Voor de lange plank met boeken over opvoeding bedacht ik me weer hoe vreemd het is dat je als ouder enorm goed wordt begeleid tijdens en vlak na een zwangerschap door verloskundigen, zwangerschapsgymjuffen, lactatiekundigen, kraamvrouwen, huisartsen en consultatiebureauartsen en -verpleegkundigen en dat je daarna wordt losgelaten in een groot bos waar je de weg helemaal niet kent.

Toen ik zwanger was, las ik ongeveer een boek per dag, ik wist alles van de ontwikkeling van de baby in mijn buik en van wat er gebeurde in mijn eigen lichaam. Toen de kinderen peuters waren las ik nog wel eens in het grote peuterboek – ja, het was normaal dat ze 0-benen hadden, ja alle kinderen huilen precies op het moment dat jij gaat koken. En nu kan ik mij niet meer herinneren dat ik iets las over de ontwikkeling van een kind.

Opvoeden is iets wat ik vooral doe op mijn gevoel, en een beetje met mijn verstand, zonder dat ik er verstand van heb.
Voor die lange plank met boeken over opvoeding vroeg ik me af of dat verstandig is.

Dus daar wil je dat zondagochtendgevoel en daar die krant?

Ja.

En op dat kleinste kamertje?

Sering.

Wat zeg je?

Sering.

O. Sering.

(de schilder en ik voeren een goed gesprek)

You’re not alone

De ene ster liep eerst te stralen in het zwembad alwaar ze stralend afzwom en stralend haar A-diploma in ontvangst nam, toen straalde ze op het kerstfeest van school als een stralende Maria.

De andere ster straalde ook op het podium, met de triangel waar ze ongecontroleerd op sloeg hoog boven haar stralende hoofd zodat het niemand kon ontgaan dat zij een heel belangrijke rol vervulde.

Achterin was een grote ster het meest aan het stralen.

Dat was dat type dat het vroeger altijd zo merkwaardig vond dat mensen trots waren op hun kinderen. Pff, alsof zij daar zelf iets voor hadden gedaan.

Op de verjaardag van een vriend spreek ik even met zijn moeder. Die is pas verhuisd van het grote huis in een mooie stadswijk waar ze een groot deel van haar lange huwelijk woonde naar een luxe appartement in een belendend dorp.
Ze vertelt dat het goed gaat met haar en dat ze gelukkig is, voor het eerst weer, sinds de dood van haar man.
Ze zegt dat ze niet weet waar het precies door komt. Het nieuwe huis is warm en licht, dat helpt. En zij heeft driekwart van haar spullen weggedaan, dat vooral oude troep bleek, die op een rommelmarkt driehonderd euro opbracht.
Allemaal ballast was het, zegt ze. Daar ben ik nu vanaf. En als je opruimt, lijkt het net alsof je ook opruimt in je hoofd.

Het was een kort gesprek maar ik heb er nog wel over nagedacht. Dat ze misschien niet meer gelukkig was geworden als ze in dat oude huis was blijven wonen. Dat spullen die je lang bewaart ballast blijken te zijn. Maar vooral dat “doen” iets is wat kan helpen, en als die moeder van in de zeventig dat kan, dan kunnen veel meer mensen dat.

Bethlehem ligt toch in Spanje?

Nee, in Israel.

Maar ik ben er toch geweest?

Nee, je bent er nog nooit geweest.

Jawel, in Spanje.

In Spanje?

Ja, waar ik op al die bedden heb gelegen.

 

U is weg.
Alles is jij geworden.
Onze kinderen hebben geloof ik nog nooit ‘u’ gezegd.
Tegen niemand niet.
Ik schrik er een beetje van, al weet ik niet precies waarom, en al weet ik al helemaal niet of ik er iets aan moet gaan doen.

De straat waar wij in wonen is genoemd naar de blauwe vogel uit het sprookje van Mytyl en Tyltyl.
Zij hebben een buurmeisje dat ziek is – niemand kan haar beter maken.
De blauwe vogel kan haar redden, denken Mytyl en Tyltil.
Zij zoeken lang en overal maar ze kunnen de blauwe vogel nergens vinden.
Teleurgesteld keren zij naar huis terug.
Het buurmeisje is nog steeds ziek.
Mytyl en Tyltyl besluiten om hun eigen witte duif aan haar te geven. Op het moment dat ze met de witte duif bij het buurmeisje komen, verandert deze in een blauwe vogel. Het meisje wordt beter.

Het geluk is meestal daar waar je het niet zoekt. En vaak dichterbij dan je denkt.
In ons huis vond een vriendin het geluk achter de computer. De huwelijksvoltrekking was in een verbouwde hooiberg, het diner daarna was in een zaal die genoemd was naar de blauwe vogel uit het sprookje van Mytyl en Tyltyl.

Niemand is verzekerd van eeuwigdurend geluk.

Wij bevinden ons op de hobbelige weg naar twee huizen in twee straten die dicht bij elkaar liggen. De straten dragen namen van mannen van wie ik nog nooit heb gehoord.
De ene blijkt een onderwijzer en natuurbeschermer die samen met Jac P Thijsse de serie boeken schreef ‘Van vlinders, bloemen en vogels’. De andere was een wereldberoemde botanicus.

Het lijken me plekken waar de blauwe vogel zich thuisvoelt.

Vlieg met ons mee.

Een leuke test

Op een woensdag in september ging D dood.
D was een trouwe lezer van www.dewerkendemoeder.nl.
Daar was ik stiekem een beetje trots op.
Want D was helemaal geen werkende moeder.
Ook geen werkende vader.
Hij had geen kinderen en hij werkte ook niet.
D was ongeneeslijk ziek.
Een keer heeft hij gereageerd op een stukje.
Dat ging over ‘geluksprofessor’ Ruut Veenhoven die zei dat stellen zonder kinderen gelukkiger zijn dan stellen met kinderen.
D schreef:

Bij alle overwegingen of je nu wel of niet gelukkiger bent met kinderen, zou ook het geluk van het kind zelf meegenomen moeten worden. Ik moet er niet aan denken dat mijn ouders destijds kennis hadden genomen van het onderzoek van Veenhoven en besloten hadden om maar geen kinderen te nemen.

Hij wist dat hij niet meer beter kon worden, alleen nog maar zieker.
En toch was hij nog zo blij met het leven.
Dat was hij ook de laatste twee keer dat ik samen met een vriendin bij hem was in de zomer.
Het was heel gezellig.
En ik dronk te veel wijn.

Nu staat er een bord in zijn tuin.
Ik heb steeds zin om het omver te schoppen.
Wat te koop.
Niks te koop.