O, wat zien ze er naar uit, de lelijke onaardige stiefzusters van Assepoester.
En Assepoester, die is zo mooi en zo lief.
In een vlaag van opvoedkundig besef probeer ik uit te leggen dat het niet altijd zo is, dat mooie meisjes altijd de liefste meisjes zijn.
Ze kijken me aan alsof ze me begrijpen. ,,Maar Assepoester is wel heeeel lief.”
Plichtmatig lees ik het sprookje voor. Ineens heb ik het gehad met Assepoester.
En helemaal als een van onze dochters zich aan het einde afvraagt waarom alle mooie toverdingen verdwenen toen de klok twaalf sloeg, behalve dat ene glazen muiltje.
Tja.

Je moet niet in sprookjes geloven.