Onze oudste dochter is op de puinhopen van paars geboren.
Ja, daar ging het in die tijd veel over, over de puinhopen van paars. Dankzij het paarse kabinet zou er niets meer deugen van de gezondheidszorg, van het onderwijs, van alles eigenlijk.

Ik hoorde het allemaal aan vanaf een grote roze wolk, en zag helemaal niets van die paarse puinhopen. Ik werd alleen maar omringd door allerlei vormen van zorg waarvan ik me weleens afvroeg ik die ook nodig had: om de haverklap naar de verloskundige om de bloeddruk op te meten, om de haverklap uitnodigingen voor bijeenkomsten (in het ziekenhuis, bij borstvoedingsclubs), om de haverklap naar zwangerschapsgym (een pufles leek mij eerlijk gezegd wel genoeg).
Die niet aflatende zorg was er niet alleen tijdens de zwangerschap maar ook tijdens de bevalling en helemaal in de kraamperiode. Alles was roze, niets was paars.

Hadden wij geluk? Geluk dat er goede zorg beschikbaar was? Geluk dat alles allemaal goed ging omdat er geen complicaties waren, zelfs geen ingewikkeldheden?

Dat zou kunnen. Uit een onderzoek van TNO onder 1300 Nederlandse vrouwen blijkt dat een op de zes ontevreden is over de zorg tijdens de bevalling. Van de zwangeren die voor het eerst bevielen was zelfs een op de vier niet tevreden. Het medisch personeel was te gehaast, of niet empathisch. Vrouwen hebben soms jaren later nog last van hun slechte ervaringen.

Dat is allemaal heel erg vervelend.

Maar ik moet toch even denken aan al die vrouwen die bevallen onder veel, veel, veel slechtere omstandigheden dan wij, in landen waar nauwelijks sprake is van medische zorg.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 218 user reviews.

Laat een reactie achter