Toen mijn bord inmiddels voor de derde keer leeg was en tegenover me nog steeds vaag in macaroni werd geprikt toen barstte ik los. Dat ze nu eens moest opschieten, dat wij allang klaar waren, dat ze wel snel eet als er een pannenkoek voor haar neus staat, dat ik nu al tien keer had gezegd dat ze eens moest dooreten en

toen was onze jongste dochter de tirade tegen haar grote zus kennelijk zat

Mama, zei ze. Als jij nu zelf wat langzamer gaat eten, dan lijkt het net alsof Y sneller eet.

Ik geloof dat ik eindelijk de relativiteitstheorie voor honderd procent begreep.