Het archief van februari 2010

Wakker blijven

zondag, februari 21st, 2010

Eerlijk gezegd was ik gisterochtend bij het ontwaken meer overstuur van de sneeuw die was gevallen dan van het kabinet dat was gevallen.

Maar de sneeuw was snel weg, bleef liggen: het gevallen kabinet.

Met een gedrevenheid die mijzelf vreemd is probeer ik erachter te komen wat er precies is gebeurd en wiens schuld het is.

Het beeld is dit: de PvdA wilde een statement maken: de Nederlandse militairen gaan weg uit Afghanistan, dat hebben we afgesproken, klaar. CDA en ChristenUnie wilden bekijken of Nederlandse soldaten of andere hulpverleners iets anders zouden kunnen gaan doen, de bevolking trainen of helpen met de opbouw van het land, zoiets.

Nu rijzen er nieuwe vragen.

Waarom bleef de PvdA zo halsstarrig? Om een statement te maken (‘wij houden ons aan de afspraken’) met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen? Omdat de partij allang niet meer geloofde in dit kabinet? Of omdat niemand in Afghanistan op Nederlandse hulp zit te wachten? Omdat Nederlandse militairen beter oefeningen kunnen doen op de Drentse heide? Omdat langer blijven in een oorlogsgebied veel te gevaarlijk is en geen enkel nut heeft?

En waarom wilden CDA en CU nog over een missie in een andere vorm nadenken? Omdat ze aan de hand van de Navo en de VS willen blijven lopen? Omdat het goed is voor de Afghaanse bevolking? Om de PvdA een hak te zetten?

Bij de supermarkt stonden lokale partijmensen enthousiast foldertjes uit te delen met informatie over de lokale politiek. Ik hoef ze niet, beet een keurige meneer het groepje gisteren toe. ,,Zeker niet om wat er nu weer is gebeurd.”

Mark Tuitert reed goed. Na hem kwamen nog vier schaatsers. Hij wordt dus gewoon vijfde, bromde ik en viel in slaap.

Niet denken dat je alles al weet.

Je vooroordelen opzij zetten.

Wakker blijven.

Lief, lief, lief

dinsdag, februari 16th, 2010

Ze schreef haar naam op een blaadje.

Haar voornaam, haar achternaam.

Toen het woordje “en”.

En toen mijn achternaam.

Hip

maandag, februari 15th, 2010

Gelezen dat moestuintjes helemaal hip worden.

Zelden zo blij geweest dat ik helemaal niet hip ben.

Prinses

zaterdag, februari 13th, 2010

En toen stapte Maxima ineens, binnen, Hare Koninklijke Hoogheid om precies te zijn.

Ook in de stad waar ik woon was een Deeltijdcafé van de Taskforce Deeltijdplus die vrouwen moet stimuleren om meer uren te gaan werken. De Nederlandse vrouw werkt gemiddeld 23 uur per week en moeders met kleine kinderen werken gemiddeld 15 uur per week. Dat is te weinig om carrière te maken en om economisch zelfstandig te kunnen zijn en het is ook te weinig als straks door de vergrijzing veel meer arbeidskrachten nodig zijn.

In zo’n Deeltijdcafé komen dan allemaal vrouwen die het lastig vinden om werk en zorg te combineren en die gaan er dan samen over praten en allerlei oplossingen verzinnen, typisch een vrouwending, dacht ik nog, nou en toen stapte Maxima dus binnen en ze bleef tot het einde.

De organisatie was heel blij met haar komst. ,,Door haar aanwezigheid heeft zij laten zien dat zij ook zeer begaan is met het onderwerp”, zei Pia Dijkstra van de Taskforce. Maxima zelf vond het Deeltijdcafé fantastisch want het is ‘goed dat vrouwen ideeën met elkaar delen en zich bewust worden van hun kracht’. ,,Ik herken de worsteling van het vinden van een balans tussen werk en privé.”

Alle vrouwen zullen het wel geweldig gevonden hebben, dat de prinses last heeft van dezelfde tobberijtjes als zij.

Volgens mij was het een stuk beter en effectiever geweest als de prinses had gezegd: ik zie het probleem helemaal niet en als u het wel ziet, dan moet u zorgen dat er een oplossing komt.

Life

woensdag, februari 10th, 2010

Life is too short – or too long – to allow myself the luxury of living it badly

(Paulo Coelho)

Vuilnisbak

woensdag, februari 10th, 2010

We hebben het maar weer eens over eten.

Je lichaam is geen vuilnisbak waar je maar van alles in kunt proppen, zegt ze.

Ik schud van nee, en denk:

Het mijne wel, hoor.

Bellen

dinsdag, februari 9th, 2010

Ik hoor haar bellen met haar kind, dat tien is, of met haar andere kind, nog ouder.

Waarom zetten mensen altijd zo’n rare stem op als ze hun kind aan de telefoon hebben, vraag ik enigszins geërgerd aan de collega’s aan mijn blok.

Ik krijg meteen bijval. Superirritant vinden ze dat. Het komt, zegt een collega, omdat mensen denken dat hun kinderen dan beter begrijpen wat ze zeggen. Maar dat is helemaal niet zo, roept hij uit. Daar is onderzoek naar gedaan.

Ik knik, blij dat ik niet de enige ben die zich ergert.

Dan zegt mijn collega:

Je doet het zelf ook.

Wij’en

maandag, februari 8th, 2010

Hoorde op de radio iets over een onderzoek van een universiteit in Californie over jij-en en jouwen en ik-en. Veel beter om dat niet te doen als je het een beetje leuk wilt hebben thuis. Van wij’en word je gelukkiger en rustiger.

Dus niet zeggen: ik vind dat jij wat meer moet doen in huis, maar: we moeten wat meer doen in huis.

En niet: jij moet wat liever zijn tegen de kinderen, maar: wij moeten wat liever zijn tegen onze kinderen.

En niet: je moet de administratie beter bijhouden, nee: wij moeten de administratie beter bijhouden.

En niet: je moet niet zoveel uitgaan, maar: wij moeten niet zoveel uitgaan.

Afijn, u begript wel hoe het moet, een beetje gelukkiger worden.

Wat ze ook ontdekten is dat het steeds makkelijker gaat als je ouder wordt, dat wij’en. En ik maar denken dat bejaarde mannen een emancipatiegolf of twee hebben gemist als ze constant praten over wij terwijl hun vrouw er keurig naast zit te knikken.

De vraag die overblijft is of we nu ook moeten gaan zeggen: we houden van elkaar in plaats van ik hou van jou.

Daar zeggen die onderzoekers dan weer niks over.

Vlechten

zondag, februari 7th, 2010

Zaten aan een grote tafel wat te drinken.

Een groot meisje zei tegen twee kleine meisjes: wat is jullie haar mooi ingevlochten. Ja, knikten zij, een beetje verlegen. En wie heeft dat gedaan? Mama. O, wat kan jullie mama dat goed!

Welnee, zei de moeder in kwestie. Ik kan er helemaal niks van. Ik doe maar wat.

Kijk, legde het meisje uit. Je hebt net een compliment gekregen en dan moet je niet zeggen dat je er niks van kan. Dan moet je zeggen: Dank je wel.

De moeder in kwestie knikte en lachte tegen het grote meisje dat een jaar of twintig jonger was dan zij en dat haar weer een oude les had geleerd.

Platgewalst

zaterdag, februari 6th, 2010

Middenin de nacht ligt ze ineens naast je omdat ze gedroomd heeft van paddestoelen of zoiets

Ze draait en woelt en zucht en je ligt lang wakker en denkt benauwd aan de dag die eerder begint dan je lief is

En als je eindelijk weer heerlijk ligt te slapen en de mevrouw van de mobiele telefoon zegt dat het tijd is om op te staan

dan negeert zij die mevrouw volkomen en roept enthousiast:

Knuffeltijd!

Je wordt platgewalst en volgekust en denkt laat nu de dag maar komen.