Een vriendin vertelde over een familiebijeenkomst die ze had gehad in een heel klein dorp. Het is heel bijzonder, zei ze, iedereen kent elkaar daar, de mensen weten alles van elkaar, ze zijn heel erg bij elkaar betrokken. Het is een soort warm bad. Wat wonen wij dan geisoleerd, zei ze.

Het deed me denken aan een artikel dat ik pas las over geluk. Dat bevriend zijn met de buren een factor is die gelukkiger maakt.

Wij hadden pas een straatbarbecue, vertelde ik, bijna trots. En het was nog leuk ook. Maar sindsdien heb ik niemand meer gesproken.

Later dacht ik aan de ene buurman, die ik steeds in de tuin met zijn vriendin hoor bellen. En aan de andere, die ’s avonds laat, ook buiten, uitgebreid met zijn moeder aan de lijn hangt, die een beetje in de war begint te raken.

Ik geloof dat ik het wel genoeg vind zo.

Average Rating: 5 out of 5 based on 207 user reviews.

1 Reactie op “”

  1. wendy Says:

    Het heerlijke aan wonen in de stad vind ik nu juist dat NIET iedereen alles van elkaar afweet. Het warme bad van jouw vriendin zou voor mij te heet zijn geloof ik. Ieder zijn meug, en dat is maar goed ook.

Laat een reactie achter