Eerlijk gezegd was ik gisterochtend bij het ontwaken meer overstuur van de sneeuw die was gevallen dan van het kabinet dat was gevallen.

Maar de sneeuw was snel weg, bleef liggen: het gevallen kabinet.

Met een gedrevenheid die mijzelf vreemd is probeer ik erachter te komen wat er precies is gebeurd en wiens schuld het is.

Het beeld is dit: de PvdA wilde een statement maken: de Nederlandse militairen gaan weg uit Afghanistan, dat hebben we afgesproken, klaar. CDA en ChristenUnie wilden bekijken of Nederlandse soldaten of andere hulpverleners iets anders zouden kunnen gaan doen, de bevolking trainen of helpen met de opbouw van het land, zoiets.

Nu rijzen er nieuwe vragen.

Waarom bleef de PvdA zo halsstarrig? Om een statement te maken (’wij houden ons aan de afspraken’) met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen? Omdat de partij allang niet meer geloofde in dit kabinet? Of omdat niemand in Afghanistan op Nederlandse hulp zit te wachten? Omdat Nederlandse militairen beter oefeningen kunnen doen op de Drentse heide? Omdat langer blijven in een oorlogsgebied veel te gevaarlijk is en geen enkel nut heeft?

En waarom wilden CDA en CU nog over een missie in een andere vorm nadenken? Omdat ze aan de hand van de Navo en de VS willen blijven lopen? Omdat het goed is voor de Afghaanse bevolking? Om de PvdA een hak te zetten?

Bij de supermarkt stonden lokale partijmensen enthousiast foldertjes uit te delen met informatie over de lokale politiek. Ik hoef ze niet, beet een keurige meneer het groepje gisteren toe. ,,Zeker niet om wat er nu weer is gebeurd.”

Mark Tuitert reed goed. Na hem kwamen nog vier schaatsers. Hij wordt dus gewoon vijfde, bromde ik en viel in slaap.

Niet denken dat je alles al weet.

Je vooroordelen opzij zetten.

Wakker blijven.