Ze zitten samen op de halfhoogslaper  ‘een verhaal te schrijven’.

Ik zie ze zitten, zo lief, in hun mooie kleren, met hun mooie vlechten, met hun mooie, lieve alles.

Ik vind jullie zo belachelijk lief, verzucht ik.

Hoezo belachelijk?

Dit stukje is vanmiddag geschreven en ik was helemaal niet van plan om het te plaatsen, vanwege een te groot belachelijkheidsgehalte. Maar zojuist kregen we het schokkende bericht van school, dat de zoon van een van de leerkrachten is overleden. Ik zie de hele tijd die leerkracht maar voor me, wat een afschuwelijk afschuwelijk verdriet.

Wat is het leven toch kwetsbaar, wat is geluk toch kostbaar, wat moet je de dag toch plukken, wat moet je toch genieten van je kinderen en wat kan mij het nou schelen dat ik soms van gekkigheid niet weet hoe ik moet zeggen hoeveel ik van ze houd –

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 252 user reviews.

1 Reactie op “”

  1. wendy Says:

    Oh wat erg… Ik kan me zo voorstellen dat je steeds die man voor je ziet en je indenkt (kan dit??) welk verdriet hij moet voelen. Gruwelijk gewoonweg…

    Reden des te meer om nog vaker te roepen hoe belachelijk lief je je kinderen vindt. Ze zullen er de rest van hun leven op moeten teren. Want hoeveel liefde ze ook nog zullen ontvangen, geen daarvan is zo onvoorwaardelijk als die van ouders voor hun kind.

Laat een reactie achter