Bijna iedereen heeft wel een stokpaardje dat hij geregeld berijdt.
Dat van mij is een fiets.
Nu we de kredietcrisis hebben hoor je niemand meer over de klimaatcrisis.
Maar die lijkt mij toch wel een tikje erger.
De wereld gaat aan de verontreiniging ten onder.
En ik doe er hard aan mee.
Behalve dan dat ik nauwelijks auto rijd.
Zeker geen kleine stukjes.
En ik begrijp de mensen echt niet die dat wel doen.
Het zijn er veel.
En ik weet het wel: ze vinden zichzelf stoer.
En mij suf.
Met mijn fietstasjes.
Terwijl een auto een suf ding is.
Hij vervuilt het milieu.
En het straatbeeld.
Hij maakt mensen dik en lui.
Zo denk ik.
Veel anderen zien een auto als een statussymbool.
Ze voelen zich zekerder als ze met een grote auto aan komen rijden dan wanneer ze aan komen fietsen.
Toen ik pas ergens met de auto aankwam (ja ik rijd wel eens) waar mijn twee broers ook met de auto aankwamen, zei iemand dat het eigenlijk niet kon. Ik in zo’n auto, mijn broers in veel mooiere, nieuwere duurdere auto’s.
Het is echt gebeurd.
Ik was verbijsterd.
En deed er het zwijgen toe.

Vorige week had ik een zakelijke afspraak.
En stelde voor om in een establissement te praten, tussen onze vestigingen in. Vijf minuten fietsen voor mij, nog geen tien minuten fietsen voor mijn gesprekspartner.
Dat vond hij niet zo’n goed idee.
Hij kon er zijn auto niet kwijt.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 184 user reviews.

1 Reactie op “”

  1. Diana Says:

    Ongelooflijk (of is het: ongelovelijk? of ongelofelijk? Goed voornemen voor 2009: het Groene Boekje aanschaffen.) Dat je suf wordt gevonden met een fiets, terwijl je dan dus juist een bikkel bent. Want regen, wind en te-hard-in-de-stad-rijdende auto’s trotseert. En dat je dan wordt weggehoond als je zegt dat dat dan weer het voordeel is van een krediet-crisis: dat mensen hopelijk weer massaal op de fiets stappen. Mèt fietstassen. En voor de echte die-hards: zo’n plastic hoesje voor je zadel…

Laat een reactie achter