We blijven nog even in Alkmaar, bij de bijeenkomst over de combinatie van werk en privé, die werd geleid door Pia Dijkstra. De voormalige nieuwslezeres is voorzitter van de Taskforce DeeltijdPlus of zoiets, die ervoor moet zorgen dat meer vrouwen meer uren gaan werken. Vandaar.

Zij kon zich wel wat voorstellen bij de dilemma’s van de werkende moeders en bij de klacht dat vrouwen het elkaar soms zo moeilijk maken. Pia Dijkstra vertelde dat ze zich vaak enorm moest haasten om van het tv-werk op tijd op school te zijn voor bijvoorbeeld een voorstelling. ,,Ik dacht dat ik dat voor de kinderen deed, maar achteraf bezien ging het me er meer om aan andere moeders te laten zien dat ik geen slechte moeder was.”

In het verslag staat niet wat er toen gebeurde. Ik hoop dat er een stuk of 70 vrouwen van hun stoel vielen van verbazing. Maar ik vrees dat de meerderheid zat te knikken.

Lees in Trouw een verslag van een bijeenkomst voor vrouwen, over deeltijdwerk. Het kabinet wil graag dat vrouwen meer uren gaan werken, daar ging het over. Verbaas me over de opmerkingen die vrouwen maken. Een vrouw die 26 uur werkt, verdeeld over vier dagen, krijgt ‘van moeders in de buurt’ te horen dat dat zielig is voor haar kinderen. Andere vrouwen zeggen vaak tegen een moeder met een 32-urige werkweek dat zij te veel werkt. Volgens de verslaggever “knikken” veel werkende moeders in de zaal. ,,Dit verhaal herkennen ze; vrouwen zijn kennelijk elkaars grootste vijand als ze werk met kinderen willen combineren.”

Heb er lang en diep over nagedacht maar kan me werkelijk niet meer herinneren wanneer iemand zo’n opmerking tegen mij maakte of wanneer ik een vrouw heb horen zeggen dat het zielig is voor de kinderen dat hun moeder werkt.

Nu zijn er verschillende opties:

- misschien zit ik niet in een circuit waar zulke dingen worden gezegd

- misschien worden ze nog wel gezegd maar wil ik ze niet horen

- misschien gebeurt het in mijn omgeving niet meer, maar nog wel in Alkmaar, waar de bijeenkomst was

- misschien worden dit soort dingen nog maar heel zelden gezegd, maar blijven sommige werkende moeders ze maar herhalen, uit een vorm van aandachttrekkerij of zoiets.

je kunt maar het beste proberen iets van de positieve kant te bekijken

iets anders helpt niet

In het vorige huis kregen we nooit reclamefolders. Bezorgers hadden geen zin om voor twee huizen een stukje om te lopen. Mensen met collectebussen, kaarten, schilderijen, stroopwafels en loten trouwens ook niet.

Het is niet iets waar je over gaat klagen, maar stiekem vond ik het wel erg, van die folders. Als ik bij de Hema was dan pakte ik altijd het blaadje mee, en daar genoot ik dan enorm van.

In het nieuwe helelangerij-tjeshuis krijg ik twee of drie keer in de week een enorm dik pak folders door de brievenbus. En bijna elke avond een handelaar in goede doelen aan de deur.

Als ik dat dikke pakket op de mat zie liggen dan krijg ik het alweer een beetje benauwd. Waar laat ik het allemaal. Heel, heel soms vis ik voorheen mijn lijblad van de Hema er nog uit. De tijd dat ik al die blaadjes door ging kijken duurde maar kort, en altijd veel te lang.

Het ergste was nog dat vlak voor oud en nieuw de jongen van de reclamefolderbezorgingsdienst voor de deur stond en me een kaartje gaf met gelukkig nieuwjaar erop. Omdat ik niet goed wist wat ik moest doen zei ik dat ik mijn portemonnee ging zoeken en de deur dicht zou doen. De jongen liet ik in de kou staan. Ik gaf hem 1,40 euro.

Veel te weinig natuurlijk. Maar veel te veel voor een jongen die werkt voor een commercieel bedrijf dat commerciele blaadjes van commerciele klanten in mijn bus stopt, die ik helemaal niet wil hebben, die ik niet lees en waarvan ik niet weet waar ik ze steeds moet laten.

In de kleedkamer van het gymlokaal vroegen de populairste meisjes uit haar klas ineens of ze een snoepje wilde. Ze was verbaasd, want ze werd altijd compleet genegeerd door iedereen, en ze was bang. Ze wilde wel een snoepje. Een van de meisjes haalde het snoepje over een plint vol stof en door een afvoerputje. Toen kreeg ze het. Ze wist dat het afschuwelijke gevolgen zou kunnen hebben als ze zou weigeren dus at ze het snoepje op.

Na die scene ben ik gestopt met het lezen in De eenzaamheid van de priemgetallen.

Het eerste deel van Stieg Larsson heb ik ook al niet uitgelezen. Ik worstelde me door afschuwelijke moorden op vrouwen, tot in het gruwelijkste detail beschreven en door nog meer ellende en vroeg me af waarom ik dit allemaal moest lezen en weten.

De eenzaamheid van de priemgetallen staat op nummer 1 in de boeken top tien, iedereen was lyrisch over de millenniumtrilogie van Stieg Larsson.

Kennelijk schuilt er toch iets moois in die naargeestige boeken.

Ik heb het niet kunnen ontdekken.

Op haar kamer gaat haar hand naar haar borst. Mijn hart gaat er van kloppen, zegt ze. Onze nieuwe werkster blijkt heel goed te kunnen opruimen. Van de chaos onder de halfhogerslaper van onze oudste dochter is niets meer over.

We zijn blij en ik wil onze Johanne graag bedanken. Stuur een smsje dat onze oudste dochter haar ogen niet kon geloven.

Krijg direct een berichtje terug.

Maar,ik hoop,alles goed?

Je ogen niet kunnen geloven, niet echt een typisch Poolse uitdrukking, vrees ik.

Verbazingwekkend dat we van de directie van het bedrijf, de ggd en de overheid nog geen informatie hebben gekregen over hoe verdere verspreiding te voorkomen van deze hardnekkige verkoudheidspandemie.

Ik zeg: handen wassen met desinfecterende zeep, papieren zakdoekjes gebruiken en die onmiddellijk weggooien na gebruik, veel water drinken, op tijd naar bed gaan, ramen en deuren niet gesloten houden en niet iedereen zomaar vol op de mond kussen.

En wachten tot het lente wordt.

Heb je haast, ga dan zitten.

(S. Schiemanck)

Toen ik daar was wist ik nog niet waarom, nu weet ik het wel.

Er was een probleem dat onoverkomelijk was en voor mij heel groot, dat ik zelf niet kon oplossen, waarvoor ik geen oplossing zag en waarover ik zelf geen besluit leek te kunnen nemen.

Daarom nam ik een ander besluit, waardoor ik me stoer voelde, en sterk, en zelfbewust.

Ik ging een dolfijntje uit mijn onderbroek en bikinibroek laten springen. Er ging iemand mee die een Japans teken op haar onderrug wilde zetten. Samen bladerden we eindeloze boeken door. De dolfijn die in mijn hoofd zat was nog niet gevonden, zij zag wel een mooie Japanse tekening.

Toen kwam er iemand anders binnen. Voordat we doorhadden wat er gebeurde hoorden we een ijselijke kreet. Wij klapten de boeken dicht en liepen de zaak uit. Ik geloof niet dat we ooit nog over een tattoo hebben gesproken.

Vlak daarna loste het probleem zichzelf op.

Life is a mystery to be lived, not a problem to be solved.

(Soren Kierkegaard)

Water brengen, paracetamol geven, zakdoekjes halen, druiven, kiwi’s, crackers, soepstengels, knuffelen, voorlezen, vragen hoe het gaat, waar ze last van heeft, teiltje pakken, kots opruimen, voelen of ze nog heet is, praatje maken, knuffelen, weer knuffelen, deken rechtleggen, knuffelen, voorlezen, televisie aanzetten en weer uit, macbook uitlenen, lachen om haar grapjes, water brengen, paracetamol geven, zakdoekjes halen…

Onze jongste van vijf is sinds zaterdagmiddag ziek.

De goede zorgen blijven niet onopgemerkt, want net liet ze me weten hoe lief ze me vindt.

,,Biri (knuffelbeer, voor 1,45 euro gekocht bij de Action) is het liefste.

Daarna Ana (vriendinnetje).

Daarna jij.”