Het archief van april 2008

woensdag, april 30th, 2008

Dit is het nieuws van deze week:
De kinderopvang kost volgend jaar 1400 euro meer dan nu.

En zo ging de politiek twee jaar (!) geleden de verkiezingen in:
, , De PvdA wil dat drie dagen in de week kinderopvang gratis wordt voor alle ouders, of deze nu werken of niet. De VVD en D66 willen alleen gratis kinderopvang voor mensen die werken. GroenLinks wil net als PvdA dat kinderopvang gratis wordt voor alle kinderen, maar dan voor alle dagen. De SP wil de kinderopvang niet gratis maken, maar de inkomensafhankelijke bijdrage halveren. Het CDA wil de kinderbijslag verhogen en kinderopvang goedkoper maken.”
(geplukt uit het archief van www.nu.nl)

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 187 user reviews.

woensdag, april 30th, 2008

Rommelmarkt is toch echt een veel beter woord dan vrijmarkt.
Zelden op een dag zoveel troep gezien.

Average Rating: 5 out of 5 based on 255 user reviews.

maandag, april 28th, 2008

De wereld staat in brand, er gebeuren vreselijke zaken, waar je grote woorden over kunt zeggen, of gepast over kunt zwijgen, omdat ze niet benoemd hoeven te worden, dat ze er zijn, dat is al erg genoeg.

Dit is een omslachtige inleiding voor een probleem, dat je triviaal zou kunnen noemen in het licht van het hierboven gezegde, maar dat niet triviaal is omdat je er elke dag mee hebt te maken.

De prangende vraag is:
wat doen wij met even gedragen kleren?
Meer specifiek: met kledingstukken die je aan hebt gehad maar die nog niet in de was hoeven.

Het lukt mij niet om ze terug in de kast te leggen. De kast is voor schone kleding.
Ik gooi ze op een stoel, of op iets waaronder een stoel schijnt te staan. En Ik blijk lang niet de enige te zijn die dat doet.

Vandaag vertelde een vriendin dat zij vandaag anderhalf uur bezig was geweest om de kleding op haar stoel op te ruimen. , , En het meeste ging toch in de was”, zei ze sip.

We moeten een walkincloset, zeg ik.
Maar dat kan natuurlijk niet zomaar.

Maar wat moeten we dan?
Met die bergen kleding op die stoel schiet het niet op, hoewel we nu wel begrijpen waar het woord klerezooi vandaan komt.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 169 user reviews.

zaterdag, april 26th, 2008

Bij de kapper lag een blad met een artikel over hoe snel de tijd gaat. Met tips om te voorkomen dat de tijd al te snel gaat. Zoals: veel nieuwe dingen doen, veel ondernemen.
Dus niet: ’s avonds voor de tv hangen of op internet zitten, maar een cursus volgen, met iemand afspreken.
En in de vakantie niet de hele week bij het hotel blijven hangen maar steden bezoeken, wandelingen maken of geregeld verkassen naar een andere plek.
Het was een boeiend artikel.

Toen kwam de kapster weer terug.
De kleurspoeling dekt niet meer al je grijze haren, zei ze.

Ik legde het tijdschrift weg.
Tegen het verstrijken van de tijd is geen kruid gewassen.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 179 user reviews.

vrijdag, april 25th, 2008

Het is altijd weer even slikken als je na een heerlijke vakantie weer op weg gaat naar je werk. Dan is het gewone leven echt weer begonnen, er is geen weg meer terug.
Wat deze keer enigszins hielp was dat we met het bedrijf zijn verhuisd. Van een afgelegen, saai bedrijfsterrein naar een oude verbouwde dekenfabriek in het centrum van de stad. Het is een bedrijfsverzamelgebouw waar nog volop wordt gewerkt aan de afwerking en inrichting van andere ruimtes. De kantine delen we met andere bedrijven.
Mijn vrees dat alle flexplekken al vaste plekken waren geworden zodat er voor mij een miezerig plaatsje zou overblijven bleek ongegrond, want bij terugkomst was er al een mailtje van een collega die de plek naast haar voor mij had gereserveerd door mijn visitekaartje op het toetsenbord te leggen. Zo gaat dat met flexplekken. (Flexplekken bestaan niet, behalve als er echt te weinig plekken zijn).
Dat was dus leuk en eigenlijk is dus alles leuk. De omgeving, het gebouw, de indeling van onze zaal, de opstelling van de bureaus, alles is nieuw en schoon, alles ruikt naar nieuw en schoon, je stapt naar buiten en vindt vlakbij een bankje met een mooi uitzicht over een stukje van de stad.
Verhuizen geeft nieuwe energie.
Wat tot de volgende stelling zou kunnen leiden: elk bedrijf moet geregeld verhuizen.
En tot de volgende vraag: geldt dat ook voor onszelf?

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 201 user reviews.

donderdag, april 24th, 2008

Er is nog een wereld te winnen, als het gaat om de acceptatie van werkende moeders, zo blijkt maar weer uit de reacties op het vorige bericht.
Maar ik wist het gisterochtend al, toen we op het punt stonden te vertrekken naar het kinderdagverblijf.
Ik word moeder, zei jongste dochter van 3. Dan kan ik een baby de fles geven.
Dat is leuk, zei ik.
En wat wil je verder nog worden?
Moeder.
Tja, zo schiet het niet op met de emancipatie, dacht ik, en zei: Maar ik ben toch ook nog wat anders. Maar omdat je ook te vroeg kunt beginnen met het bijbrengen van het emancipatoire gedachtengoed liet ik het daar verder maar bij.

Maar kennelijk was ze er toch over gaan nadenken.
Achterop de fiets zei ze ineens dat ze dokter ging worden.
O ja, waarom?
Dan kan ik oma beter maken.

Die smeltende moeder op die fiets, dat was ik.
En die smeltende moeder aan de telefoon, dat was de mijne (en die heeft een versleten rug).

Average Rating: 5 out of 5 based on 238 user reviews.

dinsdag, april 22nd, 2008

Nog even en het is helemaal geen item meer, of moeders werken of niet. En nog even en het is al helemaal geen item meer of moeders in deeltijd werken of niet.
Gelukkig.

VOORBURG (ANP) – In 2007 had meer dan de helft van de vrouwen met minderjarige kinderen een deeltijdbaan. Dat is een toename in vergelijking met 2006. Dat blijkt dinsdag uit gepubliceerde cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek.

Er was vooral een stijging van het aantal moeders met een grote deeltijdbaan. Zo is een baan van drie dagen in de week het meest populair.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 298 user reviews.

dinsdag, april 22nd, 2008

‘He’, zegt een collega, ‘je bent al aan het vervellen. Het is geeen gezicht.’

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 264 user reviews.

maandag, april 21st, 2008

We hebben de afgelopen week veel gedaan maar wat we waarschijnlijk het allermeest hebben gedaan is praten. Dat krijg je geloof ik als je vier vrouwen bij elkaar zet, vier ja, want onderschat ook onze jongste dochter niet op babbelgebied.
Met twee vriendinnen zonder kinderen gaat het dan al gauw over van alles maar zelden over opvoeding of iets wat daar op lijkt.
Als ik goed heb opgelet, was het een keer het onderwerp van gesprek.
Het ging over huilen.
Iets wat onze jongste dochter zelden deed in de zon.
Natuurlijk huilde ze wel eens, het is tenslotte een kind van drie.
Soms dreigde ze te gaan huilen. Bijvoorbeeld als in haar ogen een ramp gebeurde. Als ze ijs knoeide op haar mooie jurk, dat is absoluut niet leuk als je een prinsesje bent.
Dat je dan niet boos wordt, zei de ene vriendin. Er is niets aan de hand!
Ik word dan inderdaad niet boos, integendeel. Lief en aardig probeer ik haar gerust te stellen. Dat het echt niet zo erg is dat ze heeft geknoeid, dat het kan gebeuren, dat de jurk wel weer schoon wordt in de was.
Misschien is dat wel veel beter, constateerde de vriendin.
Dat weet ik niet, daar had ik nog nooit over nagedacht.
Ik doe maar wat.
En eigenlijk denk ik helemaal niet dat het iets met opvoeden te maken heeft wat ik doe.
Ik heb gewoon een hekel aan kindergehuil.
En dit is eenvoudigweg de beste methode om te voorkomen dat ze echt gaat huilen.

 

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 201 user reviews.

zondag, april 20th, 2008

Op elf kilometer hoogte las ik vandaag in Eat Pray Love, het boek van de Amerikaanse schrijfster Elizabeth Gilbert, die een jaar doorbrengt in Italie, India en Indonesie waar ze achtereenvolgens plezier, toewijding en de balans tussen die twee zoekt.
Op elf kilometer hoogte was ik met haar in Italie.

Gilbert schrijft dat Amerikanen denken dat ze pas een pleziertje mogen hebben als ze het verdienen.
Dat zeggen alle advertenties ook: ‘Dit biertje is voor jou. Je verdient het’. En dus kopen ze een sixpack, drinken ‘m op, en voelen zich schuldig.

Italianen denken niet in termen van verdienen als het gaat om een verzetje, een uitje, iets leuks, een drankje, lekker eten.
Ze gunnen het zichzelf, en ze gunnen het anderen ook. Ze genieten ervan.

Vriendin l, vriendin m, dochter f en ik vormden de afgelopen week een heel goede combinatie met elkaar en met de zon en de zee en rotsen en sangria en el grifo en palmbomen en boeken en tijdschriften en een I-pod en vulkanen en winkels en sole a la meuniere en gamba’s al ajo en papas con mojo en sangria en met en torres en ron miel ’s avonds op het terras van onze bungalow met uitzicht op het zwembad.

We hebben ons niet afgevraagd of wel het verdienden, en we hebben ons al helemaal niet schuldig gevoeld, we hebben gewoon genoten, en we waren niet eens in Italie.

Doe het ook. Gun jezelf een pleziertje. Je knapt er enorm van op.

(De Italianen kennen l’arte d’arrangiarsi, de kunst om van niets iets te maken, ze maken van een paar dingen iets leuks, ze bouwen met een paar vrienden een feestje. ‘Iedereen met een talent voor plezier kan dit doen, niet alleen de rijken’, schrijft Gilbert. Je hoeft dus niet per se naar een Spaans eiland in de zon te vliegen, maar waarom zou je dat niet doen als het kan?)

Average Rating: 5 out of 5 based on 288 user reviews.