In de hele discussie over werkende moeders verschuift de aandacht naar de vaders.
Die moeten meer doen.
Meer zorgen.
Arme vaders.

Bij alles wat ik daarover lees denk ik aan wat een vriend jaren geleden op geirriteerde toon vertelde.
Dat hij op donderdag voor het kind zorgde.
En dat hij knettergek werd van de instructies die hij allemaal kreeg.
‘s Ochtends vroeg stond zijn vrouw nog voordat ze de deur uitging de laatste commando’s te geven.
Niets moest zoals hij het deed, alles moest zoals zij het wilde.
En dat hij haar toen toeblafte:
Als je wilt, dat ik vandaag voor alles zorg, laaaat mij dan ook voor alles zorgen!

De juf kwam op huisbezoek.
Snel nog even met de stofzuiger door de kamer en met een sopje door de wc.
Je hebt toch altijd het idee dat zo’n juf komt controleren of je wel een goede huisvrouw bent.

Deze juf staat al heel veel jaren voor de klas en dit jaar staat ze voor een klas met 29 kleuters. En er komen er nog een paar bij.
Grote klas, zei ik. Lijkt me druk.

Valt mee, zei de juf. Het is een heerlijke groep, heel rustig.

Bijzonder, zei ik. Kinderen worden toch steeds drukker en er zijn toch steeds meer drukke kinderen?

Ik geloof er niks van, dat kinderen tegenwoordig drukker zijn, zei de juf.
Ze zijn niet drukker, ze hebben het drukker.
Ze blijven tussen de middag over, ze gaan naar de naschoolse opvang, hun ouders hebben het druk. En meestal hebben ze dan ook nog een heel druk weekeinde. Ik zeg altijd tegen ouders: zorg nou dat je zelf uitrust in het weekeinde en dat je kinderen ook uitrusten. Blijf gezellig thuis, dat vinden de kinderen ook prima.

Iedereen onderneemt van alles, het lijkt net alsof je daaraan mee moet doen, zei ik.

Doe er niet aan mee, zei de juf.
Toen ging ze weg.
Ze was niet eens naar de wc geweest.

Las in de Volkskrant een interview met een echtpaar van wie de man een bepaalde vorm van dementie had waardoor zijn geheugen met sprongen achteruitging. De man had voor zichzelf een grens bepaald – tot hier en niet verder. Op de dag dat het artikel in de krant stond, was hij al overleden. Het was gegaan op de manier zoals hij dat wilde.

In het artikel komt ook zijn vrouw aan het woord. Een sterke vrouw, die van haar man sterk moest zijn. Verdriet moest ze maar niet al te veel hebben, het meeste verdriet is toch een vorm van zelfmedelijden, zo stelde hij.

Dat klinkt wel heel hard en nuchter, dacht ik in eerste instantie.
Maar bij nader inzien zit er toch wel wat in, geloof ik.

De zomerstoelen waarin wij nog kortgeleden zaten
staan zo geschikt alsof ze bij het opstaan
weggeschoven door ons zijn verlaten.
Het riet kraakte, niet meer van ons, maar van
de najaarsregens en de zittingen vergaarden
om zich toe te dekken blad dat
daar zelf in een vluchtpoging belandde.
Weerloze hoek is het, die geen beschutting
aan zichzelf kan bieden en,
niet voor de overwintering gemaakt,
ook geen verlichting geven zal aan anderen,
noch aan degene die hem plaatste.
O pijnlijk is het, onverdraaglijk,
het weinig zichtbare verschil dat soms bestaat
tussen de dierbaarste momenten en de desolaatste.

Elly de Waard
Uit: Afstand
Amsterdam: De Harmonie, 1978

Je hebt van die dingen die je doet omdat het je werk is, omdat je daarvoor bent aangenomen, omdat je ervoor wordt betaald.
Zo’n taak deed ik dus vanmiddag, precies zoals het hoorde.
Een collega, laten we zeggen: niet de gemakkelijkste collega, kwam naar mij toe en begon enorm te mopperen dat ik dat had gedaan.
Ik begreep er niks van, probeerde uit te leggen waarom ik het had gedaan, maar ze bleef mopperen.
Toen ze weg was schudde ik mijn hoofd tegen de collega tegenover me.
,,Wat?”, vroeg hij.
,,Dit slaat toch nergens op”, zei ik.
,,O, dat…”, zei hij laconiek. ,,Dat neem je toch niet serieus? Daar krijg je alleen maar maagzweren van. Je moet je er niets van aantrekken.”
,,Dat doe ik wel”, zei ik.
,,Dat moet je niet doen, je moet het meteen vergeten”, zei hij.
,,Ik zal het proberen”, zei ik.

Poging mislukt, besef ik nu deze gebeurtenis wordt vastgelegd, en vraag me af hoe je schouders krijgt waar dergelijke zaken gemakkelijk vanaf glijden.

Ik vind jou zoooooo lief.
Ik vind jou ook zoooooo lief.
Ik vind jou miljoen triljoen lief.
Ik vind jou ontelbaar miljoen triljoen lief.
Ik vind jou liever dan jij mij lief vindt.
Neeeeee, ik vind jou liever.
Nee, ik vind jou liever.
Maar waarom vind jij mij dan liever?
Omdat ik jou langer ken. Toen ik nog in je buik zat toen kende jij mij nog niet maar ik kende jou wel en toen vond ik je al lief. Weet je?
Nou?
Ik vind jou even lief als Babyborn.

(Babyborn is zwaar verwaarloosd, sterk vereenzaamd, uitgehongerd, uitgedroogd, en meestal weet niemand waar zij rondzwerft, zeker haar liefhebbende poppenmoeder niet)

De wereld gaat niet aan de kredietcrisis ten onder maar aan hebzucht.
Dat mag ik zeggen, want ik heb er zelf ook last van, van hebzucht.

(En de 120.000 Nederlanders die hun spaargeld tegen een iets hogere rente maar met de nodige risico’s op een IJslandse internetspaarrekening hebben gezet dat zijn ook hebzuchtigen, geen nooddruftigen. Met wie wij dus geen medelijden hoeven te hebben, en de Nederlandse staat al helemaal niet. Maar zulke boude uitspraken kun je natuurlijk alleen doen als je geen kiezers voor je hoeft te winnen)

Was aan het zappen, bleef even hangen bij Dr. Phil.
Tegenover Dr. Phil zat een huilende moeder die half overspannen was van het achter haar drukke kinderen aanrennen.
Zij was zo toe aan een beetje rust.

Dr. Phil sprak haar vriendelijk toe.
Kinderen die de hele dag rennen, gillen, schreeuwen, ruzie maken, klieren, troep maken, zo zei Dr. Phil –
die kinderen hebben luie ouders.

Maandag zat ik in de trein.
Of liever gezegd: ik stond in de trein.
Alle andere mensen zaten in de trein.
In de trein zie je nog eens wat.
Ik zag een man in een uniform.
Met op zijn borst een geheel overbodige badge.
Mr huppelde pup – Pilot.
Wat het is dat weet ik niet.
Maar vrouwen hebben iets met uniformen.
Zij vallen bij bosjes voor de tambour maitre in zijn strakke muziekkorpspak.
En voor de pakjesbezorger in zijn bruine jas en broek.
Maar er gaat natuurlijk niets boven een piloot in uniform.
De piloot in uniform in de trein had een knap gezicht.
Dat ging voor de helft verscholen achter een tijdschrift.
Op de voorkant stond in grote letters:
Vanderlust.

Van de collega die via internet aan het daten is weten wij dat bijna alle mannen die een vrouw zoeken zeggen dat hun glas nooit half leeg is, maar altijd half vol. En ze zeggen ook altijd: doe mij nog maar een rondje.

Vroegen probeerden mannen zichzelf met stoerigheden te verkopen, ze zeilden, klommen, doken of vlogen naar de maan.
Tegenwoordig zetten ze zichzelf als optimisten in de markt.

Maar het kan ook zijn dat het ligt aan de leeftijdscategorie waarin de datende collega zoekt, dat weet ik niet.
In elk geval zeggen wij tegenwoordig te pas en te onpas dat ons glas half vol is. En dat wat ons betreft het volgende rondje door mag komen.

Een 15-jarig buurmeisje klaagde onlangs steen en been over wat ze allemaal wel niet moet doen voor school.
Maar gaat het verder wel goed met je, vroeg ik.
O, het ging super-supergoed.
Jouw glas is ook altijd half vol, zei ik. Per ongeluk, ja dat krijg je met flauwe grapjes.
Maar ze vond het geen opmerking om verveeld haar schouders over op te halen.
Ze ging er serieus op in.

Mijn glas is helemaal niet half vol, zei ze.
Mijn glas is altijd helemaal vol, tot de rand!

En zo veegde een 15-jarige de half lege danwel half volle maar in beide gevallen half gevulde glazen van tafel.
Zorgen dat het glas gevuld is, dat moeten we doen.
Op tijd bijschenken.