Het is zo gek – ik beschouw mezelf als een strenge moeder met vaste regels:  aan tafel blijven zitten tot je bord leeg is, wat binnen is blijft binnen, wat buiten is blijft buiten, je kamer opruimen, de tafel opruimen, ‘s ochtends je pyjama netjes op je bed leggen, niet zeuren – en drastische maatregelen: als er nog wat op de grond ligt, dan gooi ik het weg, huil je? ga maar naar boven – en soms met chantage: als je vandaag niet huilt, krijg je morgen een ijsje.

En nu het gekke – mijn vriendinnen die mij en de kinderen of een van de kinderen vaker meemaken, ook op vakanties, die vinden mij he-le-maal niet streng, die zeggen: je wordt nooit boos, je blijft altijd kalm, als ik denk: nou, nu is het echt wel genoeg, dan blijf jij nog aardig en dan geef je er een positieve draai aan.

Raar, dat je dat zelf dan helemaal niet zo ziet.

Over boeken gesproken – nu hoorde ik weer het verhaal dat scholieren nog steeds alleen maar zware kost voor hun lijst mogen lezen en dus niet de boeken van Saskia Noort bijvoorbeeld.  Ik ken de boeken van Saskia Noort verder niet (heb er ooit eentje gelezen, maar ze zijn mij uiteraard te populair) maar volgens mij zijn het helemaal geen slechte boeken, waarom worden ze anders zo goed verkocht?

Maar ja, het is dan weer geen literatuur. En wie bepaalt wat literatuur is? Ik denk altijd: een stelletje oude mannen.

Laat die leerlingen toch lezen wat ze willen, een boek is een boek, en boeken die officieel geen literatuur zijn kunnen je meer raken of zeggen dan boeken vol eindeloze beschrijvingen en hoogdravende zinnen en vage lagen. Een boek is ook goed als je het in een ruk uitleest, en wie zegt dan dat er niet iets van blijft hangen, dat er niet iets in staat waar je over nadenkt?

De leerlingen een beetje liefde voor het lezen bijbrengen, dat lijkt me nou een mooie taak voor al die leraren Nederlands.

Wees gerust, ik ben hartstikke mainstream, hoor, maar dat had u natuurlijk allang begrepen. In een ding wijk ik echter een beetje af van de grote groep en dat is dat ik bij voorkeur niet de boeken lees die iedereen leest. De Vliegeraar ken ik niet, Harry Potter evenmin, de Da Vinci Code heb ik ook overgeslagen.

Ja, het is typisch.

Maar wel logisch dus, dat ik de boeken van Kluun ook niet las toen iedereen ze las. Omdat iedereen ze las, maar in dit geval ook omdat ik een beetje wegliep voor het thema. Ik was ook moeder van een baby, of van een kind van 1, en het verhaal van een medemoeder die zo jong ziek wordt en doodgaat, dat kon ik op dat moment niet echt handelen geloof ik.

En toen lag daar vorige week Komt een vrouw…voor tien euro. Gekocht, gelezen, gesnikt.

En nu zou ik wel willen weten wat anderen van het boek vonden. Maar ja, met die vraag kun je natuurlijk bij niemand meer aan komen.

Er zijn van die dingen die je hoort of ziet of ontdekt die een kleine schok teweeg brengen en die daarom lang blijven hangen.

Nou, zoiets had ik deze week dus.

Toen ik erachter kwam dat lineaal fout is.

Het is liniaal geworden.

Onbegrijpelijk. Het is toch ook lineair? Wie verzint dit?

Ik ben er nog steeds niet helemaal overheen en vind het nog steeds niet kunnen. Maar ik geloof niet dat ik iets over deze kwestie heb te zeggen.

Accommoderen, dat is maar het beste. Dus zeg ik nu een paar keer per dag in mijn hoofd linieieieijaal.

Doe wat je doet

Een man werd eens gevraagd
hoe hij ondanks
zijn vele bezigheden
zo ingekeerd kon zijn.
Hij antwoordde:
‘Als ik sta dan sta ik;
als ik ga dan ga ik;
als ik zit dan zit ik;
als ik eet dan eet ik;
als ik spreek dan spreek ik …’

Degenen die de vraag stelden,
zeiden:
‘Dat doe wij toch ook?
Maar wat doet u nog meer?’
Hij antwoordde wederom:
‘Als ik sta dan sta ik;
als ik ga dan ga ik;
als ik zit dan zit ik;
als ik eet dan eet ik;
als ik spreek dan spreek ik …’

Weer zeiden de mensen:
‘Dat doen wij toch ook?’
Maar hij zei tot hen:
‘Nee, als je zit, dan sta je al;
als je staat, dan loop je al;
als je loopt, dan ben je er al;
als je eet, dan ben je al klaar.’

Een Zen-monnik

Pas geleden nog maar zat ik te verkondigen dat ik het echt nooit at.

Maar vanavond was het weer eens zo ver. Op het strand schrokte ik een patat met naar binnen, wauw wat lekker, vooral de mayo, die echte mayo. Toen nog een kroket, alsof ik deze week nul keer in plaats van 267 keer had gezegd dat ik zo dik aan het worden ben.

Op de terugweg gaf jongste dochter over in de auto.

En ik loop al de hele avond te snaaien.

Gek dat ik nergens heb gelezen of gehoord dat patat met met kroket tegenwoordig tot de categorie licht verteerbaar voedsel behoort.

Groep 3 was bezig met de afronding van een museumproject. Deze middag was er in de klas een grote tentoonstelling van verzamelingen. Vanaf drie uur konden alle papa’s en mama’s en opa’s en oma’s komen kijken, zo meldden de adviesjes op de ramen van het klaslokaal.

De verzameling van onze dochter stelt niet zoveel voor. Ze spaart witte clips van broodzakjes en heeft sinds haar verjaardag iets van wat je het begin van een Petshopverzameling zou kunnen noemen. Daarmee kreeg ze haar lila kleedje niet vol. Neem de magneetjes mee, zei ik.

De magneetjes zijn een verzameling van haar vader en haar moeder, die ze in steden, staten en nationale parken van de US of A kochten. Ze hingen op de gezamenlijke koelkast in de gezamenlijke keuken en werden tijdens de verhuizing weemoedig in een plastic zakje gestopt.

Mijn dochter was er reuzeblij mee, met dat zakje.

Toen ik om vijf voor drie naar school fietste bedacht ik pas dat ik een van de magneten eruit had moeten halen. Die zou toch niet pontificaal op haar lila kleedje liggen? Ik sloot aan in de rij en zag op de volle tafel, waar ze glunderend van oor tot oor achter zat, Bill Clinton in een leren tuigje met een halsband om, voortgetrokken door zijn dominante Hillary in een spannend zwart outfitje.

Mijn trotse dochter keek erg verbaasd toen ik het magneetje van de tafel griste en in mijn jaszak stopte.

De fiets van de jongste stond bij mij en die kwamen ze halen.

Op de drempel van mijn huis zag ik ze wegfietsen, de lange straat uit. Mijn dochters keken niet achterom, waarom zouden ze ook, ze keken blij vooruit naar een leuke middag, eerst fietsen, dan kwam er een vriendje.

Ik keek ze na, tot ze niet meer te zien waren – drie leden van mijn ex-gezin, formerly known as a happy family.

Met een voet stond ik buiten waar ze net nog waren.

De andere voet was al binnen. In mijn nieuwe huis, waar de meisjes óók wonen, in mijn nieuwe wereld, waar nieuw geluk is gevonden.

Krantenbakken opruimen, papier wegbrengen, lege flessen wegbrengen, klerenkasten van dochters opruimen, administratie doen, boodschappen doen, lijstjes kopen voor portrettekeningen van dochters, prikbord of magneetbord kopen voor tekeningen van dochters en leuke krantenknipsels en zo, lezen, schrijven, een was wegbrengen naar iemand met een wel werkende wasmachine en dan misschien nog het gras maaien en de schuur opruimen.

Dat was ik ongeveer van plan op mijn vrije dag.

Om 11.11 werd ik wakker.

Om 13.30 had ik zo’n beetje ontbeten.

Ik zocht het oud papier uit, bracht lege flessen weg, deed boodschappen en belandde per ongeluk in een kledingwinkel waar ik twee hempjes kocht en een T-shirt, bracht en haalde de was naar een vriend met een werkende wasmachine, en toen was de dag alweer voorbij.

Ik had niet gedaan wat ik wilde, bij lange na niet. Maar ik was toch een stuk verder gekomen dan de vriendin die altijd een lijstje maakt van dingen die ze op haar kinderloze vrije vrijdag gaat doen en dan al blij is als ze aan het einde van de dag twee klussen heeft geklaard.

Op mijn vrije dag zat ik mooi op vier.

En zo werd de weggeglipte dag toch nog een dag met een goed rendement.

Het Volkskrant Magazine slingert in de kamer.

Steeds kijkt Claudia de Breij me aan in een gek gewaad met tekeningen erop.

En steeds roept ze vanaf de cover tegen me: Ik vind vrouwen zo snel zeiken.

En steeds zeg ik terug: Ik vind mannen ook zo snel zeiken.

En ik vind vooral Claudia de Breij zo snel zeiken.