Ja, ik ben dus een Ailurofoob.
En mijn twee dochters zijn het ook.
Ik wist het ook niet, hoor, maar een collega vertelde me het leuke nieuws.
We verkeren in goed gezelschap, want Hitler was het, en Mussolini en Julius Caesar, en Napoleon.
Maar handig is het niet, het is zelfs heel onhandig, het is zelfs heel erg superonhandig, vooral als je net bent verhuisd naar een wijk die in makelaarstaal kind- en diervriendelijk zal heten.
Ja, dat gaat bij ons dus niet samen.
Opmerkelijk of juist niet, daar ben ik nog niet uit, is dan wel weer dat de jongste dochter, de kampioen ailurofoob des huizes, al een paar keer de volgende moeilijke vraag heeft gesteld:
Waarom zijn er eigenlijk mensen?
Met alleen dieren was het toch ook goed?

(U hoeft het niet op te zoeken hoor, ik wil best vertellen dat een ailurofoob bang is voor katten. Maar nu niet heel erg verbaasd vragen waarom, he, ik vraag u ook niet waarom u bang bent voor spinnen of muizen of voor de tandarts of waarom u last heeft van hoogtevrees)