Ja en dan heb je dus ook de cursus mindfulness eten. Waar je leert om bij elke hap  je kaken even stil te zetten om goed tot je door te laten dringen wat je eet en hoe je eet en hoeveel je eet en wat het eten met je doet. Eten op het moment dat je eet zal ik maar zeggen en je daar dan heel erg bewust van zijn op dat moment.

Ik geloof dat het toch wel een hele gekke wereld is – de ene helft van de bevolking weet niet wat ie eet of dat ie eet, terwijl de andere helft niet weet waar -ie z’n eten vandaan moet halen.

Terwijl ik dit stukje schrijf, prik ik achteloos en gedachtenloos in een bak met een maaltijdsalade van de supermarkt.

Ik geloof niet dat ik op dit moment heel erg veel behoefte heb aan mindfulness eten.

Vandaag precies een jaar geleden werd ik voor het eerst wakker in mijn nieuwe huis.

Die verjaardag zag ik natuurlijk al een tijdje aankomen, maar ik wist niet of er wat te vieren viel.

Ik dacht aan alles wat ik ben kwijtgeraakt en aan hoe ik het afgelopen jaar zo vaak bij de deur stond om mijn kinderen uit te zwaaien die wegfietsten naar het deel van hun bestaan waar ik geen deel van uitmaak. Aan het verdriet dat ik voelde, aan het schuldgevoel dat me lang kwelde, aan het alleen zijn dat ik minder goed kan dan ik zou willen.

Maar ik dacht ook aan al die supermomenten dat mijn dochters en ik van elkaar genieten en aan hoe innig we met elkaar verbonden zijn. Aan mijn lieve vriendinnen die er altijd voor me zijn, aan mijn familie die hetzelfde bleef. Ik dacht eraan hoe loslaten een opluchting was en een bevrijding, en aan hoeveel ruimte het me gaf, aan hoe ik leer om trouw te zijn aan mezelf, aan alle dingen die ik doe. En aan het nieuwe geluk dat niet zomaar aan kwam waaien, maar dat me vasthoudt en dat groot is en goed.

Het leven laat je soms keihard struikelen over dikke touwen die je moet doorsnijden, ook al denk je dat je dat niet kan, maar het laat je ook dansen op mooie, nieuwe koorden.

Ik ben gelukkiger dan ik had durven hopen.

Er valt iets te vieren.