De taaloogst van vandaag:

Diarree? Wat is diarree?
Gesmolten poep.
De bijen zitten in een bijenkooi.
Deze bloem is gemaakt van krentpapier.

Op een dag als vandaag mag je je gelukkig prijzen
dat je niet Gert-Jan Verbeek bent,
of Feyenoord-supporter,
en niet bent getroffen door de griepepidemie,
dat je niet in de Gazastrook woont, dan mag je je zeer zeer zeer gelukkig prijzen,
of dat je niet een kind hebt dat daar vecht,
of dat je niet degene bent die daar vecht
en dat je niet het bevel geeft om te vechten
je mag je ook gelukkig prijzen als er iemand was die vroeg:
Ben je ok?

Een paar weken geleden hoorde ik voor het eerst iets over mindfulness.
Ik wist niet wat het was.
Dat had ik dan weer.
Het bleek en blijkt een nogal populaire stroming in de psychologie te zijn die er op neer komt dat je met het nu bezig moet zijn. Dus als je leuk van je kind aan het verliezen bent met memory moet je niet denken aan het eten dat je nog moet koken. En als je op je werk een belangrijk gesprek voert, moet je je niet ineens bezorgd gaan afvragen of je kinderen zich op dat moment wel vermaken op de naschoolse opvang. Zoiets.
Het leek me wel een goed principe, dat mindfulness.
Je krijgt nou ja, ik krijg dan de neiging om te denken dat ik dat ook moet gaan doen. Met het nu bezig zijn.
Ik speelde memory en dacht helemaal niet aan eten koken, ik dacht alleen maar aan opletten, misschien zou ik dan wel een keer winnen. Op het werk bedacht ik me dat ik me daar nog nooit had afgevraagd of de kinderen zich wel vermaken op de buitenschoolse opvang. Daar kan ik op dat moment toch niets aan doen.
Ik geloof het zelf bijna niet maar ik geloof toch echt dat ik al helemaal van de mindfulness ben.
Ik ga me vast voorbereiden op de volgende stroming.

voor Y en F

You make me smile with my heart

(sorry, ik heb vanavond een ander, nuchterder, minder sentimenteel en lyrisch, zelfs zinniger stukje geprobeerd maar deze woorden bleven zingen in mijn hoofd, er zijn geen andere gekomen)

De vraag van de week is:

Waarom dragen schaatsers geen polsbeschermers.
En geen helm.

De vraag van de week tik ik met een dikke pols waar eerst een ei op zat en nu een blauwe plek, het gaat best, dank u, en nee ik droeg geen polsbeschermers en ook geen helm en ja, ik heb wel polsbeschermers en ik heb zelfs een helm, en ik skate nooit zonder polsbeschermers, heel veel skaters skaten niet zonder polsbeschermers en ikzelf skate ook nooit zonder helm trouwens, als enige Nederlander misschien, maar dat komt omdat er een keer op honderd meter afstand of zoiets een mede-skater op haar hoofd viel en die val niet overleefde, toen dacht ik de volgende dag: ik vind skaten niet meer zo leuk, misschien maakt een helm het weer leuk, en zo was het, en dat was in de VS waar skaten met een helm normaler is dan skaten zonder helm – ja beste lezers, er is een tijd geweest dat ik bijna elke dag ging skaten in Central Park – those were the days – in de VS is fietsen met een helm trouwens ook heel gewoon, in veel staten is een helm zelfs verplicht, ook voor kinderen die achterop zitten, onze kinderen hebben trouwens ook een fietshelm.

Maar die dragen ze niet op het ijs.
Ook geen polsbeschermers.
Waarmee we weer terug zijn bij de vraag van de week.

Vlakbij huis kwam ik een buurman tegen. Hij vroeg hoe het met me ging en ik zei dat het allemaal super was maar dat er wel een raar, blij gevoel was, alsof ik niet op straat liep maar door de lucht zweefde.
“Ik weet het!”, riep hij. ,,Je zit gewoon nog op een roze wolk!”
Ja, toen wist ik het ook. Ik zat gewoon nog op een roze wolk.
Als ik de foto’s nog wel eens bekijk dan weet ik het ook weer, de eerste week of de eerste twee weken na de geboorte van onze dochters, dat waren de weken van mijn leven. Wat een wonderbaarlijk gelukkig bijzonder gevoel is het om je kind voor het eerst te zien, te voelen, te ruiken, te horen, vast te houden, te knuffelen en uren-, uren- urenlang te bekijken.
De week van je leven.
Er is zoveel van je leven.
De dag van je leven, de kans van je leven, de fout van je leven, de schrik van je leven, de reis van je leven, de liefde van je leven.
De dag van je leven, wat zou dat zijn? Je bent geneigd te denken aan een bijzondere dag, de dag dat je ging trouwen, een baan kreeg, voor het eerst in een bijzondere stad was, besefte dat je verliefd was. Maar misschien was het wel een heel gewone dag – een dag waarop je niets bijzonders deed maar uitermate gelukkig was met iedereen en alles om je heen en met jezelf bovendien.
De week van mijn leven heb ik gehad, dat weet ik, twee keer zelfs, geluksvogel die ik ben.
En wat de rest betreft, ik zou het niet weten, of niet meer weten.
En eigenlijk is dat wel zo prettig.
Wat er nog niet is geweest, kan altijd nog komen.

Een tijdje geleden vertelde een vrouw die net met pensioen was dat iedereen maar verwachtte dat het zo leuk was, haar nieuwe leuke leven met een leuke zee aan leuke vrije tijd om leuke dingen te doen.
Alles moest leuk zijn wat ze deed, doet en zou gaan doen. Iets met leuke hobby’s, leuke mensen, leuke uitjes, leuke weekendjes weg, leuke vakanties, leuk uitslapen, leuk bij iedereen op bezoek, leuk uitgebreid koken.
Heel vermoeiend vond zij dat.

Wij lijden aan leukheid – ik ook, hoor.
Ga je nog iets leuks doen?
Was het leuk?
Best leuk.
Leuk, wat is het eigenlijk.
Het is een woord dat tot voor kort niet werd gezegd in de zogenaamde betere kringen.
Net als ijskast. Of koelkast – een van de twee, ik ben het even kwijt.

Als alles leuk moet zijn is niets meer leuk.

De mevrouw die net met pensioen was vertelde dat ze vrijwilligerswerk wilde gaan doen. Iets met bejaarden of gehandicapten. Dat leek haar zinvoller.

Hier volgt een waarschuwing.
Ga nooit achter mij staan.
Ik sta altijd in de verkeerde rij.

En nu ben ik erger dan de mensen die ik vroeger zo erg vond omdat ze hun kinderen zo geweldig vonden.
Onze kinderen zijn namelijk de aller-allerliefste kinderen van de hele wereld. En de aller-allerleukste.
En die van u natuurlijk ook.
Misschien is dat het wat goed opvoeden moeilijk kan maken.

“Door het economische noodweer gaan we vermoedelijk ook het kleine, alledaagse geluk herwaarderen.”

Aldus hoogleraar maatschappelijke bestuurskunde Van den Brink, verbonden aan de Universiteit van Tilburg, zaterdag in een interview in Trouw.

Sorry hoor meneer, maar ik vind alledaags geluk helemaal niet klein.