Om zeven over zeven zei de mevrouw van mijn telefoon dat het tijd was om op te staan.

Wij stonden op, enzovoort.

Wij fietsten door de ijzige kou naar de bso.

Wij belden aan. Wij belden nog een keer. En nog een keer. Wij liepen om. Wij belden nog een keer.

Ik belde naar de enige vriendin die ik durfde te bellen, de moeder van vriendinnetjes van mijn dochter.

Die zei dat de bso dicht was tussen kerst en oud en nieuw. Dat wist ik helemaal niet. En wij zijn een nachtje in Maastricht, zei ze. Was je dat vergeten?

Onze voeten waren bevroren.

Toen belde ik naar mijn werk dat ik niet kon komen.

Nu zijn we thuis.

Ik begrijp niet dat de bso dicht is tussen kerst en oud en nieuw. Ik begrijp helemaal niet hoe het nu kan dat ik dat nou weer niet wist. Ik begrijp best dat werkgevers denken dat het een gedoe is om moeders aan te nemen.

Onze voeten zijn nog steeds bevroren.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 246 user reviews.

1 Reactie op “”

  1. Ernie Says:

    Op de kachel ermee en een warme chocolmelk maken! 🙂
    Fijne jaarwisseling!!

Laat een reactie achter