Het archief van november 2008

donderdag, november 20th, 2008

Bij De Wereld Draait Door zat Yvon Jaspers te kakelen. Het is natuurlijk veel te onaardig om het woord kakelen te gebruiken in combinatie met Yvon Jaspers maar realiseert u zich dat de woorden kip kop en zonder hierbij zijn weggelaten. Dat valt mee dus.

Maar terzake.

Yvon Jaspers is moeder en zij heeft een boek geschreven over een groot probleem waar hedendaagse ouders enorm mee kampen en dat is met het eetgedrag van hun kinderen. Moet je ze sushi geven of juist bruine bonen met spek, hoe krijg je ze zo ver dat ze voldoende eten, hoe worden ze niet dik, kortom het is een grote strijd want op het moment dat je moeder wordt of vader dan komt er een enorm instinct naar boven namelijk dit: Mijn Kind Moet Goed Eten. Nou ja, en dan begint het gedoe en gezeur en ge-emmer en geworstel en om alle andere ouders te helpen ging Yvon Jaspers bij ouders langs om hun eetgewoonten te bespreken en te beschrijven.
Dat leverde dus een boek op dat een wapen is in de grote eetstrijd en daarover kakelde zij dus maar door.

Nou heb ik misschien makkelijk praten met kinderen die alles lusten, van mosselen tot alle soorten fruit en van garnalen tot hutspot en spruitjes. Er is wel een tijd geweest dat de oudste heel weinig at, maar dat was vlak na de periode dat ze hele pizza’s wegwerkte als 2-jarige, en toen gaf ik haar gewoon een klein beetje eten, of een boterham, daar krijgt ze niets van. Bovendien moet eten leuk en gezellig zijn, en vooral geen drama, vind ik.

Dat ze zo goed eten, en alles eten, dat heeft misschien ook wel te maken met onze gouden regel. We hebben een snoeppot die elke zaterdag wordt gevuld en waar ze ’s avonds na het eten een snoepje uit mogen kiezen. Maar alleen als hun bord leeg is, en het toetje ook is opgegeten. Het gebeurt wel eens dat ze halverwege klagen dat ze niet meer hoeven. Prima, zeg ik dan. Laat maar staan, ik haal het zo weg. Maar krijg ik dan wel een snoepje? Nee, dan krijg je geen snoepje. En het verbaast ons ook, want wat is nou z’n klein snoepje, maar prompt eten ze weer verder en gaat alles toch gewoon op. Bijkomend voordeel is dat ze verder overdag niet zeuren om snoep.

Pedagogisch is deze regel misschien niet helemaal verantwoord, en de tandarts heeft mij al een keer streng toegesproken, dat een snoepje op zaterdagavond genoeg is, maar de methode werkt, en daar gaat het toch om.

Je moet dit soort zaken volgens mij een beetje praktisch en nuchter bekijken en er vooral geen drama van maken, niet te moeilijk doen, niet te veel aandacht aan besteden. Bijna alle kinderen eten een periode slecht, het gaat wel weer over.

Maar ja, je kunt ook het boek van Yvon Jaspers gaan lezen. Daar staat bijvoorbeeld de tip in van prins Maurits, die zegt dat je om half zes moet eten. Anders zijn de kinderen gewoon te moe.

Hij heeft vast gelijk. Maar hoe je dat in een gewoon gezin voor elkaar krijgt is mij een raadsel. Prins Maurits heeft vast een nanny die ervoor zorgt dat de kinderen om half zes aan tafel kunnen schuiven. Maar gelooft u mij:
een snoeppot is betaalbaarder en ook heel effectief.

Average Rating: 5 out of 5 based on 167 user reviews.

maandag, november 17th, 2008

Het leven is geen kattenpis
er gaat wel eens wat mis

Ja, die heb ik zelf bedacht. Past heel goed, als je je pen laat vallen op de zaak. Of als je computer vastloopt. En omdat de stagiaire naast me elke keer weer vriendelijk glimlacht als ik het zeg, zeg ik het nogal eens. Je moet je fans niet teleurstellen.

Het leven is geen kattenpis
er gaat wel eens wat mis

Vandaag is er wat bij gekomen.
Dat komt zo.

Eerst kreeg ik een mailtje van iemand die met ontroerende woorden beschrijft hoe gelukkig zij is, toen kwam er een sms van iemand die met feestelijke woorden beschrijft hoe gelukkig zij is en toen hoorde ik Maarten van Roozendaal met ongenschijnlijk eenvoudige woorden zingen wat geluk is: Ga nou maar verder rij door/Iedere meter brengt jou dichterbij/Aan het eind van het asfalt/Staat ergens een huis/En in de deuropening/Staat de enige vrouw/Die zeggen mag/Waar bleef je nou

Zoveel geluk werkt aanstekelijk, maakt een beetje stil, stemt serieus. Weg met – het leven is geen kattenpis er gaat weleens wat mis

Morgen een nieuw versje.

Het leven is een belevenis
Koester het geluk dat er is

Of zoiets.

Average Rating: 5 out of 5 based on 211 user reviews.

maandag, november 17th, 2008

Hoge bomen vangen veel wind, dat weten we.
Hoe hoger in een organisatie, hoe meer wind je vangt.
Wat me opvalt is dat mannen over het algemeen veel beter bestand zijn tegen de wind.
Een buurvrouw die een hoge functie heeft bij een bank vertelde onlangs een naar verhaal over tegenwind.
Via via had ze gehoord dat er flink over haar geroddeld werd. Een van de grootste kwaadsprekers was iemand die nogal op goede voet staat met een hogere baas.
Zij zat er erg over in en het leek mij allemaal ook heel vervelend.
Mannen zouden daar nooit zo mee zitten, bedacht ik me later.
Die halen hun schouders op, zeggen: het klopt niet, vragen vaak niet eens van wie de roddel afkomstig is, en ze gaan gewoon weer verder met hun werk.
Het makkelijkste is natuurlijk als vrouwen in dit opzicht een beetje meer op mannen gaan lijken.
Nog beter is het als het roddelen stopt.
Af en toe wat praten over een ander, dat doen we allemaal wel eens en zoveel kwaad zit daar niet in.
Maar het nare roddelen, het verspreiden van geruchten waarvan de feiten moeilijk te controleren of zelfs onjuist zijn, het roddelen om bewust iemand in een kwaad daglicht te stellen, zonder dat hij of zij zich kan verdedigen, en dan ook nog om er zelf beter van te worden, dat zou verboden moeten worden.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 270 user reviews.

zaterdag, november 15th, 2008

Mama, mag ik bij je komen slapen?
Ik zei ja, en keek toen pas op de wekker.
Het was zes uur.
Mama, Thijs, die bestaat echt.
Ja-a.
Die is verliefd op Dieuwertje Blok.
Ja-a.
Bestaat Dieuwertje Blok?
Ja-a.
Dan is Dieuwertje Blok zeker heel beroemd?
Ja.
Mama, ben ik zoet?
Ja, kind, je bent heel zoet.
Mama, krijg je altijd als eerste chocolademunten in je schoen?
Dat weet ik niet.
Mama, vind jij de hoofdpiet lief?
Heel erg lief.
Hij maakt altijd veel grapjes, he.
Jazeker.
Toen gingen we nog even slapen.
Ik droomde dat de Sint en de hoofdpiet nog drie weken in het land zouden blijven.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 184 user reviews.

vrijdag, november 14th, 2008

Na de onheilstijding nam ze urenlang de tijd om haar gedachten te ordenen en haar make-up bij te werken.

(citaat uit een serieus krantenartikel over de val van vogelaar)

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 206 user reviews.

vrijdag, november 14th, 2008

Helaas vergeet ik altijd te kijken, of nou ja, ik weet eigenlijk niet eens wanneer het wordt uitgezonden.
Maar Echte Gooische Vrouwen, dat lijkt mij een leuk programma, gezien de volgende quotes van de meisjes:

Mijn vader zegt altijd: beter verwend dan verwaarloosd.

En:

Beter te duur dan niet te koop.

Leuker dan dit zal het toch niet zijn?

Average Rating: 5 out of 5 based on 271 user reviews.

donderdag, november 13th, 2008

Ineens zitten alle onderbroeken te strak.
Van oudste dochter.
Er moeten nieuwe komen.
Als verrassing koop ik onder meer een setje met een klein bovenhesje, zo’n pre-bh-ding.
Dat wil ze zo graag, zeg ik tegen de verkoopster.
Ja, zegt die. Ze kijken al vroeg uit naar een echte bh, maar als ze die eenmaal moeten dragen, dan willen ze het niet.
Nee, zeg ik.
Maar wat hebben ze nog veel om naar uit te kijken, he. Dat hebben wij niet meer.
Kinderkledingzaken halen al het filosofische wat ik in mij heb naar boven.
Gelukkig heeft de mevrouw achter de toonbank daar begrip voor.
Misschien kunnen we uitkijken naar het moment waarop de kinderen de deur uitgaan en we wat meer tijd hebben voor onszelf, zegt zij.
Of naar ons pensioen, zeg ik.
O, maar dat is nog zo ver weg, antwoordt zij.
Dat andere is voor mij ook nog heel ver weg, denk ik.
Maar ik laat het er maar bij.
Misschien moet je met onbekende verkoopsters heel andere gesprekken voeren.
En ondertussen is het natuurlijk wel een levenskunst om een zee van mogelijkheden voor je te blijven zien.
Zeg ik streng.
Tegen mezelf.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 188 user reviews.

donderdag, november 13th, 2008

In het schap met tijdschriften ligt een Happinezz.
Best een serieus blad.
Interessant om af en toe eens te lezen.
Deze keer zit er een cadeautje bij.
Een hangertje voor aan een ketting.
Het is een handje.
Er staat bij dat die hand geluk brengt.

Als het geluk wordt uitgedeeld, sta ik graag vooraan.
Maar ik loop door.

Een handje dat geluk brengt.
Dat geloof je toch niet.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 167 user reviews.

dinsdag, november 11th, 2008

Onze kinderen komen werkelijk om in de snoep, ze krijgen het overal, van iedereen, altijd, ze krijgen het niet op, het is te veel, het is slecht, ze krijgen er een slecht gebit van, ze worden er dik van, ze moeten constant zoet gehouden worden en wat doen we?
We blazen een oude traditie nieuw leven in en gaan gezellig met de kinderen en grote tassen en lampions in het donker langs de deuren om nog meer snoep op te halen.
Kappen met die onzin.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 161 user reviews.

maandag, november 10th, 2008

Er zijn van die dingen die je hoort, je knikt belangstellend ja of nee, je reageert zoals er van je wordt verwacht, en je haalt onzichtbaar je schouders op – ja ja. Zo heb ik toch zeker tien keer gereageerd als een ouder mij vertelde dat hij of zij een spelletje memory had verloren van zijn of haar kind.

Maar als je het zelf meemaakt is het allemaal anders.

Gisteren een potje memory verloren van dochter van vier.
Vervolgens met bowlen op de wii verloren van dochter van zes.
Vervolgens twee keer opgehangen bij galgje – kon de woorden voekngis (dit zijn wezens die voorkomen in Barbie Fairytopia of zoiets) en gants (“nee bij jou hoor je de t niet, maar bij mij wel!”) niet op tijd raden.

Vandaag zou alles misschien wel goed komen met misschien wel een klinkende overwinning op de tennisbaan maar wij verloren bij voorbaat van storm en regen. Ondertussen was ik na het boodschappen doen een doos eieren verloren.

Het ergste van alles is nog dat ik pas ergens iets las van een vrouw die zich vreselijk ergerde aan de zogeheten zelfspot waarmee vrouwen hun eigen onhandigheid en getob en mislukkingen etaleren, daar moeten zij eens mee ophouden, vond deze mevrouw, waarom doen vrouwen dit toch, het is helemaal niet nodig en absoluut niet grappig dat zij zichzelf altijd zo naar beneden halen.

En dat is nou precies het enige waar ik goed in ben.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 156 user reviews.