Het archief van oktober 2008

vrijdag, oktober 31st, 2008

Kop in de krant:

‘Overheid wil opvoeding aan ouders overlaten’

Welkom in het jaar 2008.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 164 user reviews.

woensdag, oktober 29th, 2008

Vandaag het verhaal gehoord van een bijstandsmoeder met twee kinderen die van zeventig euro per week moet rondkomen.
Zeventig euro per week, dat lijkt me onwenselijk en onmenselijk weinig.
Van de gemeente krijgt zij in het kader van het minimabeleid 200 euro extra per jaar.
Het is niet veel, maar toch wat.
Vroeger mocht zij er van kopen wat ze wilde.
Nu moet ze de aankopen declareren met bonnetjes.
En dat is lastig, want als zij bijvoorbeeld een tweedehands fiets voor haar zoontje koopt, dan heeft ze daar geen bonnetje van.
Dat lijkt me een belachelijk gedoe, een typisch geval van overbodige regelgeving.
, , En ze kan ook niet werken”, zei de man die mij dit verhaal vertelde.
, , Want ze heeft twee zoontjes van 4 en 8 en geen familie in de buurt om ze op te vangen.”
, , Er is toch buitenschoolse opvang?”, zei ik. , , Dat kost bijna niets als je een heel laag inkomen hebt.”
De man die mij dit verhaal vertelde wist ook niet precies hoe het zat.
Ik weet het natuurlijk ook niet precies.
Misschien is er wel een heel andere reden waarom zij niet kan werken.

Het deed me denken aan vrouwen die zeiden dat ze niet werkten omdat het geld dat ze verdienden allemaal opging aan de kinderopvang. Dan laat je je man die kinderopvang betalen, zei ik dan altijd, een beetje geergerd, dat geef ik toe.

Het lijkt me helemaal prima als je als moeder niet wilt werken, omdat je bij je kinderen wilt zijn of geen zin hebt in een betaalde baan.
Maar zeg dat dan gewoon.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 185 user reviews.

woensdag, oktober 29th, 2008

Het is koud.
We moeten de handschoenen gaan opzoeken.
Op de fietsbruggetjes was vanochtend gestrooid.

Elke minuut komt het voorjaar dichterbij!

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 250 user reviews.

dinsdag, oktober 28th, 2008

Vandaag heb ik helemaal niets met het geploetermoeder, met het gedoe over druk, druk, druk, en de balans tussen werk en prive, en het geklaag over het geregel en het gesnotter en over hoe moeilijk het is en hoe zwaar en met het geworstel om een goede moeder, vrouw, vriendin en collega te zijn.

Vandaag wil ik iets schrijven over het overweldigende gevoel om moeder te zijn van twee geweldige dochters, over hoe ongelooflijk lief ze zijn, over hoe oneindig trots ik op ze ben, over hoe heerlijk het is om ze te knuffelen, over hoe leuk het is als de oudste me voorleest, over hoe lekker ze ruiken, hoe zacht ze zijn, en hoe mooi, hoe ze problemen relativeren, hoe sterk ze me maken, hoeveel geluk ze me geven –

Maar dat leidt dan weer tot een stukje van niks.
Want dat gevoel is
onbeschrijfelijk.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 163 user reviews.

zondag, oktober 26th, 2008

Opbelbericht van de Postbank.
Moet een of andere actie zijn waar ik geen belangstelling voor heb.
Je moet bellen, zegt man.

Ik bel.
Krijg te horen dat er iets van mij is gevonden wat ik nog niet heb gemist.
Mijn creditcard.
Af te halen op het politiebureau.

Naar het politiebureau.
Daar ben ik lang.
De creditcard is niet te vinden.
De bank bedoelde vast dat de kaart daar naar toe is opgestuurd, zegt agent.
Volgens mij niet, zeg ik.
Een gevonden kaart sturen wij altijd naar de bank, zegt de agent.
Ze zeiden dat -ie hier is.
U moet bij een ander bureau zijn, zegt agent.
Volgens mij niet, zeg ik.
Dit is niet uw wijkbureau, zegt agent.
Ze zeiden dat de kaart hier is.

De agent gaat weer zoeken.
Zijn collega helpt mee.
Het helpt niet.
Moet ik nu aangifte doen van vermissing, vraag ik.

Agent stuurt mij naar huis.
Belooft te bellen.
Belt.
Kaart ligt toch in kluis.

De volgende dag meld ik mij weer op het politiebureau.
Ik wacht een tijdje.
Of best lang.
Agent wappert met kaart.
Zegt: Hij stinkt naar wiet.

Ik lach vriendelijk naar agent en haal mijn schouders op.
Ik heb wel gekkere dingen meegemaakt.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 266 user reviews.

zaterdag, oktober 25th, 2008

Wat te doen als een ingewikkelde kwestie zich voordoet waarvoor geen enkele geschikte oplossing zich aandient?

Rustig blijven ademhalen.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 211 user reviews.

zaterdag, oktober 25th, 2008

Lang dacht ik dat uiteindelijk kwaliteit en inhoud toch de doorslag zouden geven in werksituaties.
Maar ik geloof er niet meer in.
De mensen met de beste pr, die schoppen het het verst.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 240 user reviews.

donderdag, oktober 23rd, 2008

Hallo mama!
– Hee, hoe is het?
Geef mij dat zakje maar.
– Wat heb je vandaag gedaan?
Geef mij dat zakje maar.
– Wat heb je vandaag gedaan?
Stilte.
– Was het gezellig?
Stilte.
– Was het een gezellige dag?
Ik heb een koekje in mijn mond.
– Wat voor koekje?
Nieuwe smoeltjes, die heb jij nog nooit gezien. Hier krijg je oma. Dag mama!

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 198 user reviews.

woensdag, oktober 22nd, 2008

De flagshipstores op Fifth Avenue en Madisson Avenue heb ik meerdere keren van binnen gezien, ik meld het maar even, voordat u denkt dat de werkende moeder geen vrouw van de wereld is. Vandaag was ik namelijk voor het eerst van mijn leven in de PC Hooftstraat in Amsterdam.

Wat een smalle straat, en wat zag ik veel winkels die je vlakbij mijn huis ook ziet. En wat waren er weinig klanten in de winkels. Het hielp natuurlijk ook niet, dat ik nergens naar binnen ging.

Een stukje verderop, in een andere straat, zat een Italiaanse interieurzaak. Daar wilde ik wel even binnen kijken. Misschien hadden zij de fauteuil staan die er in de folder zo gaaf uitziet, maar die ik nog niet heb kunnen uitproberen omdat de stoel niet in de showroom staat van de meubelwinkel waar ik wat dingetjes heb uitgezocht. Allemaal prachtige dingetjes, die bij elkaar een astronomisch bedrag kosten, zo bleek uit de offerte die mij gisteren werd toegestuurd.

Maar we hadden het over de fauteuil. Of ze die misschien in de winkel hadden staan, vroeg ik aan de meneer van de Italiaanse interieurwinkel.
Nee, zei hij, dat merk verkopen wij niet.
Dat is echt het laagsement.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 209 user reviews.

dinsdag, oktober 21st, 2008

Voor herfst- en winterhaters zijn de eerste dagen van de echte herfst het ergst.

Het regent en het stormt en het is grijs en je struikelt over de gevallen bladeren en je kunt je zomerkleding definitief opbergen en nooit nooit was het voorjaar verder weg dan nu.

En het allerergste is dan dat mensen met een irritant blij gemoed de verschrikkelijkste dingen gaan zeggen. Over gezellig met de gordijnen dicht, en gezellig met een joggingbroek op de bank, en gezellig met de kaarsjes aan en gezellig met een grote pot thee, met lekkere kou, en een nieuw gebreid vest.
Ik vind het allemaal niks, die gordijnen niet, die joggingbroek niet en die thee al helemaal niet, om over een kriebelig gebreid vest nog maar te zwijgen.

Laat mij maar ’s avonds fietsen naar het strand, wat drinken bij een strandpaviljoen, de zon in de zee zien zakken, pas opstaan als het licht is, een luchtig hempje aan, de zon zien.

Maar in plaats van de zon zag ik gisteren een collega met een nieuw onmogelijk dik wintervest.
Dat moest welhaast een complot zijn, want binnen in ons nieuwe gebouw lijkt het qua temperatuur nog wel een beetje zomer.
Wil je dat ik in een winterdepressie schiet of zo, bromde ik, bij het zien van dat dikke noordpoolvest.
Begon -ie een heel verhaal over stoere mannen in dikke wintervesten, die lange wandelingen maken door de knisperende sneeuw of in harde storm en dan bij het haardvuur goede gesprekken gaan voeren onder het genot van een goed glas wijn.

Ja, dat maakte het er allemaal niet beter op. Tot ik achter hem langs een collega zag schuiven in een overhemd met korte mouwen, en met een bril met glazen die nog waren verkleurd van het zonlicht dat er kennelijk even op had geschenen.

Ineens wist ik het.

De lente zit gewoon in je hoofd.

 

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 263 user reviews.