Het archief van december 2008

dinsdag, december 30th, 2008

Van de goede voornemens ben ik niet zo. Ik heb ze wel hoor. Maar niet specifiek aan het begin van het nieuwe jaar. Ik heb ze elke week eigenlijk wel. Of soms elke dag. Dat ik vijf kilo ga afvallen, dat ik nooit meer een gelegenheidsroker ga zijn, dat ik eindelijk eens foto’s ga inplakken, dat ik de administratie tiptop op orde ga brengen. Het leuke van goede voornemens die goede voornemens blijven is dat je ze elke dag weer kunt hebben. Mijn voorraad goede voornemens raakt nooit op.
Maar goed, er komt hier dus geen lijstje met goede voornemens voor het nieuwe jaar.
Toevallig heb ik vandaag wel bedacht dat ik het afgelopen jaar iets heb geleerd.
Misschien heb ik nog wel veel meer geleerd, misschien was dit het enige, daar heb ik dan weer niet over nagedacht, dus daar hebben we het dan verder ook niet over.
Ik heb dit jaar van iemand een tip gekregen en heb geleerd dat het verstandig is voor mij om die tip te gebruiken. Soms vergeet ik ‘m, en dan baal ik daar enorm van.
Het is deze tip. Hij is gratis. Doe er uw voordeel mee.

Stel een vraag alleen als je het antwoord aan kan.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 185 user reviews.

dinsdag, december 30th, 2008

Er was eens een bank die bijna omviel.
De bank die bijna omviel werd gered door de staat.
Die pompte 16, 8 miljard euro in de bank die bijna omviel en in een andere bank die de bank die bijna omviel wilde kopen.
De directie van de bank die bijna omviel was erg blij.
Ze vierden een kerstfeestje in een luxe etablissement en kwamen daar aan in veertig auto’s met privechauffeurs.
Het was een heel bijzonder luxe duur exclusief feestje.
Maar er viel dan ook wel wat te vieren.
De directeur vierde het feestje vrolijk mee.
Maar een paar dagen later werd hij aan de kant gezet, hij was niet de man die de bank het beste kon leiden.
Dat vond hij best erg.
Vooral omdat de bank hem maar 2, 4 miljoen euro wilde meegeven.
Dat bedrag was precies even hoog als zijn jaarsalaris. Zonder bonus.
Dat kon natuurlijk niet.
Hij was wel de bankdirecteur, ja.
Hij wilde 18 miljoen mee.
Dat kreeg hij niet.
Hij kreeg 8 miljoen euro toegestopt.
Ik ben blij voor deze meneer.
En vind het echt niet erg dat hij een deel meekrijgt van het belastinggeld dat in de bank is gepompt die bijna omviel.
Een deel?
Het is nog geen 0, 5 procent.
Een schijntje.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 295 user reviews.

dinsdag, december 30th, 2008

Dat je oliebollen het beste zelf kunt bakken, want als je ze bij een bakker koopt dan weet je nooit hoe oud het vet is waar ze in hebben gedreven. Als je zelf bakt kun je goede olie gebruiken en de bollen volstoppen met appel of ander fruit en ze na het frituren een tijdje uit laten lekken op keukenpapier. En alcohol is eetlustopwekkend, zeker als er bubbels in zitten, en zeker als je er iets zoet bij eet. Dus na een glas champagne met een oliebol volgt heel gemakkelijk nog een oliebol of nog meer oliebollen. Daar kun je dan allemaal niets aan doen. Je kunt wel beter iets hartigs eten bij de champagne.
Ja, ik heb vandaag toevallig gesproken met een dietiste.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 236 user reviews.

maandag, december 29th, 2008

Bijna iedereen heeft wel een stokpaardje dat hij geregeld berijdt.
Dat van mij is een fiets.
Nu we de kredietcrisis hebben hoor je niemand meer over de klimaatcrisis.
Maar die lijkt mij toch wel een tikje erger.
De wereld gaat aan de verontreiniging ten onder.
En ik doe er hard aan mee.
Behalve dan dat ik nauwelijks auto rijd.
Zeker geen kleine stukjes.
En ik begrijp de mensen echt niet die dat wel doen.
Het zijn er veel.
En ik weet het wel: ze vinden zichzelf stoer.
En mij suf.
Met mijn fietstasjes.
Terwijl een auto een suf ding is.
Hij vervuilt het milieu.
En het straatbeeld.
Hij maakt mensen dik en lui.
Zo denk ik.
Veel anderen zien een auto als een statussymbool.
Ze voelen zich zekerder als ze met een grote auto aan komen rijden dan wanneer ze aan komen fietsen.
Toen ik pas ergens met de auto aankwam (ja ik rijd wel eens) waar mijn twee broers ook met de auto aankwamen, zei iemand dat het eigenlijk niet kon. Ik in zo’n auto, mijn broers in veel mooiere, nieuwere duurdere auto’s.
Het is echt gebeurd.
Ik was verbijsterd.
En deed er het zwijgen toe.

Vorige week had ik een zakelijke afspraak.
En stelde voor om in een establissement te praten, tussen onze vestigingen in. Vijf minuten fietsen voor mij, nog geen tien minuten fietsen voor mijn gesprekspartner.
Dat vond hij niet zo’n goed idee.
Hij kon er zijn auto niet kwijt.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 176 user reviews.

zaterdag, december 27th, 2008

De spullen voor de nieuwe badkamer kwamen op een vroege ochtend.
Ergens tussen halverwege de nacht en koffietijd.
Ik wachtte in een leeg huis op de dingen die gingen komen en las ondertussen de brief van de bezorgers.
De tegels zouden naast de vrachtwagen worden gezet, zoals afgesproken in het contract.
Ik lees contracten niet of te laat.
Maar maakte mij geen zorgen.
De vrachtwagen kan op een meter van de voordeur staan dus binnen was ook een beetje naast de vrachtwagen.
Dat kwam vast goed.
Er kwam een grote zware vrachtwagen.
Met twee grote zware mannen.
En grote zware spullen.
En een groot pallet met grote zware pakken tegels.
Die daalden met een liftje naar beneden en werden met een steekwagentje naast de voordeur gezet. Dat was naast de vrachtwagen, precies zoals afgesproken in het contract.
Waarom is dat eigenlijk, vroeg ik vriendelijk aan de grote zware mannen.
Wij mogen ze niet tillen van de arbowet, zeiden ze.
Zou ik ze wel mogen tillen van de arbowet, vroeg ik, aardig maar een beetje naief en een beetje hulpeloos en zoekend naar wat vrouwelijke charmes.
Of ik nog even wilde tekenen, vroeg een van de twee.

Ik ging sjouwen.
Het ging best.
Onbegrijpelijk dat die mannen dat zelf niet mogen doen van de Arbowet.

Average Rating: 5 out of 5 based on 169 user reviews.

vrijdag, december 26th, 2008

Er blijken zeven bronnen van arbeidsvreugde te zijn. Aldus Kees Kouwenhover, die er zijn werk van maakte om ze te bedenken en er een boek over te schrijven. Alle zeven bij elkaar maken ze het werk leuker en de medewerkers geinspireerder.
Dit zijn ze.

1. Fysiek welbevinden (staat uw bureau goed, doet uw pc het, voelt u zich veilig)
2. Collegialiteit (is iedereen een beetje aardig tegen en betrokken bij elkaar)
3. Waardering en vertrouwen (krijgt u wel eens een compliment)
4. Goede prestaties (haalt uw afdeling de gestelde doelen en wordt dat gewaardeerd)
5. Persoonlijke groei (zijn er cursussen, doorgroeimogelijkheden)
6. Werken met hart en ziel (bevlogenheid, passie, vindt u uw werk leuk)
7. Hogere zingeving (voor wie werken we eigenlijk)

Tja, een lijstje. Maar wat moeten we ermee? We kunnen er de dewerkendemoedertruc op loslaten om te kijken hoe ons werk scoort. Geef elk van de zeven bronnen 1, 2 of 3 punten en tel ze bij elkaar op.

De uitslag:
0-7 punten: inpakken en wegwezen
7-11 punten: bespreek dat wat u dwars zit met uw baas, uw collega’s of uw ondergeschikten en als u over een half jaar nog op dezelfde score zit ga dan een andere baan zoeken
12-14 punten: het kan beter, maar vergeet niet: het kan overal beter
15-19 punten: gefeliciteerd, u zit in een bron van arbeidsvreugde en misschien bent u zelf ook wel een bron van arbeidsvreugde. Wees ook blij dat er hier en daar iets te verbeteren valt anders zou het maar een saaie boel worden.
20-21 punten: zoek heel snel een andere baan, hier kan het alleen maar slechter worden!

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 274 user reviews.

donderdag, december 25th, 2008

Wat zal hij hebben gedacht?
Toch niet dat hij origineel was, of grappig.
Toch niet dat hij de eerste was die het zei, in plaats van de miljoen-triljoenste.
Afijn, de man bij de koffieautomaat had het gewoon gezegd.
Vreten op aarde.

Hij heeft wel gelijk dacht ik later.
En ook weer helemaal niet.
Op een groot deel van de aarde is er helemaal geen sprake van vreten.

Tel je zegeningen.
Fijne dagen.

Average Rating: 5 out of 5 based on 182 user reviews.

woensdag, december 24th, 2008

Jongste dochter van vier gaat bij een jongetje spelen.

Hij is heel grappig, zegt ze.
En hij vindt mij ook heel grappig.

Toen had er al een lichtje moeten gaan branden.

Is het dat jongetje met het zwarte haar, vraag ik.
Hij heeft geen zwart haar, zegt zij.
Juist donkerbruin, heel mooi donkerbruin haar.

Het lichtje brandt uiteindelijk pas als de juf mij vertelt dat hier sprake is van een Grote, Heftige Liefde. “Ze zitten de hele dag hand in hand. Ze willen elkaar niet loslaten.”

Zo onbezorgd zal het nooit meer zijn.

’s Avonds vertelt ze dat het jongetje zo superlief is.
Nog liever dan jij, zegt ze tegen mij.
Ze schrikt er zelf van: Is dat erg, mama?

Nee, schat, zeg ik, dat is niet erg, dat is helemaal niet erg.

(Ah wat kan ik goed loslaten, denk ik, want ik heb net die dag een artikel gelezen over ouders die hun kinderen zo moeilijk los kunnen laten – dat uit zich dan in het niet kunnen verdragen dat iemand anders van ze houdt en het niet kunnen vertragen dat hun kinderen van iemand anders houden, die ouders willen voor altijd op de eerste plaats staan bij hun kind en dat verklaart gedeeltelijk ook de strijd die zoveel schoonmoeders met hun schoondochters voeren, aldus dat artikel)

Overigens ben ik inmiddels even lief als Vigo.

Average Rating: 5 out of 5 based on 256 user reviews.

woensdag, december 24th, 2008

Vrouw baart negentiende kind.
Je denkt: dat gebeurt ergens ver weg.
Waar ze misschien heel anders tellen.
Maar het gebeurde gewoon in Bunschoten.
De moeder is een kei, zegt de verloskundige.
Zo kun je het zien.
Ik probeer hier iets van te begrijpen.
Het lukt me niet.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 275 user reviews.

zondag, december 21st, 2008

Twan Huys kwam ter sprake en een vriendin en ik dachten beiden meteen aan een artikel in Opzij over de leukste mannen van Nederland of zoiets waaruit bleek dat hij de leukste zou zijn en we zeiden allebei tegelijk dat we dat onbegrijpelijk vonden.
Toen gingen we bedenken wie er dan op nummer 1 moest.
We kwamen niet ver.
Ik begon aan mijn gebruikelijke rijtje van Dennis Bergkamp en Marco van Basten en toen wist ik het niet meer.
Zij noemde de zanger van de Red Hot Chili Peppers en nog een wilde man die ik niet eens ken.
Als we nou de grens over mochten dan wisten we het wel, maar ja, dat mocht niet van Opzij.

En vanavond wist ik het ineens.
Beau!
Beau van Erven Dorens!
Die kakkerige man met voorheen die rare lok die in ijskoud water springt om zijn boek te promoten en door zijn voormalige maatje Albert Verlinde valselijk wordt beschuldigd van plagiaat.
Die Beau dus die allemaal rare programma’s presenteert en veel serieuzer werk zou moeten doen, naar mijn bescheiden mening.
Net toen ik had bedacht dat ik daar nou best eens een biertje mee zou willen drinken, om over de kinderen te praten natuurlijk, want die heeft hij ook (vier), zag ik in de boekhandel zijn boek liggen, Pijn. Ik sloeg het open en las:
Er is hoop want ik heb het.

Beau kan bij mij niet meer stuk.
Maar ik denk wel dat je minder verbaasde blikken krijgt als je Twan Huys op 1 zet.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 215 user reviews.