam van hun man moeten aannemen:

,,Ik heb nooit begrepen waarom vrouwen de behoefte hebben om hun meisjesnaam te houden. Een vrouw moet toch trots zijn om de naam van haar echtgenoot en van haar kinderen te kunnen dragen. Het is zo simpel!
Maar, wij leven in een verwarde tijd, niemand (behalve, denk ik, de echte vrouwen en met name de fulltime moeders) weet waar hij aan toe is. Het wordt tijd dat men naar de echte moeders luistert.
Zij zijn de enigen die nog een beetje verstand hebben van normen en waarden. Als wij in een crisis belanden, heeft dit ook te maken, naar mijn inziens, met het feit dat vrouwen hun plaats niet meer kennen in het leven. Liever vrijheid, onafhankelijkheid en …geld, natuurlijk: ik, ik, ik….De emancipatie is een fiasco voor de hele samenleving.”

Och, was ik maar een echte moeder, of in elk geval een echte vrouw.

Op tv was er een programma over de toename van grof geweld op straat.
Met slachtoffers, familieleden van slachtoffers, voormalige daders, politiemensen en andere deskundigen.
Nare, verschrikkelijk nare verhalen werden er verteld.

Na het wat, kwam het hoe en waarom.
Er was een advocaat en die wist het wel, hoe het allemaal zo is gekomen. Jan Boone, zestiger schat ik, met weinig maar verwilderde, je zou bijna zeggen ongekamde haren, die wist het, en die zei:
Het komt door de werkende moeders. Er is niemand meer thuis. Er is geen tijd meer om op te voeden.

Een voormalige dader die naast hem zat was het met hem eens.

Er was niemand die tegengas gaf.

Nou, beste werkende moeders, geen grof geweld meer op straat, dat lijkt me een mooi doel om na te streven. En als we dat kunnen bereiken door massaal ontslag te nemen, en dan thuis te gaan zitten wachten tot de kinderen thuiskomen, en ze vervolgens ook thuishouden dan natuurlijk, om ze vervolgens heel goed op te voeden, laten we dat dan maar doen.

Ergens las ik iets over een nieuwe blik op opvoeden, of misschien was het wel een oud, opgewarmd blik.
Waar het om gaat is dat je kinderen vooral niet iets moet opdringen, waarom moeten zij doen wat jij wilt, je moet als ouders niet van je eigen behoefte, wensen en noodzakelijk geachte zaken uitgaan.
Voorbeeld. Een kind heeft een hekel aan haar kammen. Waarom zou je dat elke dag doen? Dat hoeft helemaal niet.
Ander voorbeeld. Kind wil niet eten. Waarom moet hij dat wel van jou? Een kind kan gemakkelijk een week zonder warme maaltijd.

Het lijkt me dus echt helemaal niets, deze nieuwerwetse aanpak. Visioenen van verwende jongeren krijg ik ervan, die denken dat niets moet als je er geen zin in hebt. En visioenen van collega’s met wie absoluut niet valt te werken, omdat ze nu eenmaal niet doen wat ze niet willen doen of waarvan zij het nut niet inzien.
En van ongekamde haren hou ik trouwens helemaal niet.

En voor wie vandaag geen bloemen kreeg: Flowers van Wendy Cope

Some men never think of it.
You did. You’d come along
And say you’d nearly brought me flowers
But something had gone wrong.

The shop was closed. Or you had doubts –
The sort that minds like ours
Dream up incessantly. You thought
I might not want your flowers

It made me smile and hug you then.
Now I can only smile
But look, the flowers you nearly brought
Have lasted all this while.

Vroeger werden vrouwen schoonheidsspecialiste als ze wilden werken en veel tijd wilden om voor de kinderen te zorgen.
Dat konden ze aan huis doen, op zelf te bepalen tijden.
Zaten ze om half vier mooi klaar met de thee.

Tegenwoordig worden vrouwen coach. Let maar op, iedereen wordt coach. Dat kun je ook vanuit huis doen, en op zelf te bepalen tijden. Zit je om half vier mooi klaar met de thee.

En als ze geen coach willen worden, dan willen ze wel een coach hebben. Let maar op, alle vrouwen willen er een. Maar niet om half vier.

En zo komt alles goed.

Onze oudste zit nog maar in groep 2 dus misschien heb ik helemaal geen recht van spreken, maar bij alle negatieve verhalen over de staat van het onderwijs heb ik altijd het gevoel dat het absoluut niet gaat over ‘onze’ basisschool.

Opvallend is dat ook vrouwen zonder kinderen minder werken. Jonge vrouwen zonder kinderen werken gemiddeld al 4 uur minder dan jonge mannen. En vrouwen van 40 jaar of ouder die geen jonge kinderen (meer) hebben, werken nauwelijks meer uren buitenshuis dan vrouwen met de zorg voor een kind van 0-17 jaar.

(Uit het nieuwsbericht over het rapport Nederland Deeltijdland van het Sociaal en Cultureel Planbureau)

Off topic, en een beetje mosterd na de maaltijd, maar boeiend genoeg: kijk op www.2525.com, het weblog van Franciscus van Jole, en lees het stukje dat hij schreef op 5 februari.