Voor herfst- en winterhaters zijn de eerste dagen van de echte herfst het ergst.

Het regent en het stormt en het is grijs en je struikelt over de gevallen bladeren en je kunt je zomerkleding definitief opbergen en nooit nooit was het voorjaar verder weg dan nu.

En het allerergste is dan dat mensen met een irritant blij gemoed de verschrikkelijkste dingen gaan zeggen. Over gezellig met de gordijnen dicht, en gezellig met een joggingbroek op de bank, en gezellig met de kaarsjes aan en gezellig met een grote pot thee, met lekkere kou, en een nieuw gebreid vest.
Ik vind het allemaal niks, die gordijnen niet, die joggingbroek niet en die thee al helemaal niet, om over een kriebelig gebreid vest nog maar te zwijgen.

Laat mij maar ’s avonds fietsen naar het strand, wat drinken bij een strandpaviljoen, de zon in de zee zien zakken, pas opstaan als het licht is, een luchtig hempje aan, de zon zien.

Maar in plaats van de zon zag ik gisteren een collega met een nieuw onmogelijk dik wintervest.
Dat moest welhaast een complot zijn, want binnen in ons nieuwe gebouw lijkt het qua temperatuur nog wel een beetje zomer.
Wil je dat ik in een winterdepressie schiet of zo, bromde ik, bij het zien van dat dikke noordpoolvest.
Begon -ie een heel verhaal over stoere mannen in dikke wintervesten, die lange wandelingen maken door de knisperende sneeuw of in harde storm en dan bij het haardvuur goede gesprekken gaan voeren onder het genot van een goed glas wijn.

Ja, dat maakte het er allemaal niet beter op. Tot ik achter hem langs een collega zag schuiven in een overhemd met korte mouwen, en met een bril met glazen die nog waren verkleurd van het zonlicht dat er kennelijk even op had geschenen.

Ineens wist ik het.

De lente zit gewoon in je hoofd.

 

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 254 user reviews.

Laat een reactie achter