Dit stukje gaat over de baas van een vriend.
Of eigenlijk: zijn bazin.
Ze is geweldig, vindt hij. Ze heeft goede ideeen, ze is onvermoeibaar, zegt waar het op staat, levert kritiek als het nodig is. Vooral dat laatste wordt haar lang niet door iedereen in dank afgenomen. Ze krijgt bovendien niet genoeg waardering van de bazen boven haar en ze werkt veel te hard, vindt hij.
Zijn bazin is namelijk ook nog een werkende moeder van twee jonge kinderen. Af en toe brengt ze ze naar school of haalt ze ze op, maar haar man doet de meeste taken in en rond het huis. De vriend denkt dat haar man elke dag voor het eten zorgt. De work-life balance klopt net, zegt hij. Hij vraagt zich bezorgd af of ze dit allemaal wel vol gaat houden.

Ik knik begripvol, dat klinkt niet goed.

Ineens bedenk ik iets anders.

Als zij een man was geweest, zeg ik, dan had je je echt helemaal nooit zorgen gemaakt over zijn work-life balance en dan had je nooit gezegd dat zijn partner elke dag kookt en het meest voor de kinderen zorgt. Dan had je deze situatie volkomen normaal gevonden.

De vraag is vervolgens wat normaal is.
Dat iemand zo hard werkt.
Of dat zijn partner de ideale omstandigheden schept waardoor hij zo veel en zo hard kan werken.

Als het voor heel veel mensen normaal is en geen probleem, dan is het normaal en geen probleem. Ze kiezen er tenslotte zelf voor.

Eigenlijk heb ik meer te doen met de partner, dan met de m/v (veel vaker de m natuurlijk) die zo hard werkt.
Maar dat komt vast omdat ik er persoonlijk niet aan moet denken om degene te zijn die de ideale omstandigheden daarvoor schept.

Average Rating: 5 out of 5 based on 295 user reviews.

1 Reactie op “”

  1. Silvia Says:

    Vrees dat dit nog lang zo blijft…..

    Ik moet er ook niet aan denken om ful time te zorgen dat partner zijn uren op het werk kan draaien. Wil toch wel partime blijven werken.

    De andere kant is dat partner best een dag minder zou werken, maar de mogelijk niet krijgt van zijn baas…

Laat een reactie achter