Het archief van december 2009

Kopje koffie

donderdag, december 31st, 2009

Als thuisblijfmoeder maak je natuurlijk wel van alles mee.

Zo had ik onverwacht een hele tijd een man in mijn onmiddellijke nabijheid, een aantrekkelijke, stoere man.

Ik zag hem, hij zag mij.

Als ik mijn arm strekte, dan kon ik hem aanraken.

Dat wil zeggen, als de schuifpui niet tussen ons in stond, die hij toevallig aan het schoonmaken was.

Het was een vervelende situatie, vooral omdat het zo verschrikkelijk koud is buiten.

Kopje koffie, glazenwasser, wilde ik vragen. Maar kan een nette dame dat eigenlijk wel vragen, ja dat was ineens een heel grote vraag waarop het antwoord niet te vinden was.

Uiteindelijk vroeg ik het en ook weer niet. Ik hield mijn kopje vragend naar hem omhoog.

BSO

donderdag, december 31st, 2009

Om zeven over zeven zei de mevrouw van mijn telefoon dat het tijd was om op te staan.

Wij stonden op, enzovoort.

Wij fietsten door de ijzige kou naar de bso.

Wij belden aan. Wij belden nog een keer. En nog een keer. Wij liepen om. Wij belden nog een keer.

Ik belde naar de enige vriendin die ik durfde te bellen, de moeder van vriendinnetjes van mijn dochter.

Die zei dat de bso dicht was tussen kerst en oud en nieuw. Dat wist ik helemaal niet. En wij zijn een nachtje in Maastricht, zei ze. Was je dat vergeten?

Onze voeten waren bevroren.

Toen belde ik naar mijn werk dat ik niet kon komen.

Nu zijn we thuis.

Ik begrijp niet dat de bso dicht is tussen kerst en oud en nieuw. Ik begrijp helemaal niet hoe het nu kan dat ik dat nou weer niet wist. Ik begrijp best dat werkgevers denken dat het een gedoe is om moeders aan te nemen.

Onze voeten zijn nog steeds bevroren.

Kamertje

woensdag, december 30th, 2009

Bladerde vandaag in de boekhandel door een boek dat Edith Rignalda heeft geschreven over haar overleden echtgenoot Simon Vinkenoog.

Toen hij deze zomer in het ziekenhuis lag, vertelde hij dat hij een apart kamertje had gereserveerd voor zijn verjaardag. Ik wil je graag nog een keer naakt zien, zei hij.

Zelden zullen zieke mannen in ziekenhuizen zulke dingen zeggen tegen hun vrouwen, denk ik.

Wat mooi als het wel wordt gezegd.

2009

woensdag, december 30th, 2009

Een leuk spel voor deze dagen – en je kunt het ook in je eentje doen – en ik heb het niet zelf bedacht:

omschrijf wat voor jaar 2009 voor jou was, in vijftig woorden.

Autootjes

dinsdag, december 29th, 2009

In China weten ze tenminste wat ze moeten doen voor dames en hun autootjes.

Woord van de dag

maandag, december 28th, 2009

Je hebt mijn gedachten verraden.

Boeken

maandag, december 28th, 2009

Amazon.com heeft voor de kerst voor het eerst op een dag meer e-books verkocht dan gewone boeken.

En nu vraag ik me af hoe lang het nog duurt voordat ik een e-reader in huis heb.

En hoe lang het nog zal gebeuren dat mijn dochter aan de ontbijttafel voorleest uit een mooi boekje, zoals ze nu aan het doen is.

En waarom je altijd een soort weemoedig wordt van zulke berichten en gedachten.

I do wish you

maandag, december 28th, 2009

And I hope life will treat you kind
And I hope that you have all
That you ever dreamed of
Oh I do wish you joy and I wish you happiness
But above all of this, I wish you love
I love you, I will always love you

(luister al de hele dag naar de top 2000, al weet ik niet precies waarom)

(postkerstgedachte, at last)

Fijne dagen

vrijdag, december 25th, 2009

Voor het eerst in vele vele jaren werd ik op kerstochtend wakker in een leeg huis. Kan me niet herinneren wanneer dat voor het laatst is gebeurd, if ever. Gelukkig miste ik na een dolle kerstavond vooral de nurofen, die ineens op bleek. Maar dat kwam goed, ik vond er nog een in een zijvak van een oude tas. Als de hoofdpijn is weggetrokken zal ik eens in de hoeken en gaten van mijn ziel zoeken naar een kerstgedachte.

Fijne dagen.

En maakt u zich geen zorgen, er wordt voor mij gezorgd.

24

woensdag, december 23rd, 2009

Vierentwintig waren het er, een jaar geleden.

Vierentwintig ogen die blind werden, in een nacht.

In Nederland.

Dat lijken mij er 24 te veel. En dan hebben we het nog niet over alle andere ongelukken die gebeuren als mensen vuurwerk afsteken.

In de helft van de gevallen raken zij zelf niet gewond, maar raken anderen gewond door hun vuurwerk.

Ook dat nog.

De nationale oogartsenclub pleit voor een verbod op consumentenvuurwerk. Laat het vuurwerk centraal afsteken door professionals, zeggen zij, dat gebeurt in andere landen ook en daar zijn beduidend minder ernstige ongevallen. Het is ongelooflijk en onacceptabel, zei een oogarts, dat we in dit land zoveel regels en voorschriften hebben om de veiligheid overal te verbeteren, en dat we zomaar toestaan dat elk jaar heel veel jonge mensen hun toekomstdromen in vlammen zien opgaan.

Geen speld tussen te krijgen, lijkt me. Maar het is natuurlijk vechten tegen de bierkaai, tegen een machtige vuurwerklobby en tegen heel veel mannen die zo graag een vuurpijl de lucht inschieten en tegen hun zonen die zo graag duizendknappers laten knallen en tegen hun kleinzonen die met rotjes gooien.

Was ik maar een psycholoog, dan wist ik wat het in ze boven haalde. Nu kom ik niet verder dan het vage iets met vuur en knallen, met jagen en aanvallen, met stoer zijn en mannelijk.

Ik vind vuurwerk afsteken helemaal niet stoer en mannelijk, ik vind het gevaarlijk en stom en geldverspilling en stinken en herrie maken.

Bij stoer en mannelijk denk ik aan heel andere dingen.