Misschien lijkt het hier op deze plek alsof alles gewoon hetzelfde is gebleven.
Maar dat is niet zo.
Sinds 1 februari ben ik parttime moeder.
Meestal kijken mensen verschrikt op als je dat zegt.
Nee, zeggen ze dan, je bent nog gewoon moeder hoor.
Dan knik ik een beetje, het was niet de bedoeling om ze aan het schrikken te maken.
Maar het is natuurlijk wel zo.
Of, laat ik het zo zeggen, het voelt zo.
En het klinkt verschrikkelijk.
Niemand wil van moeder degraderen tot parttime moeder.
Maar soms is er voor je gevoel geen keuze.
Er is wel altijd de keuze om te proberen er het beste van te maken.
En het beste is dat ik nu dubbel en dwars geniet van de kinderen als ze er zijn.
Ik ben ze nooit, nooit, nooit even zat, geen seconde.
Ik wentel me in hun aandacht en warmte, zij in de mijne.
Als ze er op zaterdag en zondag zijn gaan we eerst lang in bed liggen kletsen.
Dan heel lang uitgebreid ontbijten.
Dat zijn kleine feestjes.
En op de dagen dat ze er niet zijn, dan is er ook de keuze om er het beste van te maken.
Dan probeer ik blij te zijn dat de wekker niet om zeven over zeven gaat, maar om half negen pas.
Dan probeer ik te genieten van de vrijheid, van het kunnen stadten zonder op je horloge te hoeven kijken, van het weggaan wanneer ik wil, van het vroeg kunnen tennissen, van het lekker even helemaal niks als ik uit mijn werk kom.
En dan gebeurt het best vaak dat ik denk: ik hoef niet proberen blij te zijn, ik hoef niet proberen te genieten, ik ben blij, ik geniet.
Maar als je dat toegeeft dan lijkt het net alsof je blij bent dat je kinderen er niet zijn.
Of dat je niet genoeg van ze houdt.
Dat is niet zo.
Ik wist al dat ik veel van ze hield.
Maar nu besef ik het altijd.
En elke dag hou ik meer van ze, meer, meer, meer.
Je weet niet hoe je een kind moet troosten dat zegt dat ze altijd bij je wil zijn.
Je bent altijd bij mij, want je zit in mijn hart, heb ik gezegd.
Eigenlijk zei ik maar wat.
Maar nu weet ik dat het waar is.
Als ze niet bij me zijn, zijn ze er toch.
En omdat het waar is, kun je missen wel een beetje leren.
Je moet ook wel.
Er zit niks, helemaal helemaal helemaal niks anders op.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 290 user reviews.

3 Reacties op “”

  1. Simone Says:

    Na zo’n mooie tekst vallen alle andere woorden in het niet.
    De liefde voor je kinderen straalt van mijn beeldscherm.
    Prachtig geschreven, ik kreeg er kippenvel van.

  2. Ernie Says:

    Ook hier kippenvel op de armen…

  3. Ingrid Says:

    Ik moet er zelfs bijna van huilen. En je bent nooit parttime moeder. En dat het zou lijken dat je blij bent dat ze er niet zijn is echt enorme flauwekul! Als iemand dat al zou denken, zegt dat vooral iets over die iemand.

Laat een reactie achter