Het archief van februari 2009

donderdag, februari 26th, 2009

Ja, ik ben dus een Ailurofoob.
En mijn twee dochters zijn het ook.
Ik wist het ook niet, hoor, maar een collega vertelde me het leuke nieuws.
We verkeren in goed gezelschap, want Hitler was het, en Mussolini en Julius Caesar, en Napoleon.
Maar handig is het niet, het is zelfs heel onhandig, het is zelfs heel erg superonhandig, vooral als je net bent verhuisd naar een wijk die in makelaarstaal kind- en diervriendelijk zal heten.
Ja, dat gaat bij ons dus niet samen.
Opmerkelijk of juist niet, daar ben ik nog niet uit, is dan wel weer dat de jongste dochter, de kampioen ailurofoob des huizes, al een paar keer de volgende moeilijke vraag heeft gesteld:
Waarom zijn er eigenlijk mensen?
Met alleen dieren was het toch ook goed?

(U hoeft het niet op te zoeken hoor, ik wil best vertellen dat een ailurofoob bang is voor katten. Maar nu niet heel erg verbaasd vragen waarom, he, ik vraag u ook niet waarom u bang bent voor spinnen of muizen of voor de tandarts of waarom u last heeft van hoogtevrees)

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 199 user reviews.

donderdag, februari 26th, 2009

Las pas ergens een verhaal over hoe moeilijk het is als je pubers hebt.
Dat ging ongeveer zo.
Als de kinderen klein zijn dan heb je het druk want je moet ze voeden en optillen en ze houden je uit je slaap.
Dan denk je: als ze naar school zijn dan krijg ik het rustiger.
Maar nee hoor, want ze moeten gebracht en gehaald en naar allerlei sportclubs en andere activiteiten.
Dan denk je: als ze naar de middelbare school zijn dan krijg ik het rustiger.
Maar nee hoor, dan zijn ze pubers en dan hebben ze je juist heel erg nodig.
En dan denk je: wat was het makkelijk toen ze kleiner waren.

Is er eigenlijk wel een fase geweest dat die mensen ervan genoten dat ze kinderen hadden, vroeg ik me af.
En ik geloof het trouwens ook niet, dat het steeds maar weer drukker wordt.
Hoe kan het ooit drukker zijn dan in de tijd dat je een baby hebt, die je ’s nachts uit je slaap houdt, die niet zelf kan lopen, kan praten, kan eten, die zichzelf niet kan aankleden, voor wie je hele auto’s vol moet laden als je even ergens naar toe gaat.
Maar misschien praat ik over tien jaar ook wel zo.
Ik hoop het niet.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 165 user reviews.

dinsdag, februari 24th, 2009

Wat moet het benauwend zijn geweest om in de jaren vijftig te leven. Aardappelen te schillen en servetten te vouwen in de schijnmooie wereld van een Amerikaanse suburb. Eruit willen stappen, dromen van een vrij leven in Parijs, en dan toch niet gaan, het grote geluk nastreven en uiteindelijk al het geluk kwijtraken.
Dat is het verhaal van Revolutionary Road, een prachtig boek, mooi verfilmd. Het laat een wat beklemmend gevoel na, over toen -de 21ste eeuw met al zijn kansen en vrijheden is zo gek nog niet. En over dromen, die mooi kunnen zijn, en die je moet hebben, maar die geen doel op zichzelf moeten zijn. Want de werkelijkheid, dat is toch waar je het over het algemeen mee moet doen.

We live in a beautiful world (yeah we do yeah we do)
Oh all that I know there’s nothing here to run from
Cause yeah everybody here got somebody to lean on

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 270 user reviews.

maandag, februari 23rd, 2009

Op een werkgerelateerde bijeenkomst vroeg ik aan iemand of ik haar morgen kon bellen over een kwestie.
Dat wordt dan morgenavond, zei ze.
Of ik haar overdag niet kon bereiken, vroeg ik.
Nee, dat kan niet, zei ze. Ik werk overdag, ik sta niet achter het aanrecht.
Tja, daar had ik nou nog nooit bij stilgestaan, dat je alleen overdag bereikbaar bent als je de hele dag achter het aanrecht staat. Dan sta je natuurlijk ook maar de hele tijd te wachten op telefoon.

(Vrouwen zijn soms zooo erg)
(Ja ik weet het, u hoeft het mij niet te vertellen, ik ben zelf ook een vrouw)
(En ik ben soms ook echt erg)

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 217 user reviews.

zondag, februari 22nd, 2009

Mama, als jij alleen thuis bent, praat je dan hardop tegen jezelf of ben je gewoon stil?
Dan ben ik gewoon stil.

En toen viel ik ook even stil – vier jaar oud, en zo veel inlevingsvermogen.
Raak het niet kwijt, schat, raak het niet kwijt –

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 213 user reviews.

zaterdag, februari 21st, 2009

Tegen de vriendin die mee was naar het vakantiehuisje vertelde ik dat het me van mezelf tegenvalt dat ik zo weinig voor mezelf kook. Op de dagen dat ik alleen ben grijp ik al gauw naar iets kantenklaars of naar allerlei liflafjes die ik nu eenmaal lekker vind.
Dat geeft toch niet, zei ze.
Je hoeft toch niet elke dag te koken?

Ze heeft gelijk.
Er zijn zoveel dingen die zogenaamd moeten.
Maar waarvoor eigenlijk.
En waarom.
En van wie.

En nu ga ik boodschappen doen.
Ik ga vanavond lekker voor mezelf koken.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 287 user reviews.

vrijdag, februari 20th, 2009

Het fijne kortevakantiegevoel was snel verdwenen toen er bij thuiskomst drie brieven van de bank op de mat lagen.
Opnieuw had ik een boete van twintig euro aan mijn broek omdat de hypotheekrente niet geincasseerd kon worden.
Dat was vorige maand ook al gebeurd.
Ik had gebeld naar het 0800 nummer van de verweggiestanbank.
Tja, de vriendelijke meneer van het 0800 nummer wist het ook allemaal niet.
Ik dacht: ik ga meteen maar weer bellen.
Deze vriendelijke meneer wist het ook allemaal niet.
Toen vroeg ik van welk nummer het geld eigenlijk werd afgeschreven.
Dat mocht hij niet zeggen.
Ik mocht het wel zeggen.
In zijn nummer ontbrak een 1.
Om een lang verhaal zo kort mogelijk te maken:
we hebben nog een paar keer heen en weer gebeld
geld dat op mijn rekening moest worden gestort is ook naar een nummer zonder 1 gestort
dat nummer bestaat niet
maar het was de bank niet opgevallen dat het geld weer was teruggestort
dus ik heb dat geld nog helemaal niet
dat is veel meer geld dan de hypotheekrente waarover ik een boete moet betalen
het kan wel een maand duren voordat is uitgezocht of de bank een fout heeft gemaakt of ik
want mijn dossier zit al in het archief
misschien gebeurt het wel niet zo heel vaak dat iemand een fout maakt bij het doorgeven van zijn rekeningnummer zei ik voorzichtig
maar het maakte allemaal niet zo veel uit wat ik zei
vooralsnog moet ik de boete maar wel betalen
zegt de bank
of ze er in elk geval voor kunnen zorgen dat het bedrag de volgende maand wel van de juiste rekening kan worden afgeschreven vroeg ik
nee dat kan allemaal niet
toen ik voor de derde keer belde kreeg ik een andere meneer aan de telefoon
ik vroeg naar de vriendelijke meneer die mijn zaak behandelde
moest ik eerst aan die andere meneer uitleggen wat er aan de hand was
daar had ik geen zin in
het had volgens mij ook geen zin
toen hij voor de derde keer vroeg
hebt u even een momentje
toen zei ik
wat denkt u zelf
en toen ben ik me toch een partij gaan schelden op die stomme bank waarbij zoveel mis gaat met dat stomme callcenter waarbij je het gevoel hebt dat je naar verweggiestan belt en dat ik al zoveel jaar op tijd mijn hypotheek betaal en dat het belachelijk hoge boetes zijn die ze rekenen en dat ze mij juist moeten betalen omdat mijn geld gewoon niet op mijn rekening is gestort en dat het belachelijk is dat niemand dat bij die bank heeft gemerkt en dat die jongen aan de telefoon er ook niks aan kon doen en dat ik hoopte dat het gesprek werd opgenomen zodat zijn bazen die alles bij elkaar
graaien wilde ik zeggen maar dat zei ik niet ik zei
laat maar
dat vind ik nou jammer zei de bankjongen aan de andere kant van de lijn
en toen hebben we elkaar een heel prettig weekeinde gewenst.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 176 user reviews.

donderdag, februari 19th, 2009

Er kwam een theedoek aan te pas.
Een mes.
Brute kracht alleen hielp niet.
Daarvoor niet.
Daarna niet.
Uiteindelijk bood een nog niet opgehangen haakje voor handdoeken in de wc uitkomst.
De jampot was open.
Later die dag bleef de schuifpui dicht.
Dat krijg je allemaal in een vrouwenhuis.
En in een vrouwenvakantiehuis.
Daar bleef vanmiddag de onhandige kurkentrekker in de kurk steken.
Vier vrouwenarmen waren niet voldoende de fles open te krijgen.
UItgeput waren we bijna zo ver om naar de overkant te lopen, naar een huisje waar vast wel een sterke man te vinden was.
En toen lukte het toch op pure vereende vrouwenkracht.
Jongens zijn sterker, concludeerde jongste dochter van vier nuchter.
Daarom moeten meisjes wel slimmer zijn.
Daar waren wij het heel erg mee eens.
Wel jammer dat we niet zo slim waren geweest om een fles wijn met schroefdop te kopen.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 249 user reviews.

dinsdag, februari 17th, 2009

In nood leer je je vrienden kennen.
En jezelf.

Iedereen kiest vermoedelijk zijn eigen reddingsboei.
Op de mijne staat met grote letters het woord relativeren geschreven.
Want er zijn altijd ergere dingen.
Veel ergere dingen.
En er zijn altijd zegeningen te tellen.
Veel zegeningen.

Relativeren maakt je bestand tegen grote gebeurtenissen en kleine ergernissen. Mij hoor je niet klagen als het hard regent.

Als je leven verandert, verander je zelf ook.

Ineens vraag ik me af wat er van mij geworden is, na al dat gehang aan die reddingsboei van het relativeringsvermogen.
Een kennis die werkt bij een kleine financiele instelling moest bijna huilen om een werkgerelateerde kwestie.
Ik vond het grote aanstellerij.
En dacht stiekem: ik zit toch ook niet te huilen.

Relativering leidt misschien ook tot zelfmedelijden.
Of misschien lijd ik behalve aan relativering ook aan zelfmedelijden.

Het is te hopen dat ik binnenkort eens moet huilen om een werkgerelateerd akkefietje.
Of om iets anders onbelangrijks.
Het zal me leren.

En dan zal alles weer gewoon zijn.
Of bijna gewoon.
Ook al is niets meer wat het was.
Dat wordt vanzelf immers ook weer gewoon.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 205 user reviews.

maandag, februari 16th, 2009

De afgelopen weken ergens gelezen, al weet ik niet precies meer waar –

Kinderen zijn nooit expres lastig

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 248 user reviews.