Het archief van september 2008

Full

donderdag, september 18th, 2008

live life to the full

Deksel

dinsdag, september 16th, 2008

Wij dwalen wat af in de krochten van de zielen van mannen waar wij toch vooral geheimzinnige gangen zien waar we niet in kunnen of mogen, deuren met sloten die we niet openkrijgen en als we dan al ergens komen waar we nooit waren dan staren we soms in een gapende leegte, en als we geluk hebben dan lezen wij een speciaal voor ons geschreven boodschap op een muur –

Tja, mannen en gevoelens, het is me wat. En vrouwen, en mannen met gevoelens, het is me ook wat. En mannen met gevoelens, dat is me helemaal wat.

Gelukkig is daar het blad Psychologie Magazine dat het oktobernummer wijdt aan een heus onderzoek naar het gevoelsleven van 500 mannen.

De conclusies zijn alvast naar buiten gebracht in een persbericht.
En wat blijkt?

Mannen verbergen hun emoties, ze willen ze wel uiten maar weten niet hoe, bijna de helft van de mannen spreekt zijn liefde voor zijn partner niet uit, ruim veertig procent weet vaak niet precies wat hij voelt.

Bijna tachtig procent vindt zichzelf een echte man en hoe mannelijker een man zich voelt hoe gelukkiger hij zegt te zijn.

,,Ze dromen spannender, kunnen slechter tegen honger en beter tegen drank. En seks is voor hen nog fijner.”

En dan de hoofdconclusie:
,,De Nederlandse man is een vat vol emoties – en hij houdt het deksel er stevig op.”

Kijk, dat wisten wij nog niet.
En morgen weten wij het nog niet.
Dan dalen wij weer af naar de krochten van de zielen en we stuiten op geheimzinnige gangen, gesloten deuren, gapende leegtes en we blijven zoeken, misschien hebben wij geluk en lezen we een speciaal voor ons geschreven boodschap –

Post

maandag, september 15th, 2008

POST:
Wat doet een werkende moeder die 4 dagen voor haar werk moet reizen, en haar
kind van 3 nog niet eerder zo lang heeft overgelaten aan de zorg van oma en
man? Zijn er andere werkende vrouwen die dit doen/hoe pak je dit aan?
Ik was benieuwd en kreeg deze site als hit, maar geen directe info die hier
op slaat. Is het mogelijk anderen te laten reageren? Of is het gaan forum?
Bij voorbaat dank.

Mijn antwoord zou zijn:
Probeer je zo min mogelijk druk te maken, maak je geen zorgen, jij bent gelukkig niet de enige die goed voor je kind kan zorgen, dat kunnen de vader en de oma vast ook, ook al doen zij het misschien niet op jouw manier, je kind gaat het vast heel erg leuk hebben, zorg dat jezelf ook geniet, en als je er zelf tegenop ziet, probeer dat dan niet over te brengen op het kind, je gaat geen vier maanden weg!

Verdwalen

zaterdag, september 13th, 2008

Een man die ooit anderhalf uur op zich liet wachten omdat hij gigantisch verdwaald was, zei gisteren, toen hij op tijd was aangekomen, dat hij de vorige keer toch wel fijn veel van de stad had gezien.

Vrouwen verdwalen, zei hij. Mannen ontdekken de wereld.

Parapenten

donderdag, september 11th, 2008

Het was heel erg leuk geweest in Frankrijk.
De kinderen waren gaan parapenten.
‘Dat moet je ze toch meegeven.’

En ik maar denken dat je je kinderen heel andere dingen moet meegeven.
Ik begrijp er ook helemaal niets van.

Toastjes

dinsdag, september 9th, 2008

Het is een boek voor hippe mensen: ‘(Nieuwe) Hoge hakken in de keuken’. Hoge hakken heb ik dan wel niet, maar een keuken wel. Het is een soort van flitsend kookboek met vrolijke knappe trendy vrouwen die in een handomdraai hippe gerechten op tafel zetten voor hippe vrienden of leuke families, ze koken en eten wat af ook al hebben ze het druk en ze blijven nog slank ook. Als je niet zo’n leven hebt, dan kun je altijd nog zo’n boek hebben. Om een beetje hip mee te doen hou je je natuurlijk wel aan de trendy regels van nu. En dan maak je bijvoorbeeld de Auberginedip met paprika & pompoenpitten. “Warm, zacht brood en een lekkere smeuiige dip. Voor ons liever geen zielig melba-toastje met brie. Veel leuker is het om samen van een grote schaal te eten.” Je moet even wat grillen, pellen, pureren, scheppen en roosteren maar dan heb je ook wat, zullen we maar zeggen.

Afijn.
Heel onhip zaten mijn dochters en ik rond een schaal met melba-toastjes met brie en andere kaasjes.
Daar houden wij nou eenmaal van.
Het was heel gezellig.
De oudste pakte een toastje met brie en bekeek het minzaam.
Zou ze liever een auberginedip willen met paprika & pompoenpitten, dacht ik.
Maar nee.
Ze keek me een beetje streng aan en zei:
,,Mama, wanneer ga je nou eens netjes werken?”

(Uit dat boek heb ik trouwens een gerecht gemaakt. De dikke spinazieomelet met ricotta. Niet te eten. Maar misschien had ik gewoon niet zo netjes gewerkt, dat kan natuurlijk ook)

Tegeltjeswijsheid

maandag, september 8th, 2008

The problem is not the problem
The problem is your attitude to the problem

Gedragen

zondag, september 7th, 2008

In Het Parool staat een interview met Jelka Jungslager, een zelfstandig gevestigde kraamverzorgster, die is afgestudeerd (geen idee waarop) en die in haar scriptie pleit voor meer waardering voor zorgtaken.

Zij zegt dat je tijdens een bevalling moet vertrouwen op je zintuigen en dat bij een net bevallen vrouw de zintuigen tien keer zo sterk zijn. Daarom is zij voor een natuurlijke bevalling, indien mogelijk, want “dat geeft je voor de rest van je leven een boost in je zelfvertrouwen”.

Zij zegt ook dat vrouwen zo geneigd zijn om mannen te controleren.

En dat alles perfect moet: de tissues zitten in doosjes met dezelfde kleur als het wiegje.
Het gaat erom dat je “ook nog een beetje geniet, een beetje los bent, om je heen kunt kijken”.

Ze is zelf een tijdje “huismoeder” geweest en ziet daar de voordelen van in. Het voegt volgens haar iets toe aan je carriere. Je bent veel alleen en dat kan veel opleveren: ,,geduld, inlevingsvermogen, bescheidenheid, volharding”. ,,Het geeft ook veel meer rust”, zegt ze. ,,Alles is tegenwoordig erg gericht op produceren, scoren, snel resultaten halen. Pas op je sterfbed zie je, denk ik, dat heel veel werk innerlijk is gebeurd.”

Ze zegt verstandige dingen, dacht ik.
Toen kwam het slot.

Dat huismoeder zijn moet je tijdelijk doen, vindt Jelka Jungslager, net zoals zij zelf deed.
,,En neem het serieus door het op je cv te zetten: ik heb gedragen, gebaard, gezoogd en gezorgd.”

Ik zag mezelf even zitten tegenover de personeelsfunctionaris en de leidinggevende die mij aan zouden moeten nemen, twee serieuze mannen in saaie kleren natuurlijk.
Dus u heeft gedragen?
Jazeker.
Gebaard?
Jazeker.
Vertelt u daar eens wat meer over.

Was

zaterdag, september 6th, 2008

In de kamer stonden altijd verse bloemen uit haar eigen tuin. In de garage pruttelde de soep of het vlees urenlang op een petroleumstelletje. En ze vergat nooit om onder de tafelpoten te stofzuigen.

Ik ben de kleindochter van een vrouw die best Europees huisvrouw van het jaar had kunnen worden maar helaas is er niets van haar talenten in mij terug te vinden, en slechts een klein restje van het plezier dat zij daaraan beleefde.

Dat restje plezier zit ‘m in de was doen.
Het is al fijn om wasgoed in de wasmand te stoppen (dat ruimt lekker op) maar het is nog veel fijner om het te wassen. En het allerfijnste is het om het wasgoed heerlijk schoon en lekker ruikend in de kast terug te leggen.
Mmm, de afterwas-party. Yeah.

En toen stond dit bericht in de krant:

‘Stop reclame met sullige huisvrouw’
BRUSSEL – Het moet afgelopen zijn met sullige huisvrouwen die in tv-reclames kirren van genot bij het zien van schone was, of ijverig bitterballen bakken voor hun bierdrinkende man.

Het Europees Parlement heeft reclamemakers gisteren opgeroepen een einde te maken aan zulke ‘vernederende stereotypen’. Het onderdanige optreden van vrouwen in de filmpjes past niet in het streven naar gelijkheid tussen mannen en vrouwen, vindt voorzitter Eva-Britt Svensson van de parlementscommissie voor vrouwenrechten.

,,Zulke beelden hebben invloed op onze samenleving,” zegt ook Emine Bozkurt (PvdA), lid van de vrouwencommissie. Ze hoopt dat de reclamebranche een gedragscode instelt.

Als sullige onderdanige huisvrouw heb ik Het Recht om in mijn sas te zijn met de was.
Als dat maar wel in de Europese grondwet komt te staan.

Damesschoenen

donderdag, september 4th, 2008

Op mijn vrije dag, de eerste vrije donderdag met twee kinderen op school!, besloot ik dat het hoog tijd was om weer eens een beetje te gaan werken aan mijn Adidasverzameling.

Missie mislukt.

Ik zag mooie schoenen, paste mooie schoenen, maar kocht geen mooie schoenen.

Het leek net alsof er steeds iemand achter me voor de spiegel stond die zei dat het eens afgelopen moest zijn met die sportschoenen. Dat er ook heel mooie laarzen zijn. En mooie leuke hippe nette echtevrouwenschoenen.

Die ga ik dus de volgende keer kopen.
En in de kast zetten.
Om vervolgens elke dag Adidassen aan te trekken.

Zo gaat dat.

Al jaren.