En toen kwam ik een oude kennis tegen die vertelde dat haar man tegenwoordig in Londen werkt. Hij raakte zijn baan kwijt bij een bank en stond met een paar honderd mannen zoals hij op straat. Werk in Nederland was er niet te vinden en omdat het ernaar uitzag dat dat nog wel even zo zou blijven koos hij voor een vaste aanstelling in Engeland. Op maandagochtend vliegt hij weg, op vrijdagmiddag vliegt hij terug. We rekenen erop dat het nog wel anderhalf jaar zo zal blijven, zei de oude kennis, die per se niet in Engeland wil gaan wonen, omdat ze dan haar eigen baan moet opzeggen en ook vanwege de kinderen. Tjonge, zei ik, wat een toestanden. Zo komt de crisis wel heel dichtbij, zeg. Of ik tegenwoordig lid was geworden van het Genootschap van Tuttige Uitspraken vroeg ze toen. Want zo’n zin zeg je natuurlijk niet, zo van dat de crisis dan wel heel dichtbij komt. Maar of ik lid was geworden van dat Genootschap dat vroeg zij natuurlijk ook niet, zulke dingen vraag je niet, ik vroeg het gewoon aan mezelf. En zo gaat dit verhaaltje over de crisis en de man met een baan in Engeland en de vrouw die achterblijft met haar kinderen toch maar mooi weer over mij.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 299 user reviews.

3 Reacties op “”

  1. tsjiep Says:

    tiswat!

  2. Nynke Says:

    Zou zo mee verhuizen naar London 😉

  3. Janet Says:

    wilde iets zeggen over vaste banen en crisis en scholen en Engels voor kinderen maar dacht toen: ik hoop dat ik ook zo zou meeverhuizen

Laat een reactie achter