Op elf kilometer hoogte las ik vandaag in Eat Pray Love, het boek van de Amerikaanse schrijfster Elizabeth Gilbert, die een jaar doorbrengt in Italie, India en Indonesie waar ze achtereenvolgens plezier, toewijding en de balans tussen die twee zoekt.
Op elf kilometer hoogte was ik met haar in Italie.

Gilbert schrijft dat Amerikanen denken dat ze pas een pleziertje mogen hebben als ze het verdienen.
Dat zeggen alle advertenties ook: ‘Dit biertje is voor jou. Je verdient het’. En dus kopen ze een sixpack, drinken ‘m op, en voelen zich schuldig.

Italianen denken niet in termen van verdienen als het gaat om een verzetje, een uitje, iets leuks, een drankje, lekker eten.
Ze gunnen het zichzelf, en ze gunnen het anderen ook. Ze genieten ervan.

Vriendin l, vriendin m, dochter f en ik vormden de afgelopen week een heel goede combinatie met elkaar en met de zon en de zee en rotsen en sangria en el grifo en palmbomen en boeken en tijdschriften en een I-pod en vulkanen en winkels en sole a la meuniere en gamba’s al ajo en papas con mojo en sangria en met en torres en ron miel ’s avonds op het terras van onze bungalow met uitzicht op het zwembad.

We hebben ons niet afgevraagd of wel het verdienden, en we hebben ons al helemaal niet schuldig gevoeld, we hebben gewoon genoten, en we waren niet eens in Italie.

Doe het ook. Gun jezelf een pleziertje. Je knapt er enorm van op.

(De Italianen kennen l’arte d’arrangiarsi, de kunst om van niets iets te maken, ze maken van een paar dingen iets leuks, ze bouwen met een paar vrienden een feestje. ‘Iedereen met een talent voor plezier kan dit doen, niet alleen de rijken’, schrijft Gilbert. Je hoeft dus niet per se naar een Spaans eiland in de zon te vliegen, maar waarom zou je dat niet doen als het kan?)

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 242 user reviews.

Laat een reactie achter