We hebben de afgelopen week veel gedaan maar wat we waarschijnlijk het allermeest hebben gedaan is praten. Dat krijg je geloof ik als je vier vrouwen bij elkaar zet, vier ja, want onderschat ook onze jongste dochter niet op babbelgebied.
Met twee vriendinnen zonder kinderen gaat het dan al gauw over van alles maar zelden over opvoeding of iets wat daar op lijkt.
Als ik goed heb opgelet, was het een keer het onderwerp van gesprek.
Het ging over huilen.
Iets wat onze jongste dochter zelden deed in de zon.
Natuurlijk huilde ze wel eens, het is tenslotte een kind van drie.
Soms dreigde ze te gaan huilen. Bijvoorbeeld als in haar ogen een ramp gebeurde. Als ze ijs knoeide op haar mooie jurk, dat is absoluut niet leuk als je een prinsesje bent.
Dat je dan niet boos wordt, zei de ene vriendin. Er is niets aan de hand!
Ik word dan inderdaad niet boos, integendeel. Lief en aardig probeer ik haar gerust te stellen. Dat het echt niet zo erg is dat ze heeft geknoeid, dat het kan gebeuren, dat de jurk wel weer schoon wordt in de was.
Misschien is dat wel veel beter, constateerde de vriendin.
Dat weet ik niet, daar had ik nog nooit over nagedacht.
Ik doe maar wat.
En eigenlijk denk ik helemaal niet dat het iets met opvoeden te maken heeft wat ik doe.
Ik heb gewoon een hekel aan kindergehuil.
En dit is eenvoudigweg de beste methode om te voorkomen dat ze echt gaat huilen.

 

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 270 user reviews.

Laat een reactie achter