Jongste dochter van vier gaat bij een jongetje spelen.

Hij is heel grappig, zegt ze.
En hij vindt mij ook heel grappig.

Toen had er al een lichtje moeten gaan branden.

Is het dat jongetje met het zwarte haar, vraag ik.
Hij heeft geen zwart haar, zegt zij.
Juist donkerbruin, heel mooi donkerbruin haar.

Het lichtje brandt uiteindelijk pas als de juf mij vertelt dat hier sprake is van een Grote, Heftige Liefde. “Ze zitten de hele dag hand in hand. Ze willen elkaar niet loslaten.”

Zo onbezorgd zal het nooit meer zijn.

’s Avonds vertelt ze dat het jongetje zo superlief is.
Nog liever dan jij, zegt ze tegen mij.
Ze schrikt er zelf van: Is dat erg, mama?

Nee, schat, zeg ik, dat is niet erg, dat is helemaal niet erg.

(Ah wat kan ik goed loslaten, denk ik, want ik heb net die dag een artikel gelezen over ouders die hun kinderen zo moeilijk los kunnen laten – dat uit zich dan in het niet kunnen verdragen dat iemand anders van ze houdt en het niet kunnen vertragen dat hun kinderen van iemand anders houden, die ouders willen voor altijd op de eerste plaats staan bij hun kind en dat verklaart gedeeltelijk ook de strijd die zoveel schoonmoeders met hun schoondochters voeren, aldus dat artikel)

Overigens ben ik inmiddels even lief als Vigo.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 253 user reviews.

1 Reactie op “”

  1. Jose Says:

    Schoonmoeders met hun schoondochters….. Dacht ik het niet!

Laat een reactie achter