Wij woonden weer een weekeinde op het strand.
Het was erg leuk.
En nee, het was geen strandweer.
Ach, zei vriendin M, dat het leuk is op het strand als het mooi weer is, dat wisten we al.
Nu weten we tenminste ook hoe het is als het hard regent.
Ook leuk. Dus.

Toen we vanochtend weggingen stapten er vijf vrouwen uit een auto op de boulevard.
Ze droegen lange zwarte jurken en hoofddoeken en vrolijk gekleurde kaplaarzen.

Het bleken nonnen uit Duitsland.
Met volledig geaccepteerde outfits, waar nooit een discussie over wordt gevoerd.
Best gek.

Frans Bauer en zijn Maris zijn op huwelijksreis in Disneyland Parijs.
Zegt Frans tegen interviewer:
Maar straks begint het gewone leven weer.
Ik ga weer optreden en Maris gaat weer koken.

En zij leefden nog lang en gelukkig.

Ineens viel het me op dat ik geen sieraden draag en zelden een tas bij me heb.
Ik vond mezelf een beetje raar.
Ik hou ook al niet van naar de sauna gaan, of naar de schoonheidsspecialiste of van iets met yoga.

Toen kocht ik een tas.
Hij is erg leuk.
De kleur is mooi, de stof glimt en is heel zacht.
De tas is best groot.
Ineens neem ik een boek mee naar mijn werk, niet dat ik er in lees, maar ik heb ‘m wel bij me.
Ineens gaat mijn i-pod overal mee naar toe, niet dat ik ‘m uit het doosje haal, maar ik heb ‘m wel bij me.
Net als een extra T-shirt, uiteraard ook niet nodig in de verzengende hitte op het werk, maar ik heb ‘m wel bij me.
Een vest gaat er ook nog in, een appel, ligakoeken, sleutels, telefoon, portemonnee, je kunt het maar beter allemaal bij je hebben. Zelfs de Dior Addict High Shine lippenstift die ik als werkendemoeder.nl mocht uitproberen (hij is fijn, en hij zit vooral in een mooi dingetje) zit in mijn tas.

Vroeger nam ik alleen het hoognodige mee. Dat propte ik in mijn jaszakken.

Het leven was toen erg overzichtelijk.

Sommige mensen houden niet van het strand.
Anderen houden niet van spelletjes.
Of niet van vis.
Er zijn er ook die griezelen van spinnen.

Ik hou niet van poezen.
En niet van blote voeten van mensen die niet tot mijn intimi behoren.

Ik heb het niet gemakkelijk dezer dagen.
Ze zijn overal.

Met het werk verhuisden wij van een gebouw met allerbelabberdste airco naar een gebouw zonder airco waar we met z’n allen langzaam maar zeker wegsmelten.

Er lopen allemaal collega’s op slippers.
Sommige lopen op blote voeten.

Een collega zei vandaag dat het aan mij ligt.
Er stond in de krant dat slippers mogen op het werk, zei ik. Dan is het een kwestie van algemeen belang geweest. Anders is het geen vraag die onderzoek behoeft. Anders staat het niet in de krant.

Toen begon hij over de poezen. Hij heeft zelf poezen. En hij gaat naar zijn werk met blote voeten op slippers.

Toen moest het ergste nog komen.
Ik moest nog even snel voor sluitingstijd naar Albert Heijn.
Er waren nauwelijks klanten.
Er liep een jongen.
Afijn, u raadt het al.

Misschien dat ik maar eens een brief moet gaan schrijven naar de koningin.
Volgens mij houdt zij er ook niet van.

Verslag van een goed gesprek met dochter van 3.

Mama?
Ja?
Zullen we wat afspreken?
Wat dan?
Als jij boos bent, dan huil ik en als jij niet boos bent, dan huil ik niet. Okee?

Stilte.

Okee.

Drie nachten waren de kinderen uit logeren, dat betekende: drie ochtenden wakker worden en opstaan en naar je werk gaan zonder je ook maar een seconde om iemand anders te hoeven bekommeren. En dat betekende: drie vrije avonden.
Op vrije avond 1 had ik een afspraak met een oud-collega.
Op vrije avond 2 fietsten een vriendin en ik naar een strandtent.
Op vrije avond 3 gingen man en ik eten op een terras in de zonovergoten en gezellige binnenstad.

Wij fietsten terug en constateerden dat het zo wel weer genoeg was geweest.

Op de eerste niet vrije avond haalde ik de kinderen op. Toen ze op bed lagen en de tassen leeg waren ging ik tennissen. Het was dan wel niet helemaal een vrije avond, maar helemaal geen vrije avond was het zeker niet.

Het is echt onzin om te denken dat je geen tijd hebt voor jezelf als je een werkende moeder bent.

Toen ik nog leiding gaf aan een clubje mensen dacht ik dat ik alle problemen moest oplossen.
Dat viel niet mee natuurlijk.
Nu vervang ik de nieuwe baas een dag in de week en als hij op vakantie is of ziek is.
Als er iets niet goed gaat in mijn ogen, dan vertel ik hem dat.
Soms met een idee erbij voor een oplossing.
Zijn adagium: je kunt niet alle problemen oplossen.
Het klinkt simpel en wat al te gemakkelijk, maar zo had ik het nog nooit bekeken.
En nu hij dat heeft gezegd, nu weet ik dat het goed is om soms zo te denken.
En ook dat het toepasselijk is op andere zaken, die niets met werk te maken hebben.
Je kunt nu eenmaal niet alle problemen oplossen.
Geen mens kan dat.
Soms zijn het problemen van anderen, waar zij zelf mee moeten dealen.
Soms ben jij niet de juiste persoon om die problemen op te lossen.
Soms heb je er niet de juiste middelen voor.

En dan begint de kunst van het loslaten.
Maar dat is weer een heel ander verhaal.

Ik ging naar het strand (ja, alweer, zoveel maak je als werkende moeder verder nou ook weer niet mee) en ik nam twee tijdschriften mee.
De Linda, want die is leuk, zei iedere vrouw die ik de afgelopen drie maanden sprak, zo ongeveer.
En de Margriet, omdat die over moeders ging.

Ik heb de Linda doorgebladerd en was lichtelijk ontzet.
Allemaal artikelen en advertenties over zaken waar moderne vrouwen zich druk over maken.
Een blad vol lippenstift, plastische chirurgie, barbies en opwaaiende kleurige zomerjurken.
Ik weet het niet, hoor, maar het was een en al oppervlakkigheid.
En ‘k vroeg me af of we dat allemaal zien, als wij in de spiegel kijken.

Wat doe je in tijden van personeelsschaarste? Je verleidt potentiele nieuwe werknemers met mooie leasebakken, aantrekkelijke bonusregelingen, hippe telefoons, leuke buitenlandse tripjes, interessante cursussen.

PriceWaterhouseCooper, een groot accountantskantoor met vijfduizend werknemers, biedt: het bevallingsverlof voor vaders! Mannelijke personeelsleden die net vader zijn geworden krijgen tien dagen vrij, dat is veel langer dan de twee vrije dagen waar zij volgens de wet recht op hebben.

Dat is natuurlijk positief nieuws, en de vraag is waarom dat hierboven met een klein laagje cynisme wordt gepresenteerd.

Nou, dat zit zo.

In andere Europese landen is het al lang volstrekt gebruikelijk dat vaders langer dan twee dagen vrij zijn na een bevalling. In Noorwegen duurt het bevallingsverlof voor mannen zelfs zeven weken.

Het is te zeer te prijzen dat PriceWaterhouseCooper dit goede voorbeeld volgt, alleen al omdat het waarschijnlijk ook afgunstige en afwijzende reacties oproept.

Maar waarom, waarom, waarom loopt Nederland zo achter? 

Wat kan er nog en wat kan er niet meer of kan alles nog en mag alles nog?
Een korte broek?
Een minirok?
Zitten slempen in de kroeg?
Op Hyves zitten?
Heel lang haar hebben?
Flirten met jongetjes van 25?
Een bikini?

Een bikini?
Een bikini mag nog als je een keurige dame bent van boven de veertig, ik weet het zeker.
In de winkel zei de mevrouw die bikini’s verkoopt dat deze voor mij was gemaakt.
Met zulke goede verkoopsters hebben bikiniwinkels niet eens slanker makende spiegels nodig.
Bij de kassa moest ik even slikken.
Maar op het strand voelde ik me ineens stukken meer waard.