Onze nieuwe collega werkte voorheen bij een gemeente.
Na een maand of wat vraag ik of het heel anders is, werken bij een gemeente.
Het is hier informeler, zegt ze.
En daar kun je gewoon zes weken met iets bezig zijn zonder dat iemand zich afvraagt wat je doet en of het allemaal opschiet.

De moppen zijn verdwenen, maar de ambtenaren zijn gewoon gebleven.

Waarom worden theedrinkers hier gediscrimineerd?
Ik dacht dat ik haar niet goed verstond en vroeg wat zij vroeg.
Waarom worden theedrinkers hier gediscrimineerd?
Ze vroeg het echt.
Dat weet ik wel, zei ik.
Maar ik weet niet of jij het wilt weten.
Ik wil het weten, zei ze.
Dan moest ze het zelf maar weten -
Er zijn hier alleen maar mannen, zei ik.
Ze keek me aan alsof ik iets gek had gezegd, dat er alleen maar enge mannen waren, of zo.
Maar dat had ik niet gezegd.
Ze begreep me niet.
Dat begreep ik wel.
Mannen drinken geen thee, zei ik.
In Engeland wel, zei ze.
Hier niet, zei ik.
Heeft er wel eens een man tegen je gezegd dat hij een kopje thee bij je komt drinken?
Zitten mannen hier met een grote theepot naast zich op de bank?
Wachten mannen met thee op hun kinderen die uit school komen?
Gaan mannen met elkaar thee drinken?
Thee drinken is een vrouwending.
Ze zei dat ze op zoek ging naar haar collega’s en stiefelde weg.
Daar verdween ze in de zee van grijzemannenpakken. Met haar thee.
Ik dronk mijn koffie op.
Theedrinkersdiscriminatie -het moet niet gekker worden.

Mijn Senseoapparaat heeft geen kans van drie op een miljoen om in stukken te breken.
Wat een geluk dat het serienummer niet staat in het rijtje van risicoserienummers.
Anders had ik het apparaat moeten opsturen. Dan hadden ze er een nieuwe boiler in gezet. En dan had ik het apparaat een paar weken later weer teruggekregen.
Dat had ik natuurlijk nooit gedaan.
In een reclameblaadje staan Senseo-apparaten voor 47 euro.

Ik word nooit rijk.
Maar daar kan ik best mee leven.

Bergbeklimmen.
Vleermuizen.
Kleiner worden.

Dat zou best een mooi rijtje zijn van dingen waar je een hekel aan hebt.
Maar dat is mijn rijtje niet.
Mijn rijtje is:

Wachten.
Poezen.
Ouder worden.

Uitgerekend drie dingen waar je geen dag aan ontkomt.
Heb ik weer.

The New York Times calls Twitter “one of the fastest-growing phenomena on the Internet.” TIME Magazine says, “Twitter is on its way to becoming the next killer app,” and Newsweek noted that “Suddenly, it seems as though all the world’s a-twitter.”

Geheel tegen mijn gewoonte in was ik er deze keer vroeg bij, begin 2007 dus. Als kersverse twitteraar plaatste ik mijn eerste tweet, zoals dat nu eenmaal heet. Het is de bedoeling dat je met een tweet zegt wat je doet. Nou, ik dronk koffie. Lange tijd bleef deze tweet ook de laatste. Van nut en noodzaak van het twitteren raakte ik maar niet overtuigd. En er zou ook op de hele wereld wel niemand zijn geweest die wilde dat ik koffie aan het drinken was.

Maar nu de halve wereld aan het twitteren is (de afgelopen maand is het aantal twitteraars verdubbeld) zal dewerkendemoeder voor de verandering maar eens een keer niet achterblijven. Of het leuk wordt weet ik niet, en of u wilt weten wat ik doe (meestal zit ik met het macbook op schoot) of hoe mijn ontbijt eruitziet, dat betwijfel ik. Maar wie weet wat het gaat worden.

Huizen zonder tuin waren het, met of zonder balkon of met een plaatsje.
En een woning met een omheinde tuin.
Allemaal plekken waar je in je blootje rondjes kon rennen zonder dat iemand je zag.

Misschien had ik dat wel elke dag moeten doen, de afgelopen ruim twintig jaar.
Nu kan het niet meer.

Het is zien en gezien worden in mijn nieuwe huis.
Waar je ook kijkt zie je buren.
De buren aan de ene kant zijn constant bezig in de tuin.
Lezend op een bankje vraag ik me bezorgd af of ik ook niet constant bezig moet zijn in de tuin.
Van gekkigheid ga ik het gras maaien.

Aan de voorkant spelen moeders constant met hun kinderen.
Zij gooien ballen over, helpen met rolschaatsen.
Als mijn kinderen buiten spelen lig ik op de bank met een boek.
Met een beetje pech val ik in slaap.

De buurman aan de andere kant belt met zijn nieuwe (?) Engelse (?) vriendin.
De lucht is hier zo blauw.
Een paar dagen later is er iemand met wie hij Engels praat.
Hij vertelt haar hoe hij zich voelt.
En mij.

Ineens weet ik het.
Ik woon op een camping.

Geachte mevrouw X,

Hierbij ontvangt u een acceptgiro van E 16,90. Graag leggen wij aan u uit waar dit bedrag over gaat.

Omschrijving Periode
Afhandeling nota’s d.d. 03-04-2009
ZBZ 03042009.003572

Wij vragen u het totaalbedrag te voldoen voor 19 april 2009.
Hebt u nog vragen?
Neem dan contact met ons op.

Geachte instantie,

Hartelijk dank voor uw duidelijke uitleg.
Ik heb geen vragen.

Met vriendelijke groet,

mevrouw X

Hier zou een stukje moeten staan over de heerlijke terrasdag die het vandaag was.
Maar toen wij het terras opliepen regende het.
Dus zaten we binnen.
Als we buiten hadden gezeten, had ik misschien niet gezien wat ik nu zag.
Er stond een knappe man aan de bar.
Zo’n zeldzame naar wie je wilt sms’en: He, knappe man aan de bar.
Maar dat doe je natuurlijk niet.
Stel je voor dat je het wel zou doen.
En dat die knappe man ineens naar je toe zou lopen.
En naast je kwam zitten.
Afijn.
Wij dronken bier en aten garnalenkroketjes.
Het was best leuk.

Opmerkelijk veel vrouwen zoeken werk of meer werk, melden diverse kranten, vooral als hun man ontslagen dreigt te worden. Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek raakten het afgelopen jaar 19.000 mannen werkloos en zijn er 26.000 vrouwen meer aan het werk gegaan.
Ik dacht even, hoe kan dat dan, er verdwijnen overal toch banen, maar volgens het CBS zoeken vrouwen juist werk in ‘crisisbestendige sectoren’ zoals het onderwijs en de zorg.
Ondertussen is het natuurlijk wel knap dat de recessie kan wat werkgroepen, taskforces, emancipatienota’s, ministers, staatssecretarissen en Helenen Mezen nauwelijks voor elkaar kregen.
Dat zou betekenen dat economische noodzaak (geld dus) de belangrijkste drijfveer is voor vrouwen om (meer uren) aan het werk te gaan.

De dochter van een kennis heeft een ingewikkeld muzieklesschema.
Vandaag volgt zij een bijzondere workshop.
Ze heeft tegen hem gezegd hoe laat hij thuis moet zijn en waar ze dan wanneer naar toe moeten.
Opgewekt doet hij wat ze hem heeft gevraagd.
Tja, zegt hij vrolijk, voor je dochter doe je dingen die je voor een vrouw nooit zou doen.