En toen ik vanavond onder de douche stond toen kwam ineens de boosheid terug die er ‘s ochtends ook al was geweest. Tijdens een vergadering maakte iemand een nare opmerking tegen mij waar verder niemand enige acht op sloeg, want ach, hij werd gemaakt door een collega die nu eenmaal is geboren met een ochtendhumeur, die zo vaak iets raars of chagrijnigs zegt maar het vast allemaal niet zo bedoelt, en waar je vooral verder niet op moet letten. 

Je trekt het je te veel aan, zeggen collega’s als ik zeg dat het me stoort. Of: laat het toch van je afglijden. Of: je weet toch wie het zegt.

Maar wat voor recht heeft iemand om al jaren met de regelmaat van de klok nare opmerkingen maken, waarom moeten we dat normaal vinden, waarom zegt niemand er wat van, waarom wordt tegen mij gezegd dat ik me het niet zo moet aantrekken en waarom wordt niet tegen die collega gezegd dat hij die rotopmerkingen eens voor zich moet houden?

Vanochtend had ik het ineens helemaal helemaal helemaal gehad. Ik stond op en zei dat ik die chagrijnigheid spuugzat ben en dat ik hier echt geen zin meer in heb. Van binnen kokend maar van buiten kalm verliet ik de vergaderruimte. Ik haalde een cappuccino uit de automaat en ging achter mijn computer zitten. Ik zou wel zien wat er van kwam.

Zo ging het toen ik onder de douche stond.

In werkelijkheid werd ik boos en zei ik niks. De vergadering ging door alsof er niets was gebeurd. En voor de anderen wás dat ook zo.

Zie je tussen twee zwemlessen door bij de douches een jongetje met een enorme vergroeiing aan zijn borstkas.

Krijg je zo’n gevoel van wat erg, wat zielig. Ga je weer enorm relativeren. Denk je -

Afijn, u weet wel.

En toen vroeg ik me ineens af wat ik na zeven jaar opvoeden zelf eigenlijk weet van opvoeden.

Ik denk: bitter weinig. Eigenlijk doe ik altijd maar wat.

Soms zie ik andere mensen ook wat doen en dan denk ik wel eens, dat zou ik niet zo doen. Of erger: doe dat nou niet. Of heel heel veel erger: maar als je niet zus of zo had gedaan dan was het niet zus en zo geweest nu.

Onlangs vertelde de directeur van een GGZ-instelling voor kinderen en jongeren hoe moeilijk het is om “moeilijke” kinderen op te voeden. ,,En dan is er altijd wel een buurvrouw of tante die zegt: breng het kind maar een weekeinde naar mij hoor, dan slaapt het zo door.” Ja, zei de directeur, als het zo makkelijk was.

Zo makkelijk als ik stiekem wel eens denk is het dus helemaal niet, ook niet in normalere situaties. Dus nu probeer ik dat niet meer te denken, ook niet stiekem.

Als andere mensen iets vertellen over opvoeden dan knik ik ook altijd maar een beetje. Ik luister er graag naar. Maar ik geloof niet dat ik er zelf zoveel aan heb toe te voegen.

Ik denk dat opvoeden iets te maken heeft met je gezonde verstand gebruiken, iets met liefde en iets met grenzen stellen. En dat alles helpt ook niet als je kind “iets” heeft waardoor het leven best lastig is of wanneer het verkeerde vrienden krijgt of geen zin heeft om te leren. Goed opvoeden is ook een kwestie van geluk.

(ja en hoe kom ik hier nu op? vanavond was er een voorlichtingsbijeenkomst op school over opvoeden, met iemand van een opvoedkundig adviesbureau of zoiets. ik was er niet, ik ging wat anders doen. terwijl ik dus bitter weinig af weet van opvoeden. ik moet zelf ook af en toe een beetje opgevoed worden)

Nee, hoor, ik heb het goed gedaan. Precies volgens het voorbeeld. Echt waar.

Nee, het is niet volgens het voorbeeld. Kijk maar.

Maar zo is het ook goed.

Nee, zo is het niet goed. Het is heel onoverzichtelijk.

Maar ik heb geen tijd om het te veranderen. Ik moet ook nog huiswerk maken. En trouwens, is dat niet jouw taak?

Wij hebben een meisje op het werk dat eenvoudig typewerk verricht.

Ze is zestien.

Vanmiddag heb ik haar ouders gebeld om te vragen wanneer ze denken te gaan beginnen met haar opvoeding.

Dat laatste is een grapje.

Stel, ja de kans is niet groot, maar stel nou dat u zou willen weten in wat voor stemming ik ben.

Stel dat u dat zou willen weten.

Dan zou ik zeggen ik kan het u niet vertellen, maar ik luister wel tien of elf keer of soms wel twaalf keer per dag naar dit liedje.

Stel dat u het zou willen weten, stel. Dan weet u nu een klein beetje in wat voor stemming ik ben.

Vrouwen hebben minder ambitie dan mannen. Daarom behalen ze met moeite de top en werken ze massaal in deeltijd. Een probleem is dat niet, want Nederlandse vrouwen zijn ‘dik tevreden’ met hun bestaan en de taakverdeling. Dat zegt Elsevier-journaliste Marike Stellinga (37), auteur van De Mythe van het Glazen Plafond dat vorige week bij uitgeverij Balans verscheen. (bron: de Volkskrant)

Ruim 60 procent van de werkende vrouwen haalt het meeste voldoening uit de rol van moeder. Het minst voldoening wordt gehaald uit rollen als buurvrouw of werknemer. Dat blijkt uit een onderzoek van trainings- en adviesbureau Cintea onder ruim 500 Nederlandse vrouwen. Opvallend is dat parttime werkende vrouwen twee keer zo vaak het meeste voldoening halen uit hun moederrol dan vrouwen die voltijds werken. (bron: Reformatorisch Dagblad)

We onderzoeken ons hier helemaal het apezuur. (bron: www.dewerkendemoeder.nl)

Mijn ziekte verpest alles

(dochter van vijf heeft griep maar wil het niet hebben op de dag dat haar opa jarig is en ze nog een ander feestje heeft)

Volgens berichten zou Bokito nog een keer gek zijn geworden toen hij Yvonne zag, die kwam om een en ander te verwerken? ,,Dat bericht klopt niet”

(NRC Weekblad wil weten hoe het met de gorilla is die in 2007 over de omheining sprong en een aanbidster aanviel)

Goed. En hoe gaat het met jou?

(het standaardantwoord dat ze tegenwoordig geven bij het bedrijf waar mijn broer werkt als iemand vraagt hoe het gaat)

Ben je nog zakjesx6

(het op drie na leukste smsje dat ik dit weekeinde kreeg)

De moraal van dit verhaal: mijn vader is jarig, mijn dochter is ziek, Bokito is een goede familieman, hij heeft drie vrouwtjes, met het bedrijf van mijn broer gaat het goed en mijn telefoon doet het.

Behalve leeuwen en beren op de weg zijn er ook afwasmachines in huis.

Hoed u voor gevaar.

Driekwart van de Nederlanders vindt dat “de corrigerende tik” moet kunnen.

Ik neem aan dat ze dat middel niet exclusief willen reserveren voor vervelende kinderen die niet luisteren en het bloed onder je nagels vandaan halen.

Dat ze de corrigerende tik ook willen uitdelen aan de irritante collega die niet doet wat hij moet doen, zeker ook aan de man in een BMW die blijft kleven of erger nog je achterlijk inhaalt op een weg waar dat absoluut niet kan. En aan de eigenaar van de hond die vanochtend een hoop voor je deur poneerde waar je nietsvermoedend instapte. De corrigerende tik lijkt ook bij uitstek geschikt voor de topbankier die smeet met je geld en er zelf lekker vandoor gaat met een bonus. En voor de verslaafde die je fiets besloot te stelen. En het zou ook wel eens goed zijn om een corrigerende tik uit te delen aan je partner omdat hij weer de aardappelen heeft laten aanbranden en aan jezelf omdat je nu eenmaal ook wel eens iets fout doet.

Lang leve de corrigerende tik die zo leuk in de plaats is gekomen voor de mep, de draai om de oren en het flinke pak slaag.

Voor de verandering somber ik weer eens over mijn kattenprobleem. Iedereen vindt het maar gek dat ik helemaal niet van katten houd, zeur ik. Je móet ze gewoon lief en schattig vinden maar ik vind ze helemaal niet schattig en al helemaal niet lief.

O ja, zegt de vriendin tegen wie ik dat vertel. Dat is net zoals met baby’s. Die móet je ook schattig en lief vinden.