Er is nog een wereld te winnen, als het gaat om de acceptatie van werkende moeders, zo blijkt maar weer uit de reacties op het vorige bericht.
Maar ik wist het gisterochtend al, toen we op het punt stonden te vertrekken naar het kinderdagverblijf.
Ik word moeder, zei jongste dochter van 3. Dan kan ik een baby de fles geven.
Dat is leuk, zei ik.
En wat wil je verder nog worden?
Moeder.
Tja, zo schiet het niet op met de emancipatie, dacht ik, en zei: Maar ik ben toch ook nog wat anders. Maar omdat je ook te vroeg kunt beginnen met het bijbrengen van het emancipatoire gedachtengoed liet ik het daar verder maar bij.

Maar kennelijk was ze er toch over gaan nadenken.
Achterop de fiets zei ze ineens dat ze dokter ging worden.
O ja, waarom?
Dan kan ik oma beter maken.

Die smeltende moeder op die fiets, dat was ik.
En die smeltende moeder aan de telefoon, dat was de mijne (en die heeft een versleten rug).

Average Rating: 5 out of 5 based on 288 user reviews.

Laat een reactie achter