U denkt misschien dat ik weer internet heb.

Mooi niet.

Het kastje was kapot. Er zou een nieuw kastje worden bezorgd. Op donderdag lag er een briefje in de bus dat er iemand van TNT Post aan de deur was geweest met het kastje. Maar er was niemand thuis. De volgende dag zou er weer iemand komen met het kastje. Tussen 9 en 5. Een specifieke tijdsindicatie kon er niet worden gegeven, stond op het briefje. Op vrijdag lag er een briefje in de bus dat er iemand van TNT Post aan de deur was geweest met het kastje. Maar er was niemand thuis. De eerstvolgende werkdag kon het kastje worden opgehaald bij het postkantoor. Na 13 uur. De eerstvolgende werkdag was maandag. Dat was vandaag. Ik kwam om kwart voor zes bij het postkantoor. Dat was dicht. Ik heb nog gezwaaid naar een mevrouw van het postkantoor die niet naar de deur wilde komen maar toch kwam. Maar ze kon nergens meer bij. Dus ik heb nog geen kastje. En nog geen internet.

Maar dat geheel terzijde.

Het punt is natuurlijk dat het volstrekt niet meer van deze tijd is dat er iemand van TNT Post aan de deur komt om iets te bezorgen. En dat dat tussen negen en vijf gebeurt, zonder specifieke tijdsindicatie. En de volgende dag weer. En dat je dan pas na het weekeinde terecht kunt op het postkantoor dat ook nog eens om half zes sluit.

Alsof er de hele dag maar iemand thuis is die braaf zit te wachten op het kastje.

Ik had zelf natuurlijk slimmer moeten zijn en het kastje op mijn werk moeten laten bezorgen. Als dat tenminste kan.

Ingewikkeld, he, dat we nu grote mensen zijn, zei de vriendin met wie ik een uur of wat aan de telefoon had gezeten.

Ja, dat vond ik nou ook. Ineens waren we grote mensen in een ingewikkelde wereld.

Maar later vond ik het ineens allemaal wel weer meevallen.

Ingewikkeld was het soms immers ook toen we 13 waren. En 18. En 27. En wat vonden we onszelf toen ook al groot.

Met een opvallende advertentie op de voorpagina van de krant adverteert ‘mijn’ provider dat je geen dag zonder internet zit als je overstapt.

Ik ben verhuisd, en zit al dagen zonder internet.

Botvier uw frustraties maar op mij, hoor, zei de zoveelste medewerker van de helpdesk die ik gisteravond voor de zoveelste keer belde. Mobiel, want de vaste telefoonlijn werkt evenmin. Dat was een goeie van het meisje, want de behoefte aan een boze scheldpartij was meteen verdwenen.

Draadloos internet verhuizen is niet het enige dat niet vlekkeloos verloopt en verliep bij de verbouwing en verhuizing. Er gaat zoveel fout bij zoveel bedrijven dat ik heb bedacht dat er bij ons bedrijf wonderlijk veel goed gaat.

Ondertussen valt er best te leven zonder internet, zonder vaste telefoon, en zonder televisie. Minor problems. Mij hoor je niet klagen.