Ze kruipen waar ze niet moeten gaan, ze zijn te klein of te groot, ze zijn te afzichtelijk, ze verbergen te veel of te weinig – het is bijna nooit goed.
En soms heb je geluk en stuit je ineens op iets wat perfect past en bij je past en dat gevoel heb je jaren totdat een paar vriendinnen tegen je zeggen dat het eigenlijk echt helemaal niet kan.
Je moet ze wel een beetje gelijk geven en gaat op zoek naar nieuwe.
Best tevreden vertel je daarover in een ander groepje vrouwen die verschrikt opkijken.
Daar ben je te oud voor, dat kan echt niet.
Tot overmaat van ramp vertelt dan ook nog iemand dat je behoorlijk serieus achterloopt, dat deze echt uit zijn, dat je je in deze rare effen kleur niet meer kunt vertonen.
Je moet ze hebben met drukke dessins.
Het kan me niet schelen.
Die nieuwe, die zitten lekker.
Ze waren in de uitverkoop.
En laat mij maar een beetje lijken op een jong meisje, ook al is het enige vergelijkbare de naam op de band van onze onderbroek die van achteren boven onze spijkerbroek uitkomt.

(welkom in de wereld van het leed dat het vinden van een goede onderbroek heet)

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 282 user reviews.

1 Reactie op “”

  1. Ineke Says:

    wat verschrikkelijk herkenbaar, ik loop met gaten in mijn onderbroek, want ik zie er heeeel erg tegenop om inderdaad goed passende, comfortabele, niet schrikbarend dure, makkelijk wasbare, toch ietwat leuk uitziende “slipjes/boxers/strings/hipsters” of id. te moeten gaan kopen…..

Laat een reactie achter